Het portret van Dorian Gray van Oscar Wilde

Adonis Dorian Gray mag het schilderij dat zijn vriend en schilder Basil Hallward maakte, houden. Bij het zien van het schilderij uit Dorian de wens dat hij altijd zijn schoonheid en jeugd mag behouden. En dat het schilderij de smet van ouderdom, zonden en hartstochten mag dragen. Zijn wens wordt verhoord. Zijn geschilderd evenbeeld wordt niet alleen ouder maar weerspiegelt ook zijn immorele en kwaadaardige ziel omdat Dorian zich op alle duivelse geneugten van het leven stort. Komt Dorian tot inzicht? En zo ja, tegen welke prijs?

‘Het portret van Dorian Gray’ deed me vooral denken aan Faust, de wetenschapper die in ruil voor alle rijkdom, kennis en geneugten van het leven zijn ziel aan de duivel verkoopt. De insteek voor dit verhaal is anders en aangepast aan zijn tijd.

Welbeschouwd riep het verhaal bij mij twee gevoelens op: leesvreugde en leesverdriet. Sommige stukken van het verhaal lezen vlot, andere moeizaam. Maar zelfs in de moeizame stukken zat leesvreugde in de vorm van mooie poëtische taal. Bovendien vond ik op bijna elke pagina wel een citaat dat tot nadenken stemt. Veel van die citaten waren me gekend. Het lijkt me dat de meeste quotes toegeschreven aan Oscar Wilde uit ‘Het portret van Dorian Gray’ komen. Wat vooral leesvreugde gaf, was de wijze waarop het verhaal verteld wordt. Dit is een mooi voorbeeld van een gothic novel, een genre dat ik enorm weet te waarderen.

Ik vind het jammer, dat ik het boek niet eerder las, vooral omdat ik enorm genoot van Wildes novelle ‘Het spook van Canterville’. ‘Het portret van Dorian Gray’ ga ik zeker herlezen, en intussen hoop ik meer te lezen van Oscar Wilde.

Gepubliceerd door

daniellecobbaertbe

Lezen doe ik in het Nederlands, Engels en Duits. Ik lees zowel 'echte' boeken als e-boeken en luister heel graag naar audioboeken.