In het beloofde land van Sebastian Barry

De 89-jarige Lilly Dunne heeft een hekel aan schrijven. Niettemin besluit ze na de zelfmoord van haar enige kleinzoon – Bill – haar herinneringen op papier te zetten. Na haar schriftelijk biecht gaat ze een eind aan haar leven maken, want ze kan niet leven zonder Bill. En eigenlijk is haar leven een aaneenrijging van mannen die ze op een of andere manier verloor: haar broer, haar eerste lief, haar man, haar zoon, haar voormalige vriend en nu Bill. De rode draad doorheen haar verhaal is oorlog, angst en liefde.

Net als bij ‘De geheime schrift‘ had ik het aanvankelijk moeilijk met ‘In het beloofde land’. Lilly’s verhaal begint nogal fragmentarisch en verwarrend. Na een paar hoofdstukken echter zat ik in het verhaal en kon ik het moeilijk neerleggen. Initieel lijken er overeenkomsten te zijn met ‘De geheime schrift’, maar Lilly Dunne vertelt een heel ander soort verhaal. En vooral, zij heeft een andere stem en persoonlijkheid dan de honderdjarige Roseanne McNulty. Terwijl ik overspoeld werd door het drama in Roseannes verhaal werd ik hier achterhaald door het drama, want ik besefte maar pas nadat ik het boek had uitgelezen waarom Lilly het heeft over een biecht.

Hoewel Lilly ronduit is, is er veel dat ze niet vertelt en dat je als lezer zelf kan invullen. En toch is alles waar het in essentie om draait terug te brengen tot één zin. Een zin die Lilly bijna helemaal op het einde zegt. En dat tegelijkertijd ook behoort tot de biecht van iemand in haar directe omgeving. Die biecht komt geheel onverwacht, net op een moment dat alles verteld lijkt te zijn. Net als ‘De geheime schrift’ draagt de poëtische manier van schrijven van Barry sterk bij tot de sfeer van het verhaal, vooral in het laatste hoofdstuk. De zon, het licht, het duister….het zijn personages op zich.

‘In het beloofde land’ mag dan aarzelend beginnen, het bloeit open tot een machtig boek.

Gepubliceerd door

daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. Bloggen doe ik dan ook over boeken, lezen en auteurs.