In het beloofde land van Sebastian Barry

De biecht van Lilly Dunne.

De 89-jarige Lilly Dunne heeft een hekel aan schrijven. Na de zelfmoord van haar kleinzoon Bill besluit ze om haar herinneringen op papier te zetten. Na haar biecht gaat ze een eind aan haar leven maken. Eigenlijk is haar leven een aaneenrijging geweest van mannen die ze op een of andere manier verloor: haar broer, haar eerste lief, haar man, haar zoon, haar voormalige vriend en nu Bill. De rode draad doorheen haar verhaal is oorlog, angst en liefde.

“Er zijn veel braamstruiken geweest op haar pad, maar die heeft ze weten te ontwijken.”

Aanvankelijk had ik het moeilijk met ‘In het beloofde land’. Lilly’s verhaal begint fragmentarisch en verwarrend. Na een paar hoofdstukken kon ik het echter moeilijk neerleggen. Initieel lijken er overeenkomsten te zijn met ‘Het geheime schrift’. Maar Lilly heeft een andere stem en persoonlijkheid dan de honderdjarige Roseanne McNulty. Terwijl ik overspoeld werd door het drama in Roseannes verhaal werd ik hier achterhaald door het drama, want ik besefte maar pas nadat ik het boek had uitgelezen waarom Lilly het heeft over een biecht.

Hoewel Lilly ronduit is, is er veel dat ze niet vertelt en dat je als lezer zelf kan invullen. En toch is alles waar het in essentie om draait terug te brengen tot één zin. Een zin die Lilly bijna helemaal op het einde zegt. En dat tegelijkertijd ook behoort tot de biecht van iemand in haar directe omgeving. Die biecht komt geheel onverwacht, net op een moment dat alles vertelt lijkt te zijn. Net als ‘De geheime schrift’ draagt de poëtische manier van schrijven van Barry sterk bij tot de sfeer van het verhaal, vooral in het laatste hoofdstuk. De zon, het licht, het duister….het zijn personages op zich.

‘In het beloofde land’ begint aarzelend, maar bloeit open tot een machtig boek.

Oorspronkelijke titel: On Canaan’s Side.
Jaar van publicatie: 2011.