De zaak van de vermiste auteur

De koplampen stonden nog aan. In de wagen werden kledingstukken en een rijbewijs gevonden. Maar waar was de bestuurster? Haar verdwijning was groot nieuws en zorgde voor speculaties in de pers: had zij zelfmoord gepleegd in het nabijgelegen meer? Was het misschien een publiciteitsstunt? Zij schreef per slot van rekening detectives. Eerder dat jaar had haar laatste detectiveverhaal voor heel wat ophef gezorgd. De verteller bleek namelijk de moordenaar, wat ongezien was in 1926.

Of was ze vermoord? Haar toenmalige echtgenoot, een flamboyante oorlogsheld was de hoofdverdachte in dit spoor. De dag dat ze verdween, had hij haar verteld dat hij het weekend ging doorbrengen met zijn minnares, Nancy Neele. Meer nog, hij ging haar verlaten voor de jongere Neele.

Christie1925
De schrijfster omstreeks 1925

Uiteindelijk, na elf dagen in de ban geweest te zijn van de zaak van de vermiste auteur kon het Engelse publiek terug adem halen: de auteur was levend en wel teruggevonden in een hotel in Yorkshire. Het einde van de zaak bracht nog meer vragen mee dan haar plotse verdwijning. Waarom had zij zichzelf uitgegeven voor een Zuid-Afrikaanse vrouw? En waarom stond zij met de achternaam van haar rivale in het hotelregister? Wat was de bedoeling geweest van haar verdwijning? Officieel heette het dat ze in de winter van 1926 aan geheugenverlies leed. Zij heeft het verhaal nooit verteld, ook niet in haar autobiografie. Haar talrijke biografen kunnen enkel speculeren over haar mysterieuze verdwijning.

De verdwijning had effect op de verkoop van haar boeken. Die ging vanaf toen in stijgende lijn. In 1928 scheidde zij van haar eerste man, kreeg het hoederecht over hun dochter en behield zijn naam voor haar carrière als misdaadschrijfster.

Minder gekend is dat zij naast detectives ook semi-autobiografische romans schreef onder het pseudoniem Mary Westmacott. De pers kwam achter Westmacotts identiteit, wat de doodsteek betekende voor haar romans, die iets prijsgaven over de vrouw achter het schrijffenomeen. Met speurders als Hercule Poirot en Miss Marple was Agatha Mary Clarissa Miller echter uitgegroeid tot dé koningin van het misdaadgenre. We kennen Agatha Miller en Mary Westmacott dan ook vooral als Agatha Christie.

Bron: Voor het artikel gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia.
Foto komt van Wikimedia Commons.

Onsterfelijke Bradbury

Ray_Bradbury_(1975)_-cropped-
Ray Bradbury (1920-2012) gefotografeerd door Alan Light

Volgens Steven Spielberg is Ray Bradbury in de wereld van sciencefiction en fantasy onsterfelijk. De auteur dacht eerst aan een carrière als goochelaar, tot kermisartiest Mr Electro zijn pad kruiste. Mr Electro had zijn neus aangeraakt met een zwaard en hem opgedragen eeuwig te leven. Dat zag de toen elfjarige Bradbury wel zitten. Vanaf dan schreef hij zichzelf de onsterfelijkheid in. De komende zeven decennia schreef hij dagelijks. In het laatste decennium van zijn leven schreven zijn dochters uit wat hij hen dagelijks dicteerde. Zo verscheen een week voor zijn overleden in juni 2012 nog een essay van Bradbury in de New York Times.

Zijn vrouw, Marguerite Susan McClure had hij overigens in een boekwinkel in Los Angeles leren kennen. Zij was de eerste vrouw die de toen zesentwintige jarige schrijver uitvroeg. En allicht ook de eerste, die graag naar zijn verhalen luisterde. Echt populair was tienerschrijver Bradbury niet bij de meisjes. Met verhalen voorlezen wist hij hun hart niet te veroveren. In tegenstelling tot zijn leeftijdgenoten, haatte Bradbury party’s, want hij danste niet. Toch ging hij er naar toe, zocht naar eigen zeggen een typemachine, en zette zich neer om verhalen te schrijven. Zo deed hij toch iets nuttig met zijn tijd.

Als hij niet schreef, zat hij met zijn neus in een boek Als kind bracht hij veel tijd door in de bibliotheek van zijn geboorteplaats Waukegan in Illionois. Ook de bibliotheek in Los Angeles kreeg de jonge Bradbury vaak over de vloer. Hoger onderwijs kon Bradbury wegens de Grote Depressie niet volgen. Zijn stiel leerde hij dan ook niet van literatuurprofessoren, maar van H.G. Wells, Jules Verne, Ernest Hemingway, Edgar Rice Burroughs en Edgar Allan Poe. Vooral Poe was zijn grote voorbeeld.

Zijn passie voor boeken vond literaire expressie in zijn dystopische roman ‘Fahrenheit 451′, dat zich in de vierentwintigste eeuw afspeelt. De toekomst was nooit ver weg in Bradbury’s werk, want te danken was aan zijn jeugdhelden Buck Rogers en Flash Gordon. Hoewel hij vooral gekend is als sciencefictionschrijver, zag hij zichzelf niet als een schrijver van sciencefiction, maar van fantasy. Zijn verhalen ontsproten immers uit zijn fantasie en niet uit de werkelijkheid of iets wat in de toekomst werkelijkheid kan worden, zoals dat in sciencefiction gebruikelijk is. In totaal schreef Bradbury meer dan dertig boeken en zeshonderd kortverhalen. Uit zijn typemachine kwamen naast essays, romans en kortverhalen ook gedichten en scenario’s voor filmen en feuilletons.

Bron: Wikipedia, Biography, Npr, New York Times en The Guardian

Hemingways erfenis

ErnestHemingway
Ernest Hemingway (1899-1961). Foto Wikipedia

Zijn literair werk had een grote invloed op schrijvers en Nobelprijswinnaars zoals Jean-Paul Sartre, Albert Camus en Heinrich Böll. Zelf kreeg hij de Nobelprijs voor literatuur in 1954. Ernest Hemingway wordt nog steeds gezien als een van de invloedrijkste schrijvers van de twintigste eeuw. Zijn literaire erfenis met werken als ‘Afscheid van de wapenen’, ‘De oude man en de zee’ en ‘Voor wie de klok luidt’ zijn nooit uit druk geweest.

Toen Hemingway debuteerde als schrijver waren de critici een andere mening toegedaan. Dat kwam vooral door zijn sobere stijl. Die minimalistische en koel realistische stijl was toen vernieuwend, en werd niet door iedereen op prijs gesteld. Hemingway had zijn schrijversstiel geleerd als journalist bij The Kansas City Star. Hier leerde hij als jong beginnende journalist om kort, krachtig, duidelijk en positief te schrijven. Ook werd hem aangeraden spaarzaam te zijn met bijzinnen en adjectieven. Het zo beknopt mogelijk houden kwam hem vervolgens goed van pas bij zijn werk als oorlogscorrespondent. Buitenlandse correspondenten verzonden toen hun artikels en verhalen via kabeltelegram. Bij een telegram betaalde je per woord. Dus hielden correspondenten hun artikels zo beknopt mogelijk.

Als oorlogscorrespondent versloeg Hemingway de Spaanse burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog. Oorlog, geweld en dood waren terugkomende thema’s in zijn werk. Zijn hoofdpersonages gingen met de samenleving, de natuur of zichzelf de strijd aan. Het leven bij Hemingway was namelijk een eeuwige strijd. Een strijd, die eindigt bij de dood. Bezigheden zoals jagen op groot wild en vissen dienden ook als inspiratie. Het waren bezigheden, die Hemingway zelf ook graag deed. Zijn huis in Key West, Florida, nu een Hemingway museum, is grotendeels gedecoreerd met door de schrijver geschoten jachttrofeeën uit Afrika en het Amerikaanse westen.

Het Hemingway Home and Museum in Florida heeft echter nog een andere Hemingway erfenis. In en rond het museum leven namelijk een veertigtal zeldzame zestenige katten. De katten stammen af van Hemmingways kat, Snow White. Alle katten zijn vernoemd naar beroemdheden. De mythe wil immers dat Hemingway zijn katten naar beroemdheden noemde, en het museum houdt die mythe uiteraard graag in stand. De Hemingway katten zijn alvast de toeristentrekker van het Hemingway Home and Museum.

Een kat heeft absolute emotionele eerlijkheid: mensen kunnen om één of andere reden hun gevoelens verbergen, maar een kat doet het niet.

hemingway en christobal
Hemingway en Christobal aan tafel. Copyright foto: de Ernest Hemingway Photographs Collection van de John F. Kennedy Presidential Library and Museum, Boston.

Hoewel Hemingway ook honden had, was hij veeleer een kattenliefhebber. Hemingway schreef graag over zijn katten in zijn brieven aan familieleden en vrienden. Ook in zijn later literair werk duiken katten op, als onder meer babysitter voor zijn eerste zoon in ‘Parijs is een feest’. ‘Parijs is een feest’ werd na de aanslagen in Parijs van november 2015 een bestseller in Frankrijk.

Bron: Wikipedia