Stilist van de sociale satire

evelyn waugh

Schrijver Graham Greene (1904 – 1991) noemde Evelyn Waugh (1903-1966), de grootste schrijver van zijn generatie. Met een vader en oudere broer, die een carrière als redacteur en schrijver uitgebouwd hadden, leek Evelyn Waugh voorbestemd om met de pen zijn kost te verdienen. Officieel heette Waugh: Arthur Evelyn Waugh. De literatuur kent hem onder zijn roepnaam: Evelyn.

Zijn eerste verhaal schreef en illustreerde Waugh als 7-jarige. Als tiener won hij verschillende literaire en artistieke prijzen. Niettemin studeerde hij in Oxford geschiedenis, maar beëindigde zijn studies voortijdig. In afwachting van een carrière als artiest nam hij werk aan als leraar. Via een vriend kreeg hij de opdracht om een biografie te schrijven over dichter-schilder Dante Gabriel Rossetti. Hoewel Waugh niet tevreden was met het boek vestigde het wel zijn naam als schrijver.

Het succes werd bestendigd met een succesvolle debuutroman: ‘Decline and Fall’ (1928). ‘Decline and Fall’ verbond Waughs naam voorgoed aan satire. Een mislukt huwelijk, buitenlandse reizen, een militaire carrière en een bekering tot het katholicisme leverde stof op voor andere romans, zoals ‘Scoop’ en ‘A handful of Dust’. Het katholieke geloof nam vooral in zijn belangrijkste werk ‘Brideshead Revisited’ (Terugkeer naar Brideshead) een prominente plaats in. In ‘Brideshead Revisited’ raakt Charles Ryder bevriend met de katholieke Lord Sebastian Flyte. Via Sebastian leert Charles de rest van de familie Flyte kennen. Al snel blijkt dat de familie enkele pijnlijke geheimen heeft.

De televisieserie ‘Brideshead Revisited’ met Jeremy Irons in de rol van Charles Ryder bracht in de jaren tachtig Waughs werk terug onder de aandacht van het publiek. Gedurende zijn leven was Waughs faam namelijk getaand. Nu neemt Evelyn Waugh weer zijn eigen plaats in als een van de grote Engelse stylisten van de twintigste eeuw. Van de zeven kinderen uit zijn tweede huwelijk zette enkel de oudste zoon, Auberon de familietraditie voort.

 

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia en Biography.com. 

Portret van een schrijver-dandy

oscar wilde

‘Kunst voor de kunst’ was de slogan van de Esthetische beweging in het laatste decennium van de 19e eeuw. Een promotor voor die beweging was de Anglo-Ierse auteur Oscar Wilde, die zijn leven en literair werk wijdde aan het Estheticisme. Omdat het leven de kunst moet navolgen, leefde Wilde als een dandy.

Tegenwoordig gebruiken we het woord dandy voor een man met een meer dan gemiddelde belangstelling voor zijn garderobe. Cultuurhistorisch is een dandy een zelfbewuste, onafhankelijke man die zich afzet tegen alles wat neigt naar uniformiteit en middelmatigheid. Iets wat volledig van toepassing was op Oscar Wilde, die als student al zijn eigen mythe creëerde. Het leverde hem ridicuul op maar het maakte hem beroemd.

Zo werd Wilde en het Estheticisme bespot in de operette ‘Patience’ van Gilbert en Sullivan. Om er zeker van te zijn dat de Amerikaanse versie van ‘Patience’ een succes werd, stuurde men Oscar Wilde op lezingentournee naar de Verenigde Staten en Canada (1882). De vier voorziene maanden voor deze tournee werden wegens succes verlengd tot een jaar. Bij zijn terugkeer in Londen was Wilde beroemder dan ooit.

Wilde ontmoette iedereen, kon praten over mannen, vrouwen, kinderen, boeken en eerder welk onderwerp van sport tot eten. Naast Engels sprak Wilde ook vloeiend Frans en Duits. Hoewel hij graag poseerde als dandy en deed alsof hij weinig om handen had, was Wilde een harde werker. Hij was productief en veelzijdig als schrijver: journalist, criticus, redacteur, dichter, novellist, essayist en toneelschrijver, Wilde was het allemaal. Wilde schreef ook regelmatig sprookjes, die hij eerst uitprobeerde op zijn zonen: Cyril en Vyvian. Wilde was dol op zijn kinderen, geboren uit zijn huwelijk (1884) met Constance Lloyd.

Het was vooral als toneelschrijver dat Wilde hoge ogen gooide en veel geld verdiende. In 1893 verdiende hij aan zijn toneelstukken zo’n £100 per week. Geld dat goed van pas kwam voor zijn extravagante levensstijl. Constance kreeg jaarlijks £250 huishoudgeld (huidige waarde ongeveer 31 440 euro). En Wilde had ook geld nodig voor zijn minnaar Lord Alfred Douglas, die hij in 1891 leerde kennen via vrienden en die behoorlijk verwend was.

Zijn relatie met Douglas resulteerde uiteindelijk in twee jaar gevangenisstraf met dwangarbeid. Het Estheticisme stierf daarmee een stille dood, omdat andere artiesten in de beweging niet met Oscar Wilde wilde geassocieerd worden. Na zijn gevangenisstraf (1897) verruilde Wilde Engeland voor Frankrijk, waar hij leefde onder de naam Sebastian Melmoth. Oscar Wilde stierf berooid, op 30 november 1900 in een hotel in Frankrijk aan een hersenvliesontsteking. De mythe echter bleef.

Bronnen: ‘The wit of Oscar Wilde’ van Sean McCann, Wikipedia, Cliffnotes en Biography.

Lees ook mijn recensie van Wildes enigste roman: Het portret van Dorian Gray

Schrijversleven in puin na controversiële roman

truman capote

Na eerst te zijn verschenen in The New Yorker in een serie van vier was Capotes non-fictieroman ‘In koelen bloede’ in 1966 direct een bestseller. ‘In koelen bloede’ volgt Dick Hickock en Perry Smith bij hun aankomst in Kansas in 1959, waar ze in Holcomb de familie Clutter vermoordden, tot hun executie in 1965.

Naast de dolle tocht van Hickock en Smith beschrijft Truman Capote in zijn non-fictieroman ook de levens van de slachtoffers en de impact van hun moord op een kleine plattelandsgemeenschap

Het was trouwens door een artikel in The New York Times dat Truman Capote op het spoor kwam van de viervoudige moord. Samen met collega – schrijfster en beste vriendin Harper Lee trok Capote naar Holcomb om mensen te interviewen. Naast vele gesprekken met betrokkenen is ‘In koelen bloede’ gebaseerd op processtukken en officiële transcripten van de verhoren. Het veroorzaakte niet enkel een sensatie maar ook controversie. Zo kent het boek feitelijke onjuistheden. Iets wat toen al door critici werd opgemerkt en wat de integriteit van de schrijver niet ten goede kwam. Bovendien beweerden sommige dat Capote zich seksueel aangetrokken voelde tot Perry Smith.

Wat Perry Smith betrof. Zowel Smith als Capote waren kinderen van gescheiden ouders, die al heel vroeg op dramatische wijze hun moeder verloren. Over Perry Smith zei Truman Capote blijkbaar ooit: “We leken broers opgegroeid in eenzelfde familie. Hij ging buiten langs de achterdeur terwijl ik langs de voordeur ging.”

Alleszins was Capote niet meer dezelfde na ‘In koelen bloede’. Hij begon meer en meer te drinken, geraakte verslaafd aan medicijnen en leed aan hallucinaties. Jaren van opnames in afkickklinieken volgden, zonder succes. Zijn instortingen en gevechten tegen drank en drugs kwamen geregeld in het nieuws. En in 1978 zei Capote in een interview dat hij zichzelf allicht zou vermoorden zonder dat te willen. Ook zijn relatie met partner Jack Dunphy leed enorm onder zijn verslaving.

Op 25 augustus 1984 stierf Truman Capote aan leverkanker. Hij werd 59.

Bron: Wikipedia en Biography.com

Lees ook mijn bespreking van In koelen bloede