Schrijver van ‘Ver weg van het stadsgewoel’

Thomas Hardy: 1840 – 1928

Op 2 juni 1840 werd een van Engelands meest geliefde auteurs geboren: Thomas Hardy. Omdat zijn ouders niet de financiële middelen hadden om hun oudste zoon verder te laten studeren, begon Hardy in 1856 te werken als leerjongen voor een architect. Van 1862 tot 1867 studeerde hij alsnog aan het King’s College in Londen.

In Londen voelde Thomas Hardy zich echter nooit thuis. Na zijn studies keerde hij dan ook terug naar zijn geliefde rurale Dorset, het graafschap van zijn jeugd en zijn literaire inspiratiebron.

In 1871 begon Hardy te schrijven. Zijn eerste manuscript ‘The Poor Man and the Lady’ werd geweigerd. Nadat schrijver George Meredith op vraag van Hardy het manuscript las en stelde dat het politiek te controversieel was, vernietigde Hardy het. Meredith moedigde Hardy aan om te blijven schrijven. Met zijn vierde roman ‘Far from the Madding Crowd‘ (Ver weg van het stadsgewoel) brak Thomas Hardy door, en kon hij trouwen met zijn verloofde Emma Lowinia Gifford.

In 1895 stopte hij met het schrijven van romans nadat ‘Jude the Obscure‘, net als zijn voorganger ‘Tess of the d’Urbervilles‘ te veel kritiek kreeg. ‘Tess of the d’Urbervilles’ was controversieel omdat Hardy een gevallen vrouw sympathiek portretteerde. En ‘Jude the Obscure’ werd gezien als immoreel. Na ‘Jude the Obscure’ legde Hardy zich, tot enkele dagen voor zijn dood op 11 januari 1928, volledig toe op zijn literaire passie: het schrijven van gedichten.

Vandaag worden zowel ‘Tess of the d’Urbervilles’ als ‘Jude the Obscure’ gezien als meesterwerken in de Engelstalige literatuur.

Bron: Wikipedia

Kroniekschrijver van Macondo

Gabriel Garcia Marquez: 1927 – 2014

In 1982 kreeg de Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez de Nobelprijs literatuur “Voor zijn romans en kortverhalen, waarin het fantastische en het realistische zijn gecombineerd in een uitgebreid gecomponeerde verbeeldingswereld, welke het leven en de conflicten van een continent weerspiegelt.”

De oorsprong van het fantastische en realistische lag in de jeugd van de schrijver. Gabriel Garcia Marquez leefde de eerste tien jaar van zijn leven namelijk bij zijn grootouders in Aracatera. Zijn grootvader, Nicolás Marquez was een ex-kolonel en veteraan van de 1000-daagse oorlog. Nicolás was een begenadigd verteller, die met zijn jeugd- en oorlogsverhalen Gabriel sterk beïnvloedde, niet enkel op literair maar ook op politiek en ideologisch gebied. De schrijver zag zijn grootvader als zijn navelstreng met de geschiedenis en de werkelijkheid.

Zijn grootmoeder Tranquilina Iguarán Cotes vertelde de jongen vooral fabels en familielegenden. Zij gaf bovendien aan elke natuurlijke gebeurtenis een bovennatuurlijke interpretatie. Als er bij voorbeeld een vlinder langs het raam vloog, stelde zij dat er een brief op komst was. Hoe ongeloofwaardig of fantastisch haar uitspraken ook waren, zij wist ze steeds te vertellen alsof ze echt gebeurd waren. Geen wonder dus, dat in ‘Honderd jaar eenzaamheid’ een vrouw ten hemel stijgt terwijl zij het linnen opvouwt, de familievader zo oud als Methusalem wordt en een kind geboren wordt met een varkensstaart.

Van ‘Honderd jaar eenzaamheid’ zijn er sinds de eerste Spaanse uitgave in 1967 ongeveer dertig miljoen exemplaren verkocht. De eerste Spaanse editie was in één week uitverkocht en vestigde Gabriel Garcia Marquez’ naam als één van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse schrijvers.

 

Bron: Wikipedia, interview Claudia Dreifus en het boek De wereld van Gabriel Garcia Marquez.

Geboortedag van Robert Burns jaarlijks herdacht

Vanavond vieren de Schotten de geboortedag van hun nationale dichter: Robert Burns (25 januari 1759). Na Saint-Adrewsday is Burns Night de belangrijkste feestdag voor de Schotten. Traditioneel wordt er op een Burns Supper een haggis geserveerd, die onder begeleiding van doedelzakmuziek naar de tafel wordt gedragen. Meestal reciteert men bij deze gelegenheid Robert Burns’ gedicht ‘Address to a Haggis’.

Robert Burns’ bekendste gedicht is ‘Auld Lang Syne’, dat we vooral kennen als lied. Naast het schrijven van gedichten en politieke essays verzamelde Burns namelijk ook oude Schotse volkliedjes. Bij Auld Lang Syne maakte hij zelf een melodie; de tekst schreef hij op uit de mond van een oude man. De orignele melodie die Burns voor Auld Lang Syne gebruikte, heeft de tand des tijds niet overleefd. We gebruiken nu een andere melodie. Auld Lang Syne kan vertaald worden als lang geleden, en wordt traditioneel gezongen met Nieuwjaar en meestal ter afsluiting van een Burns’ Supper. In het Nederlands kennen we het lied als ‘Ik zeg je geen vaarwel, mijn vriend.’

Robert Burns schreef zowel in het Engels, het Schots als in een Schots dialect. Ondanks de goede ontvangst van zijn gedichten en de faam die hij verwierf, werd hij er niet rijk van. Hij stierf op 37-jarige leeftijd aan hartproblemen. In 2009 riep het Schotse publiek via de Schotse zender STV Robert Burns uit tot de grootste Schot aller tijden.

Auld Lang Syne gezongen door Dougie MacLean. Filmpje geüpload op Youtube door TRVIP

Bron: Wikipedia