Klassieker volgens Calvino

Italo Calvino

“Een klassieker is een boek dat nooit ophoudt met
te vertellen wat het te vertellen heeft.”

Italo Calvino (1923-1985)

Italo Calvino is een van de belangrijkste naoorlogse Italiaanse schrijvers. In zijn romans beeldde hij op fantastisch-surrealistische wijze de onmacht uit van de moderne mens. Ook onderzocht hij in zijn werk de grenzen tussen fictie en realiteit. Naast romans zoals ‘De onzichtbare steden’ en ‘Het pad van de spinnennesten’ schreef Calvino verhalen, essays en een toneelstuk.

Schrijven volgens Angelou

maya angelou

“Er is geen grotere pijn dan het dragen van een onverteld verhaal in jezelf.”

Angelou Maya (1928-2014)

Maya Angelou, die eigenlijk Marguerite Johnson heette, brak internationaal door met ‘I know why the caged bird sings’ (1969). In deze autobiografie beschreef Angelou haar jeugd in het racistische zuiden van de VS. Het boek kwam er nadat Angelou tijdens een diner vertelde over haar jeugd. Aanvankelijk wou zij geen boek schrijven, maar zij ging overstag wanneer haar verteld werd dat een autobiografie nooit literair kan zijn.

Na ‘Ik weet waarom gekooide vogels zingen’ schreef Angelou nog zes boeken over haar rijk gevuld leven. Daarnaast schreef ze nog verschillende gedichtenbundels.

 

Zijn tijd ver vooruit

Stendhal

De Franse schrijver Stendhal (1783-1826) had zijn visie over schrijven. Geheel in zijn visie cultiveerde hij een droge en sobere stijl met korte en bondige zinnen. Om zijn stijl zo droog en sober te houden, las hij naar eigen zeggen dagelijks het Burgerlijk Wetboek. Zijn tijdgenoten wisten zijn stijl niet te appreciëren. Zij waren gewoon aan de lange en mooie zinnen van Stendhals collega-schrijvers van de Romantiek. Een stijl, die Stendhal steevast afdeed als literair bedrog. Hij was gekant tegen elke vorm van bladvullerij. Bovendien schreef hij in de derde persoon en was hij een vroege beoefenaar van het Realisme. Zo is de klassieker ‘Le Rouge et le Noir’ geïnspireerd op een waargebeurd verhaal. Met zowel ‘La Chartreuse de Parme’ (De Kartuize van Parma) als ‘Le Rouge et le Noir’ (Het rood en het zwart) schreef Stendhal een afspiegeling van zijn tijd. Zijn roman ‘Lucien Leuwen’ bleef onafgewerkt. De realistisch politieke tijdsgeest van ‘Lucien Leuwen’ zou hem zuur opgebroken zijn als hij het had afgemaakt en gepubliceerd.

Appreciatie voor Stendhals werk kwam er pas in de twintigste eeuw. ‘Le Rouge et le Noir’ was volgens de Franse schrijver en de Nobelprijswinnaar voor literatuur, André Gide, een roman voor de twintigste eeuw. Stendhal was zijn tijd ver vooruit met zijn scherpe analyse van de psychologie van zijn personages. ‘Le Rouge et le Noir’ was Stendhal tweede roman. Het verscheen in 1830. Stendhal was toen 47. Zijn eerste roman ‘Armance’ had hij vier jaar daarvoor geschreven. Hij had al een rijk en avontuurlijk leven achter de rug als onder meer luitenant in het Franse leger van Napoleon. Ook had hij gereisd en in Italië en Duitsland gewoond.

Zijn pseudoniem had hij overigens ontleend aan de Duitse stad Stendal. Stendal was de geboorteplaats van Johann Joachim Winckelman, een gekend kunsthistoricus en archeoloog, die Stendhal enorm bewonderde. Naast Stendhal gebruikte Marie-Henri Beyle nog andere pseudoniemen in zijn correspondentie, autobiografische werken en essays. In zijn essays had Stendhal het vooral over zijn passies: de politiek, de kunst, de muziek en de liefde. De liefde was belangrijk in zijn leven. Hoewel hij nooit trouwde, had hij affaires met getrouwde vrouwen. Ook zijn fictieve helden gaan op zoek naar geluk, liefde en passie zonder zich door maatschappelijke conventies te laten tegenhouden. Zijn helden zijn dan ook de afspiegeling van hun geestelijke vader.

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen, waaronder Wikipedia. De afbeelding bij dit blog komt van Wikimedia Commons en is van Olof Johan Södermark.