I, Robert Graves

Robert von Ranke Graves was het derde kind van een Anglo-Ierse vader en een Duitse aristocratische moeder. Terwijl zijn literair werk in Duitsland onder zijn volledige naam wordt gepubliceerd kennen we hem als Robert Graves. Graves schreef meer dan 140 werken. Enkele van die werken – zoals de meeslepende biografie van een Romeinse keizer ‘I, Claudius’ – zijn sinds hun publicatie steeds verkrijgbaar geweest.

Oorlogsdichter.

Naast schrijver, dichter en criticus was Robert Graves ook vertaler van Latijnse en Oudgriekse teksten. De beurs voor een klassieke opleiding kreeg hij vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Graves nam echter onmiddellijk dienst en was naast officier ook een oorlogsdichter.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog genoten gedichten een enorme populariteit, vooral in het Verenigd Koninkrijk, waar ze als propagandamateriaal werden gebruikt. De gedichten waren aanvankelijk dan ook enorm patriottisch. Sommige dichters, waaronder Robert Graves, verloren echter al snel hun patriottisme en schreven realistische gedichten over de oorlogsgruwel.

Medeofficier Siegfried Sassoon, ook een oorlogsdichter, was een goede vriend van Graves. In 1917 sprak Sassoon zich publiekelijk uit tegen de oorlog, wat hem een berechting voor de krijgsraad had kunnen opleveren, als Graves niet tussenbeide was gekomen. Robert Graves bepleitte met succes dat Sassoon aan shellshock leed. Zelf leed Graves ook aan shellshock; hij werd er nooit voor behandeld.

“Since 1916, the fear of gas obsessed me: any unusual smell, even a sudden strong smell of flowers in a garden, was enough to send me trembling. And I couldn’t face the sound of heavy shelling now; the noise of a car back-firing would send me flat on my face, or running for cover.”

Leven door schrijven.

Graves pende zijn herinneringen als officier tijdens de Eerste Wereldoorlog neer in ‘Dat hebben we gehad’ (Goodbye to all that), dat in 1929 verscheen. Deze succesvolle maar omstreden autobiografie kostte Graves verscheidene vrienden, waaronder Siegfried Sassoon.

Na de oorlog was het duidelijk voor Graves dat hij enkel kon leven door te schrijven. Bovendien had hij gezworen nooit meer orders van iemand aan te nemen. Na een rijk literair leven stierf Robert Graves in 1985 aan een hartfalen in zijn huis op Mallorca.

Trailer voor de succesvolle televisieserie ‘I, Claudius’ gebaseerd op de boeken ‘I, Claudius’ en ‘Claudius, the god’ van Robert Graves. Trailer geüploaded door AcornMediaUS op YouTube.

Bron: Wikipedia

Schrijver van ‘Ver weg van het stadsgewoel’

thomas hardy

Op 2 juni 1840 werd een van Engelands meest geliefde auteurs geboren: Thomas Hardy. Omdat zijn ouders niet de financiële middelen hadden om hun oudste zoon verder te laten studeren, begon Hardy in 1856 te werken als leerjongen voor een architect. Van 1862 tot 1867 studeerde hij alsnog aan het King’s College in Londen.

In Londen voelde Thomas Hardy zich echter nooit thuis. Na zijn studies keerde hij dan ook terug naar zijn geliefde rurale Dorset, het graafschap van zijn jeugd en zijn literaire inspiratiebron.

In 1871 begon Hardy te schrijven. Zijn eerste manuscript ‘The Poor Man and the Lady’ werd geweigerd. Nadat schrijver George Meredith op vraag van Hardy het manuscript las en stelde dat het politiek te controversieel was, vernietigde Hardy het. Meredith moedigde Hardy aan om te blijven schrijven. Met zijn vierde roman ‘Far from the Madding Crowd‘ (Ver weg van het stadsgewoel) brak Thomas Hardy door, en kon hij trouwen met zijn verloofde Emma Lowinia Gifford.

In 1895 stopte hij met het schrijven van romans nadat ‘Jude the Obscure‘, net als zijn voorganger ‘Tess of the d’Urbervilles‘ te veel kritiek kreeg. ‘Tess of the d’Urbervilles’ was controversieel omdat Hardy een gevallen vrouw sympathiek portretteerde. En ‘Jude the Obscure’ werd gezien als immoreel. Na ‘Jude the Obscure’ legde Hardy zich, tot enkele dagen voor zijn dood op 11 januari 1928, volledig toe op zijn literaire passie: het schrijven van gedichten.

Vandaag worden zowel ‘Tess of the d’Urbervilles’ als ‘Jude the Obscure’ gezien als meesterwerken in de Engelstalige literatuur.

Bron: Wikipedia

Kroniekschrijver van Macondo

Gabriel Garcia Marquez

In 1982 kreeg de Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez (1927-2014) de Nobelprijs literatuur “Voor zijn romans en kortverhalen, waarin het fantastische en het realistische zijn gecombineerd in een uitgebreid gecomponeerde verbeeldingswereld, welke het leven en de conflicten van een continent weerspiegelt.”

Zijn grootvader.

De oorsprong van het fantastische en realistische lag in de jeugd van de schrijver. Gabriel Garcia Marquez leefde de eerste tien jaar van zijn leven namelijk bij zijn grootouders in Aracatera. Zijn grootvader, Nicolás Marquez was een ex-kolonel en veteraan van de 1000-daagse oorlog. Nicolás was een begenadigd verteller, die met zijn jeugd- en oorlogsverhalen Gabriel sterk beïnvloedde, niet enkel op literair maar ook op politiek en ideologisch gebied. De schrijver zag zijn grootvader als zijn navelstreng met de geschiedenis en de werkelijkheid.

Zijn grootmoeder.

Zijn grootmoeder Tranquilina Iguarán Cotes vertelde de jongen vooral fabels en familielegenden. Zij gaf bovendien aan elke natuurlijke gebeurtenis een bovennatuurlijke interpretatie. Als er bij voorbeeld een vlinder langs het raam vloog, stelde zij dat er een brief op komst was. Hoe ongeloofwaardig of fantastisch haar uitspraken ook waren, zij wist ze steeds te vertellen alsof ze echt gebeurd waren. Geen wonder dus, dat in ‘Honderd jaar eenzaamheid’ een vrouw ten hemel stijgt terwijl zij het linnen opvouwt, de familievader zo oud als Methusalem wordt en een kind geboren wordt met een varkensstaart.

Honderd jaar eenzaamheid.

Van ‘Honderd jaar eenzaamheid’ zijn er sinds de eerste Spaanse uitgave in 1967 ongeveer dertig miljoen exemplaren verkocht. De eerste Spaanse editie was in één week uitverkocht en vestigde Gabriel Garcia Marquez’ naam als één van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse schrijvers.

 

Bron: Wikipedia, interview Claudia Dreifus en het boek De wereld van Gabriel Garcia Marquez.