Spotlight op:

In ‘spotlight op’ ontruk ik een boek en zijn auteur uit de vergetelheid. Vandaag staat de spotlight op: ‘The Turn of the Screw’ van Henry James.

“No; it was a big, ugly, antique, but convenient house, embodying a few features of a building still older, half replaced and half utilized, in which I had the fancy of our being almost as lost as a handful of passengers in a great drifting ship.”

Photo of Henry James

Op 10 januari 1895 schreef Henry James in zijn notities de opzet van een spookverhaal, dat hem eerder verteld was door de aartsbisschop van Canterbury. Meer dan twee jaar later werkte James zijn opzet uit. De rechten had hij dan al verkocht aan het Amerikaanse tijdschrift Collier’s Weekly. Omdat hij nood had aan een nieuw lezerspubliek maakte hij er zijn werk van om het verhaal zo angstaanjagend mogelijk te krijgen. Toen hij de correcties deed voor zijn feuilleton was hij zo bang van het verhaal dat hij had gecreëerd, dat hij amper durfde te gaan slapen.

In ‘The Turn of the Screw’ (De onschuldigen) neemt een gouvernante de zorg op zich van twee kinderen. Op het verlaten landgoed van haar opdrachtgever ziet de gouvernante spookachtige gedaanten. Enkel zij ziet die gedaanten. Gaandeweg echter meent zij dat de kinderen met de spoken spreken en samenspannen.

‘The Turn of the Screw’ is niet het enige spookverhaal dat James schreef, maar het is wel zijn bekendste. Het kreeg bij publicatie in 1898 laaiend enthousiaste kritieken. In de twintigste eeuw volgde talrijke interpretaties van deze horrorklassieker in zowel de literatuur als de populaire cultuur.

 

De foto bij dit blog komt van Wikimedia Commons. 

Een literaire bromance

Klassiekers zoals Brideshead Revisited blijven vragen oproepen. 

Evelynwaugh
Geboren als Arthur Evelyn Waugh, maar gekend bij zijn roepnaam Evelyn. ©Carl Van Vechten

Is het een bromance? Of is er meer aan de hand? Vooral de verfilmde versies van ‘Brideshead Revisited’ suggereren dat er meer aan de hand is tussen Lord Sebastian Flyte en Charles Ryder. Volgens sommige literatoren suggereren bepaalde zinnen en passages in het boek een fysieke relatie, en schreef Evelyn Waugh met ‘Brideshead Revisited’ (1945) een uiterst subtiele roman over de mannenliefde. Maar er zijn ook literatoren die menen dat enkel Sebastian homo is.

Over de aard van de relatie tussen Sebastian en Charles kreeg Waugh veel vragen. Volgens hem voelde Charles een romantische affectie ten opzichte van de wereld die Sebastian vertegenwoordigde. Een wereld, die voor een jongen uit de middenklasse betoverend was. Bovendien had Charles nooit een familieleven gekend en werd hij bij de Flytes geconfronteerd met de hocus-pocus van het katholieke geloof. Dat katholieke geloof met zijn goddelijke genade is een belangrijk thema in ‘Brideshead Revisited’.

Uiteraard spreekt de ambivalente relatie tussen Sebastian en Charles meer tot de verbeelding dan het thema van de goddelijke genade. Bovendien trekken we maar al te graag gelijkenissen tussen een fictief werk en het leven van een kunstenaar. Vele zien in Charles een reïncarnatie van zijn schepper. Hoe zat het met Waughs seksualiteit? Tijdens zijn studententijd in Oxford zou hij relaties hebben gehad met mannen. Zou, want we weten het niet met zekerheid. Waugh was in Oxford bevriend met homoseksuele mannen. Enkele van die mannen, met name Hugh Lygon en Alastair Graham leverden de inspiratie voor Lord Sebastian Flyte. Waugh haalde de inspiratie voor zijn romanpersonages sowieso uit zijn eigen omgeving en vriendenkring. Hoewel, zijn personages de neiging hadden om hun eigen leven te gaan leiden eens ze op papier werden gezet!

Aloysius - Brideshead Revisited
Een replica van Aloysius, Lord Sebastians teddybeer in het Teddy Bear Museum in Zuid-Korea. ©Michaela Den.

Met Lord Sebastian Flyte creëerde Waugh trouwens een opmerkelijk personage. Net als de dichter Sir John Betjeman nam Sebastian zijn teddybeer mee naar Oxford. Hier leert verteller Charles Ryder hen kennen. Het verhaal dat Charles vertelt beslaat ongeveer twintig jaar.

‘Brideshead Revisited’ werd in 1945 goed onthaald en is een klassieker in de Engelse literatuur. Het is dan ook, zowel inhoudelijk als technisch, een meesterwerk.

“I should like to bury something
precious in every place where I’ve
been happy and then, when I’m old
and ugly and miserable, I could come
back and dig it up and remember.”

 

 

 

 

 

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen. De foto’s komen van Wikimedia Commons. 

Fictieve held: Holden Caulfield

Hollywood probeert literair icoon Holden Caulfield al sinds 1951 te strikken voor een film. Maar Salingers held uit ‘De vanger in het graan’ haat films. Hij schittert liever op papier. 

Voor vele is hij een zeurderig rijk snotjong. Voor sommige is hij het alter ego van J.D. Salinger (1919-2010). Voor weer andere is hij een onvergetelijke literaire held en de belichaming van de ongelukkige tiener. Een tiener op zoek naar het echte. In een hypocriete wereld is het moeilijk zoeken naar het echte voor Holden. Hij is dan ook in oorlog met de wereld. Net geen 17 maar al getraumatiseerd. Een loser. Vijf scholen stuurden hem al weg. Hij vuilbekt, vloekt, liegt, drinkt en rookt.

De controversiële Holden Caulfield bracht Salinger instantroem. Twee maanden na zijn publicatie in 1951 was ‘The Catcher in the Rye’ al toe aan zijn achtste editie. Met de roem kwamen al direct filmaanbiedingen. Aanvankelijk stond Salinger positief ten opzichte van een verfilming. Hij herzag echter zijn mening na de verfilming van zijn kortverhaal ‘Uncle Wiggily in Connecticut’.  Het leek hem ineens onmogelijk dat Hollywood Holdens unieke stem tot zijn recht kon laten komen. Bij Salingers dood in 2010 hoopten vele in Hollywood op een verfilming. Die hoop vervloog snel. Enkel bij de verjaring van de auteursrechten maakt Hollywood nog een kans.

De naar anonimiteit snakkende Salinger begon al in de jaren vijftig met zich geleidelijk terug te trekken uit het publieke leven. In 1965 verscheen zijn laatste verhaal: ‘Hapworth 16, 1924’. Naar eigen zeggen bleef hij schrijven. Niettemin zijn er sinds zijn dood geen nieuwe verhalen of romans van zijn hand meer verschenen. Misschien had hij met Holden Caulfield alles gezegd wat hij te zeggen had. Intussen leeft Holden niet enkel in ‘De vanger in het graan’ maar ook in talloze andere boeken, want zijn geestelijke vader inspireerde vele. Ook leverde Holden de inspiratie voor een rits films over ontevreden tieners, zoals ‘Rebel Without a Cause’.

In 2017 verscheen de biopic ‘Rebel in the Rye’ van Danny Strong’ over J.D. Salinger en de publicatie van ‘The Catcher in the Rye’. De film is gebaseerd op de biografie ‘J.D. Salinger: a life’ van Kenneth Slawenski.

 

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. De trailer komt van YouTube.