Fictieve held: Bond, James Bond

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige, zoals Ian Flemings James Bond, vinden hun weg naar andere cultuuruitingen.

Bond, James Bond maakte zijn literaire debuut in 1953 in ‘Casino Royale’. Drank, sigaretten en vrouwen zijn Bonds gebreken, waardoor het lijkt of hij is weggelopen uit een hard-boiled detective. Bond werkt echter voor de Britse geheime dienst, die hem een vergunning om te doden toekende en de codenaam 007 gaf.

Saai personage.

Bond heeft behoorlijk wat karakteristieken van zijn geestelijke vader, Ian Fleming. Zo delen ze dezelfde smaak voor roereieren en de liefde voor golf. De naam voor zijn held ontleende Fleming aan een Amerikaanse ornitholoog. Fleming was namelijk een fervent amateur-ornitholoog. Flemings held heeft niet alleen een saaie naam, maar was aanvankelijk ook een saai personage, een instrument gebruikt door de geheime dienst. Bond maakt de meest fantastische dingen mee, vaak in exotische locaties, en is steevast omringd door mooie vrouwen. Na de Bondfilm Dr. No in 1962 kreeg Bond van Fleming een familieachtergrond en een gevoel voor humor. Alle veertien Bondverhalen schreef Fleming tijdens de maanden januari en februari, als hij in zijn buitenverblijf Goldeneye op Jamaica was.

Trigger Mortis.

The Ian Fleming Publications Ltd, die waakt over Flemings literaire erfenis gaf al aan verschillende auteurs de toestemming om nieuwe verhalen te schrijven. Zo schreven onder meer Kingsley Amis, Jeffery Deaver, William Boyd en Sebastian Faulks Bondverhalen. Op 8 september 2015 lanceert The Ian Fleming Publications Ltd: ‘Trigger Mortis’, een Bondverhaal van de hand van Anthony Horowitz, waarin origineel nog nooit gepubliceerd materiaal van Fleming is verwerkt. ‘Trigger Mortis’ keert terug naar de jaren 50 en geeft Bondgirl Pussy Galore een comeback.


Video: The Suite Suit

Bron: Wikipedia en ianfleming.com

Eeuwige liefde voor Maurice

Tijdloze klassieker: klassiekers zoals ‘Maurice’ van EM Forster blijven relevant voor homo’s. 

Voor Valentijn schreef ik ‘Werthers liefde voor Lotte’. Vandaag op de internationale dag tegen de homofobie sta ik stil bij ‘Maurice’ van de Engelse schrijver Edward Morgan Forster. ‘Maurice’ vertelt het verhaal van een man op zoek naar zijn emotionele en seksuele identiteit in het begin van de twintigste eeuw in een maatschappij, die relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht verbiedt. Hoewel Foster ‘Maurice’ in 1913 schreef werd het pas een jaar na zijn dood gepubliceerd.

Inspiratie voor Maurice.

“A happy ending was
imperative for Maurice.
I was determined that
in fiction anyway two men
should fall in love and
remain in it for ever and
ever that fiction allows”

Na het succes van ‘Howards End‘ in 1910 zat Forster creatief vast. Nieuwe manuscripten werden begonnen maar bleven in een beginfase steken, tot hij de inspiratie kreeg voor ‘Maurice’ na een bezoek aan Edward Carpenter en zijn partner George Merrill. Het verhaal vloeide als vanzelf uit Forsters pen. Het was onvermijdelijk dat de schrijver iets schreef dat aansloot bij zijn eigen belevingswereld. In zekere zin had hij de bevestiging nodig dat er niets mis was met homoseksuele liefde. Als er al sprake was van perversiteit dan was het de maatschappij zelf die persvers was in het ontkennen van gevoelens tussen mensen van hetzelfde geslacht.

Niet volgens de geest van die tijd.

Maurice Hall beseft als veertienjarige tijdens een les seksuele opvoeding dat hij anders is. In Cambridge leert hij Clive Durham kennen. Clive en Maurice hebben een intense platonische relatie, die drie jaar duurt. Dan laat Clive Maurice weten dat hij gaat trouwen. Maurice gaat door een hel, maar vindt uiteindelijk de liefde in de armen van Alec Scudder, de jachtopziener van Clive. Maurice en Alec kiezen voor elkaar en hun relatie, net als Edward Carpenter en George Merrill. Het gelukkig einde maakte het boek ongeschikt voor publicatie. Als Forster Maurice of Alec gestraft had voor hun misdaad – het bedrijven van de liefde – met gevangenisstraf, ophanging of zelfmoord, dan was dit in de geest van de tijd aanvaardbaar geweest. In plaats daarvan laat hij hen voor een tweede keer naar bed gaan, en geeft hij hen eeuwige liefde en geluk.

Voor hij met Alec verdwijnt naar een liefdesnest op het Engelse platteland, brengt Maurice een laatste bezoek aan Clive, die geschokt reageert op het nieuws.

“You do care a little for me, I know” – for Clive had protested – “but nothing to speak of, and you don’t love me. I was yours once till death if you’d cared to keep me, but I’m someone else’s now – I can’t hang about whining forever – and he is mine in a way that shocks you, but why don’t you stop being shocked, and attend to your own happiness?” 

Homoseksuele versie van ‘Lady Chatterley’s lover’.

Forster droeg ‘Maurice’ op aan ‘a Happier Year’. Dit gelukkig jaar maakte Forster nog zelf mee, want homoseksualiteit werd in 1967 uit het Engelse strafwetboek geschrapt. Hij ondernam de nodige voorbereidingen om ‘Maurice’ na zijn dood te laten publiceren, was bezorgd dat het manuscript gedateerd was, omdat ‘Maurice’ afspeelt in een Engeland dat intussen niet meer bestond. De emotionele en persoonlijke groei die Maurice doormaakt, is echter na meer dan honderd jaar nog steeds herkenbaar voor holebi’s.

Bij de publicatie in 1971 werd ‘Maurice’ door recensenten afgedaan als een homoseksuele versie van DH Lawrence’s ‘Lady Chatterley’s lover’. Lawrence had zich echter laten inspireren door ‘Maurice’. Forster had namelijk zijn manuscript laten lezen door zorgvuldig uitgezochte vrienden en vriendinnen, veelal collega-schrijvers, waaronder dus DH Lawrence. Hoewel Forster geen geheim maakte van zijn seksualiteit was het publiekelijk niet geweten. Het werd hem door de publieke opinie dan ook kwalijk genomen.

Bron: Wikipedia, Introductie Penguineditie ‘Maurice’ uit 1972 door PN Furbank en glbtq.com.
De trailer komt van Youtube, van Movieclip Trailers

Fictieve held: Sherlock Holmes

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige, zoals Sir Arthur Conan Doyles Sherlock Holmes, vinden hun weg naar andere cultuuruitingen.

Wie heeft er nog nooit van 221B Baker Street gehoord? Volgens de verhalen van Sir Arthur Conan Doyle woonden Sherlock Holmes en dokter Watson hier van 1881 tot 1904. Vandaag huisvest 221B Baker Street een museum gewijd aan de beroemde detective en zijn avonturen.

In zijn eerste literaire avontuur in 1887 ‘A study in scarlet’ is Holmes op zoek naar een medehuurder  voor Baker Street, omdat hij de huur alleen niet kan opbrengen. Hij vindt een medehuurder in dokter John Watson, die net terug is uit Afghanistan. Watson zal Holmes 17 jaar lang assisteren. Nadien werkt Holmes nog 6 jaar alleen verder, vooraleer hij op pensioen gaat en bijen houdt. Intussen was de detective al gestorven en terug verrezen uit de dood.

Van dood naar springlevend.

In 1893 had zijn geestelijke vader hem namelijk laten sterven in ‘The final problem’. Eigenlijk was Doyle al in 1891 van plan Holmes af te voeren, omdat hij te veel tijd stak in zijn avonturen. Doyle wou die tijd liever besteden aan het schrijven van historische romans. Door de aanhoudende druk van de fans verscheen in 1901 ‘The hound of the Baskervilles’ dat Doyle voor Holmes’ dood situeerde. In 1903 dook Holmes weer springlevend op in het kortverhaal ‘The adventure of the empty house’, dat Doyle situeerde in 1896. Blijkbaar had Holmes zijn dood in scene gezet en 3 jaar geleefd in Tibet.

In totaal schreef Sir Arthur Conan Doyle vier romans en 56 kortverhalen met Holmes in de hoofdrol. Daarnaast is Holmes door vele andere schrijvers gebruikt als personage. Ook acteerde hij tot nu toe in ongeveer 200 films, wat hem tot de meest verfilmde fictieve held ooit maakt.

Bron: Wikipedia en de website van The Sherlock Holmes Museum.
Bron beeld: Wikimedia Commons. Copyright Sidney Paget.