Hippie cultboek

Klassiekers zoals ‘Siddhartha’ van Hermann Hesse blijven relevant. 

In 1962 schreef de Duitse krant ‘Die Zeit’ naar aanleiding van de dood van de Zwitserse schrijver en Nobelprijswinnaar Hermann Hesse dat zijn werk achterhaald was. Hesses triomftocht moest echter nog beginnen. In de decennia na zijn dood vonden zijn romans ‘Steppenwolf’ en ‘Siddhartha’ een gretig lezerspubliek. Vooral binnen de hippiebeweging in de VS werden beide romans verafgood.

Met name ‘Siddhartha’ werd een werk waar menig hippie zich met identificeerde, en dat gold als een blauwdruk voor hun eigen leven. Net als de meeste hippies genoot  de brahmanenzoon Siddhartha een beschermde opvoeding met bepaalde waarden en normen, en ging hij zijn leven wijden aan de zoektocht naar de essentie van het leven. Binnen de hippiecultuur was onder meer het verrijken van de geest en het komen tot nieuwe inzichten belangrijk. Enerzijds verkreeg men deze verlichting via drugs en anderzijds met behulp van oosterse religie en spiritualiteit.

Zoektocht naar de essentie van het leven.

Aan oosterse filosofie is er geen gebrek in ‘Siddhartha’. Het verhaal speelt zich immers af in India ten tijde van Boeddha. ‘Siddhartha’ bevat de basis van het boeddhisme: de vier nobele waarheden en het achtvoudig pad, en het varnashrama uit het hindoeïsme. Naast de oosterse filosofie bevat ‘Siddhartha’ ook verwijzingen naar de bijbel, de mythologie en de psychoanalyse. Door zijn opvoeding was Hesse goed thuis in de oosterse filosofie, religie en spiritualiteit. Net als de hippies rebelleerde Hesse tegen zijn opvoeding en was hij op zoek naar onder meer zingeving. ‘Siddhartha’ is dan ook grotendeels Hesses persoonlijke zoektocht naar de essentie van het leven.

‘Siddhartha’ wordt anno 2016 niet meer verafgood. Niettemin raken vele lezers wereldwijd nog steeds betoverd door Hesses novelle over de spirituele zoektocht van een Indische brahmanenzoon.

“Wissen kann man mitteilen, Weisheit aber nicht. Man kann sie finden, man kann sie leben, man kann von ihr getragen werden, man kann mit ihr Wunder tun, aber sagen und lehren kann man nicht.”

Gebruikte bronnen:
http://hesse-siddhartha.wikispaces.com/Hesse+and+the+Hippies; http://www.dw.com/en/hermann-hesse-misunderstood-but-loved/a-16152933
Bookdrum

Fictieve heldin: Juliet Capulet

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier. Sommige, zoals Juliet Capulet krijgen iconische proporties. 

The Juliet Club.

Heb jij al een liefdesbrief naar Juliet Capulet geschreven? De populairste heldin uit de literatuur beantwoordt elke brief die ze krijgt. Jaarlijks krijgt ze een duizendtal brieven, die door haar vrijwillige secretarissen en secretaresses van de Juliet Club met de hand beantwoord worden. Elke brief die Juliet krijgt, wordt gearchiveerd.

The Juliet Club organiseert ook jaarlijks allerhande festiviteiten rond Juliets verjaardag in september en rond Valentijn. Dit zijn overigens toeristische hoogdagen voor de Italiaanse stad Verona, de stad van de romantiek.

De echte held van Romeo en Juliet.

Verona is immers de plek, waar Shakespeare ‘Romeo en Juliet’ situeerde en waar je het huis van Juliet Capulet kan bezoeken. Vele beschouwen Juliet als de echte held van Shakespeares stuk. Zij is diegene die bepaalt welke wending het verhaal neemt. In tegenstelling tot de oudere, impulsieve Romeo, geeft zij blijk van volwassenheid.

Onze heldin, net geen veertien, kan niet zonder haar Romeo, hoewel ze hem nog maar net heeft leren kennen. Omdat hun families elkaar vijandig gezind zijn, trouwen Romeo en Juliet in het geniep.  Juliets vader belooft haar intussen aan graaf Paris; het huwelijk wordt gelijk vastgelegd. Drie dagen later, op haar huwelijksdag met graaf Paris doet Juliet alsof ze dood is. In werkelijkheid slaapt zij. Romeo is echter niet op de hoogte, meent dat zij dood is en slaat de hand aan zichzelf. Als Juliet ontwaakt, vindt ze het dode lichaam van haar man, waarop ze een dolk neemt en die in haar hart steekt. Al deze gebeurtenissen vinden plaats in een tijdsbestek van vier dagen.

Geen origineel verhaal.

Shakespeare vertelde met ‘Romeo en Juliet’ geen origineel verhaal. Hij inspireerde zich op oudere teksten van het verhaal. Het is eigenlijk een her-vertelling. Een vertelling waarvan sommige beweren dat ze op echte feiten is gebaseerd. Of ‘Romeo en Juliet’ echt bestaan hebben is twijfelachtig. Tragische liefdesgeschiedenissen kennen we al sinds de oudheid. Denk maar aan de mythe van ‘Pyramus en Thisbe‘.

romeo en juliet
De Montagues en de Capulets verbroederen van Frederick Leighton

Bron: Wikipedia en The Juliet Club/Club di Giulietta. Het beeld komt van Wikimedia Commons.
Schrijven naar Juliet? Je kan je brief richten naar Club di Giulietta – Corso Santa Anastasia 29 – 37121 Verona – Italië.

Controversiële druiven

Klassiekers zoals ‘De druiven der gramschap’ blijven relevant.

‘Grapes of Wrath’ (De druiven der gramschap) volgt de fictieve familie Joad uit Oklahoma tijdens de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw. De Joads verlaten hun door stofwolken geteisterde land en trekken over route 66 naar Californië. Daar hopen ze werk, een toekomst en waardigheid te vinden. In Californië wacht hun echter een desillusie.

Ontgoocheling troef voor vele boerengezinnen die de Midwest verlieten voor Californië. In plaats van aan de slag te gaan in ,bij voorbeeld de fruitpluk, eindigden ze in kampen, waar ze stierven van de honger. Er was niet genoeg werk voor zoveel mensen. Ook verkozen de landeigenaren in Californië om de prijzen laag te houden door het fruit te laten verrotten op de velden. Steinbeck had een aantal krantenartikels over die wantoestanden geschreven. Die krantenartikels gaven hem de aanzet voor ‘De druiven der gramschap’.

“I ain’t no good no more. Spen’ all my time thinkin’ of home, an’ I ain’t never gonna see it no more.”

Communistische propaganda.

Uiteraard waren de Californische landeigenaren niet te spreken over ‘De druiven der gramschap’. Voor hun stond het vol met leugens en communistische propaganda. ‘De druiven der gramschap’ werd verketterd, verboden, verbrand, bediscussieerd maar ook massaal gelezen. Het leverde Steinbeck de National Book Award, de Pulitzer Prize en de Nobelprijs voor literatuur op. Bij Steinbecks dood in 1968 roemde recensist Charles Poore ‘De druiven der gramschap’ als Steinbecks eerste, en gelijk ook, laatste beste werk.

Steinbeck zag ‘De druiven der gramschap’ niet als zijn belangrijkste werk. Bovendien waren de druiven hem zuur opgebroken. Hij was met de dood bedreigd. Zijn eerste huwelijk was op de klippen gelopen. De FBI hield hem in de gaten omwille van zijn vermeende communistische sympathieën. En zijn gezondheid had zwaar geleden onder al die commotie.

Bronnen: Wikipedia, www.steinbeck.org en The Telegraph.