Wild van Cheryl Strayed

Voettocht als therapie.

Cheryl Strayed besliste in 1994 impulsief een voettocht te ondernemen over de Pacific Crest Trail. De Pacific Crest Trail (PCT) is een wandelpad dat over een afstand van 4286 kilometer in de bergachtige gebieden langs de Amerikaanse westkust loopt.

1700 kilometer van de PCT lopen was voor Cheryl een therapie. Na de dood van haar moeder in 1990 vertoonde ze jaren van destructief gedrag. Drie maanden lang doorstond ze sneeuw, intense hitte, ratelslangen, …samen met haar veel te zware rugzak, die ze al snel de naam ‘Monster’ gaf. Momenteel kan je ‘Wild’ ook op groot scherm zien in de meeste bioscopen.

‘Wild’ begon voor mij vrij verwarrend. Ik had de indruk dat er qua tijdsspanne iets niet klopte. Op het einde had ik ook dit probleem, maar snapte de verwarring. De dag van de arbeid in de VS valt namelijk in september, een gegeven waar ze wel een voetnoot hadden kunnen aan wijden. Het einde was me overigens té sentimenteel.

Ik vond Strayeds verhaal oppervlakkig. Gelukkig werden de stukken over haar verleden grotendeels opgevangen door haar avontuurlijke belevenissen onderweg, die aanzienlijk interessanter waren. Sommige stukken van het boek heb ik eerder gescand dan gelezen, mits ze me niet echt interesseerde.

Oorspronkelijke titel: Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail.
Jaar van publicatie: 2012.

Zorro van Isabel Allende

Een avonturenverhaal.

Isabel Allende schreef ‘Zorro’ als een fictieve biografie. Isabel de Romeu is de biografe van dienst. Zij vertelt het verhaal van haar vriend, Diego de la Vega oftewel Zorro. Isabel begint haar epische vertelling met de kennismaking van Diego’s ouders: de Indiaanse Toypurnia en de Spaanse Alejandro de la Vega. Bernardo, Diego’s doofstomme bediende in de televisieserie, krijgt een andere rol bij Allende. Naast Diego’s bloedbroeder is Bernardo vooral diens alter ego. Het zorgt voor een mooi contrast. Bernardo is introvert, voorzichtig en bedachtzaam terwijl Diego extravert, roekeloos en theatraal is.

Op aandringen van zijn vader vertrekt Diego samen met Bernardo naar Spanje, waar ze verblijven bij Tomás de Romeu, een vriend van Diego’s vader. Hier kan Diego zijn opleiding vervolledigen en leert hij schermen. Als Tomás de Romeu in ongenade valt bij het nieuwe bestuur, vlucht Diego samen met Isabel en Juliana de Romeu en hun chaperonne Nuria naar Californië. Bernardo was namelijk al eerder teruggegaan naar La Reina de los Angeles, het dorp van hun jeugd, waar Alejandro burgemeester is. Voor Diego en de dames echter aankomen in Californië, beleven ze nog de nodige avonturen. En als ze dan eindelijk aankomen, kan Diego zijn vader gaan redden in zijn nieuwe rol als Zorro.

‘Zorro’ is een avonturenverhaal dat vanaf deel vier op kruissnelheid komt. Vanaf dan komt er geen einde aan de avonturen en beproevingen. De gebeurtenissen zijn vaak onwaarschijnlijk en overdreven, wat past binnen het genre. Van de karakters ondergaat enkel Diego een transformatie, omdat hij zich meer en meer voorbereidt op de rol, die hem in een Indiaanse initiatierite werd geopenbaard. De rol van zijn totemdier, de vos (= el zorro), houdt in dat hij enkel ’s avonds onder bescherming van zwarte kledij in actie komt terwijl hij zich tijdens de dag verborgen houdt. Er zijn nogal wat stereotypen, wat ook eigen is aan het genre. Waar ‘Zorro’ in excelleert is de interessante, fantasierijke en boeiende verhaallijn. Vervelend zijn de irritante opmerkingen van de vertelster.

Lees ook mijn bericht over Fictieve held: Zorro

Oorspronkelijke titel: Zorro.
Jaar van publicatie: 2005.

Liza van Ivan Toergenjev

Over liefde die geen kans krijgt.

Edelman en landheer Fjodor Ivanytsji Lavretski keert na een verblijf in het buitenland terug naar zijn landgoed. Zijn vrouw Varvara Pavlovna Korobjina blijft achter in Parijs, en krijgt een toelage. Fjodor hield enorm van zijn vrouw tot hij ontdekte dat zij hem bedroog; hij heeft er lang over gedaan om dit overspel te verwerken.

Terug in Rusland ontmoet hij de jonge Liza Kalitin. Zijn gevoelens voor Liza krijgen een stem als hij in een Franse krant leest dat zijn vrouw gestorven is. Hij kan zijn geluk niet op als blijkt dat Liza ook van hem houdt. Maar dan staat Varvara ineens op zijn stoep…

Varvara’s komst zou komisch geweest zijn als de situatie niet zo tragisch was voor Fjodor en Liza. Ik vond ‘Liza’ een zeldzaam mooi boek over een liefde die geen kans krijgt. Het is romantisch zonder zeemzoeterig of zwaarwichtig te worden. Tegelijkertijd heeft het iets melancholisch en beschouwend, vooral in de beschrijvingen van de nevenpersonages en de omgeving. Alle personages zijn mooi uitgewerkt. Extra speciaal is dat Liza, Varvara en ook twee andere personages piano spelen, elk op hun manier, analoog aan hun karakter en temperament. Daarnaast gebruikt Toergenjev ook muziek om hoogtepunten in het verhaal te markeren.

Oorspronkelijke titel: Дворянское гнездо.
Jaar van publicatie: 1859.