Uit het archief van Boeken

uit het archief van boeken

Mario Vargas Llosa (1936) is een van de belangrijkste romanschrijvers van Latijns-Amerika. In 2010 kreeg hij de Nobelprijs voor Literatuur. Zes jaar daarvoor ontving hij de Cervantesprijs, de belangrijkste literaire prijs voor Spaanstalige auteurs. Het werk van de Peruviaanse schrijver is sterk beïnvloed door Gustave Flaubert, Jean-Paul Satre en William Faulkner. Net als Faulkner maakt Vargas Llosa gebruik van ingewikkelde veranderingen in tijd en vertelling. Net zo evident voor de lezer! Voor mij was het aanvankelijk wennen.

Ik las ooit ergens dat je geen fan kan zijn van zowel het werk van Mario Vargas Llosa en dat van Gabriel Garcia Marquez. Een paar decennia geleden las ik het werk van Gabo (*) graag, maar nu vind ik zijn stijl te bombastisch. De bewondering voor het werk van Mario Vargas Llosa is gestaag gekomen. Ik heb nog veel boeken van de auteur tegoed, want ik las en besprak er nog maar vijf. Elk boek dat ik tot hier toe las is anders qua opbouw. Vargas Llosa is alvast geen auteur die een bepaald stramien volgt, of die schrijft volgens een beproefde formule.

De oorlog van het einde van de wereld (1981) gaat over de oorlog in en rond Canudos in de jonge republiek Brazilië. Een episch werk met veel personages. Ook veel personages in Het verhaal van Mayta (1984). Door hun ogen kom je meer te weten over de revolutionair Mayta, tenminste dat is het uitgangspunt, want de schrijver van het boek wil vooral zijn verhaal vertellen.

In Het feest van de Bok (1996) focust Vargas Llosa op de laatste dag van de Dominicaanse dictator Trujillo. Naast zijn bijdrage krijg je vooral het verhaal van zijn moordenaars en de politieke malaise na zijn dood. In De droom van de Ier (2010) komt mensenrechtenactivist Sir Roger Casement tot leven. Casement was diegene die de gruwelijke wantoestanden in Belgisch Congo aan de kaak stelde. Het verhaal gaat vooral over zijn neergang.

In Het ongrijpbare meisje (2006) volg je de liefdesgeschiedenis tussen een ‘stout meisje’ en haar grootste bewonderaar over verschillende decennia. Een aanrader voor lezers die niet vertrouwd zijn met het werk van Vargas Llosa. Het is heel toegankelijk, vooral omdat het een lineair verhaal vertelt.

Las jij al een boek van Mario Vargas Llosa? En wat vind je zo goed aan hem? Of aan het boek dat je las?

(*) Gabo is de koosnaam van Gabriel Garcia Marquez.

 

 

 

Boekenkijkje

Lees jij voor- of nawoorden? Vroeger las ik ze amper. Nu is het vaak het eerste wat ik lees. De laatste twee maanden kwam me dat goed van pas. Vooral bij ‘New Grub Street van George Gissing’ en ‘Volgspot van Joseph O’Connor.’ Bij die laatste deed ik nog wat extra opzoekwerk via internet.

Naast ‘New Grub Street’ en ‘Volgspot las je in maart en april volgende recensies:

De twee Hotel Francforts van David Leavitt;
Hotel Claremont van Elizabeth Talylor;
Blijf bij me van Ayobami Adebayo;
Al onze namen van Dinaw Mengestu;
Arrowood van Mick Finlay;
Annie Dunne van Sebastian Barry.

In de categorie boeken las je volgende blogs:

Fictieve heldin: Miss Marple van Agatha Christie;
Spotlight op: Juffrouw Brodies beste jaren van Muriel Spark.

In de categorie auteurs kwam je meer te weten over:

H.C. Andersen via een auteursportret;
Nadine Gordimer via een citaat;
Robert Louis Stevensons reis naar de Cevennen via een citaat.

Ik introduceerde ook een nieuwe rubriek met ‘uit het archief van Boeken’.

Wat kan je de komende twee maanden verwachten?

Een auteursportret van Honoré de Balzac en George Orwell

Uit het archief van Boeken

uit het archief van boeken

Boeken over dieren. Ik lees ze altijd met een dubbel gevoel. Ik vind het namelijk vreselijk als een verhaal eindigt met de dood van een dier. Dus probeer ik die verhalen te vermijden, maar soms is de prent of foto op de kaft zo aantrekkelijk en zo lief dat ik toch zwicht. Voor Boeken schreef ik tot nu toe 3 recensies over waargebeurde verhalen waarin dieren de hoofdrol spelen.

Heb jij iets met pinguïns? Ik alvast wel. Ik smolt voor ‘De pinguïnlessen van Tom Michell‘. Vooral ook omwille van de mooie tekeningen. En dan was er nog het knotsgekke en ontroerende verhaal van Michell en zijn pinguïn Juan Salvodo(r). Zij leerden elkaar kennen in de jaren 70 in Uruguay. Michell was daar op vakantie. Omdat Juan Salvodo(r) hem niet meer wou verlaten, nam Michell hem mee naar Argentinië. Hier gaf hij les aan een prestigieuze kostschool. De pinguïn groeide al snel uit tot de mascotte van de school.

Ook de bibliotheek van Jan Louch had twee bijzondere mascottes. De Amerikaanse nam 2 Schotse vouwoorkatten in dienst. Ze gaf hen de namen Baker en Taylor. Nadat boekengroothandel Baker & Taylor de 2 katten gebruikte voor een promotiecampagne werd Louchs bibliotheek een bedevaartsoord voor kattenliefhebbers. Louch vertelde het verhaal van haar bijzondere collega’s van hun aankomst tot hun overlijden in ‘Twee katten in de bibliotheek’.

Geen gesnotter met het laatste boek. ‘Bob de straatkat‘ is immers een feelgood boek. James Bowen vertelt in ‘Bob de straatkat’ hoe een rosse kater zijn leven veranderde. Bob is intussen al over heel de wereld gekend. Het verhaal van James en Bob ging eerst viraal op YouTube. In 2017 verscheen de film: ‘A street cat named Bob’.

boeken over dieren

Lees jij graag verhalen over dieren? En heb jij soms een leestip?