Over koekjes en privacy

Naast boeken bespreken neem ik af en toe mijn lees- en blogwereld onder de loep. Vandaag verneem je meer over koekjes bij het lezen en je privacy op dit blog. 

Het was even slikken: de nieuwe privacywet. Iedereen die persoonsgegevens verzamelt, moet aan de slag met de nieuwe privacywet. Als je een blog hebt, waarop mensen kunnen reageren op je artikels, dan verzamel je via je dashboard van je WordPress.com-account namen, e-mailadressen, adressen van websites of blogs en IP-adressen. Dat zijn gevoelige persoonsgegevens. In dit blog informeer ik je over je privacy en de koekjes, die je gratis krijgt bij het lezen van ‘Boeken’.

cookies-2977102_1920Die koekjes bak ik trouwens niet zelf. Het zijn vooral cookies die door derden geplaatst zijn. Zo onthouden cookies je inlognaam en instellingen als je een reactie op ‘Boeken’ plaatst of als je een artikel van ‘Boeken’ op sociale media deelt.

Ik maak regelmatig gebruik van embedding. Dit wil zeggen dat ik een deel van een externe webpagina integreer in een blogbericht. Zo integreer ik in een blogbericht regelmatig filmpjes van YouTube. Naast YouTube-filmpjes embed ik beeldmateriaal van Wikimedia Commons en Wikipedia. Bij embedding kunnen cookies gebruikt worden.

social-media-3247658_1920Wat met jouw gevoelige persoonsgegevens binnen mijn WordPress.com-account? Zolang dit blog online is, zolang WordPress.com bestaat, blijven die gegevens op het dashboard van mijn account staan. Tenzij je me vraagt om je gegevens en reacties op ‘Boeken’ te verwijderen. De nieuwe privacywet geeft je immers dat recht.

Vanaf nu kan je enkel nog reageren op blogs zoals deze en op Boekenkijkjes. In deze blogs hoor ik graag jouw mening of reactie. Bij mijn recensies en artikels over boeken (fictieve helden, klassiekers en spotlight op) en auteurs (auteursportretten en citaten) is dat niet nodig. Ik blijf de reacties modereren. Het duurt gewoonlijk een dag vooraleer ik er toekom om een reactie te modereren. Graag reageren op andere blogs? Het kan via Twitter. Mijn gebruikersnaam op Twitter is: @DanielleNov1968.

Heb je vragen bij dit blog? De reacties staan open. En het privacybeleid van ‘Boeken’ staat online.

Foto’s bij dit blogbericht komen van Pixabay. 

 

Boekenkijkje

Naar goede gewoonte blik ik terug naar de voorbije twee maanden. De griep was spelbreker in maart. Omdat ik begot niet weet hoe je in bed typt, miste ik de deadline voor twee blogs. Zelfs wanneer ik kon typen in bed, was het me niet gelukt, want mijn hoofd stond niet naar schrijven.

book-3342628_1920
foto komt van Pixabay

In maart en april besprak ik volgende boeken:

Waarvan wolven dromen van Yasmina Khadra;
Een Amerikaanse oorlog van Omar El Akkad;
Het lichtschip van Blackwater van Colm Tóibín;
Een erfenis van spionnen van John Le Carré;
De laatste dag van Beppe Fenoglio;
De acht bergen van Paolo Cognetti

Maart: Italiaanse literatuur

Mijn bespreking van ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti in maart was gelijk een reden om een paar blogs te wijden aan de Italiaanse literatuur. Zo stond ik stil bij een Italiaanse klassieker, namelijk ‘De tijgerkat’ van Giuseppe Tomasi di Lampedusa. Verder besprak ik met ‘De laatste dag’ een novelle van Beppe Fenoglio. Met deze fantastische schrijver maakte ik vorig jaar al kennis. Ik maakte noch van ‘Dag van vuur’ noch van ‘Doem’ een recensie. Een recensie maken van een novelle, kortverhaal of verhalenbundel vind ik moeilijk. Gelukkig kon ik ‘De laatste dag’ wel bespreken.

April: spionnen

Met ‘Een erfenis van spionnen’ van John Le Carré in april had ik een reden om in fictieve helden stil te staan bij Le Carrés held George Smiley, en in spotlight op bij Eric Ambler. Ambler is namelijk Le Carrés literaire voorbeeld.

Over schrijvers en schrijven

Een voorbeeld voor veel Engelstalige schrijvers is Henry James. Ik maakte voor James’ geboortedag op 15 april een auteursportret. Begin maart publiceerde ik een citaat van Jack London. En eind maart deed Mason Curreys boek ‘Dagelijkse  rituelen’ me stilstaan bij schrijfgewoontes in mijn rubriek leeswereld.

 

Over schrijfgewoontes

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn lees- en blogwereld onder de loep. Vandaag heb ik het over schrijfgewoontes naar aanleiding van Mason Curreys boek ‘Dagelijkse rituelen’. 

Mason Currey verdiepte zich in de dagelijkse rituelen van creatieven. Wat doen creatieven om voor zichzelf de beste omstandigheden te creëren voor hun creatieve arbeid? Het geheime ingrediënt bij uitstek voor creatieve arbeid is routine. Terwijl sommige schrijvers uitblinken in chaos en creëren op het moment zelf, zijn andere daar heel bewust mee bezig. Ze schrijven enkel op die momenten waarop ze het beste werken. Zo begint Haruki Murakami bij het schrijven van een roman al om vier uur ’s ochtends. Stephen King schrijft dagelijks en  houdt zich daarbij aan een quotum van tweeduizend woorden. Georges Simenon schreef zijn boeken in uitbarstingen van twee, drie weken om dan vervolgens weken of maanden niet meer te schrijven. Sommige zoals Ernest Hemingway schreven rechtopstaand, terwijl Truman Capote en Marcel Proust in bed schreven. Charles Dickens’ schrijftafel moest voor een raam staan en George Sand knabbelde steevast aan chocolade tijdens het schrijven.

In zekere zin is ‘Dagelijkse rituelen’ een oppervlakkig boek, en toch is het interessant om te lezen hoe schrijvers en andere bekende creatieven werkten en werken. Het liet mij alvast stilstaan bij mijn bloggewoontes. Omdat ik moeilijker kan werken als ik naar buiten kan kijken, staat mijn schrijfbureau voor een witte muur. Mijn beste moment om te werken is ’s morgens, hoewel ik er meestal pas ’s middag toekom om de computer op te zetten. Ik werk rechtstreeks in WordPress. Voor sommige blogs heb ik vooraf notities gemaakt, en nagedacht over wat ik juist ga schrijven en hoe ik ga beginnen. Mijn eerste zinnen voor mijn rubriek fictieve helden bereid ik altijd eerst voor op reeds beschreven papier, en die herschrijf ik eindeloos totdat ze naar mijn gevoel goed lopen.

Meestal lukt het me om een blog dezelfde dag af te krijgen, terwijl ik over andere verschillende dagen doe. Van Hemingway leerde ik intussen dat je best stopt met schrijven op een moment, dat je weet hoe je verder wil gaan. En ja, blogs schrijven gaat beter als ik dagelijks schrijf. Naast blogs en het onvermijdelijke notitieboekje bij het lezen, hou ik ook een dagboek bij, zodat ik bijna dagelijks schrijf. Voor de avondschool heb ik regelmatig schrijfopdrachten, waar ik drie à vier dagen met zo weinig mogelijk onderbreking aan werk. Die schrijfopdrachten groeien meestal vanzelf terwijl ik schrijf, opzoekingen doe en schrap.

En jij? Heb jij bepaalde schrijfgewoontes? Of rituelen bij het bloggen?

diary-968592_1920