Boekenkijkje

In Boekenkijkje sta ik even stil bij wat ik las en bloggewijs deed.

Eind 2015 las ik ‘Reis naar het verleden’ van Stefan Zweig. Momenteel lees ik eindelijk nog eens werk van Zweig, namelijk zijn roman ‘Ongeduld’. Na de laatste maanden voornamelijk romans te hebben gelezen van Engelstalige auteurs was het tijd voor vertaald werk uit andere talen. Pas nog las ik het belangrijkste werk van de Japanse auteur Shusaku Endo, ‘Stilte’. Uiteraard bestaat er naast vertaald werk, literair werk van eigen bodem. Ik ben eerlijk gezegd niet zo thuis in Nederlandstalige schrijvers. Maar wat niet is, kan nog komen.

Na ‘Ongeduld’ heb ik nog zes boeken te lezen en te bespreken voor 2017. De boeken liggen klaar, moeten nog gelezen worden, enkel een volgend bezoek aan een bib kan mijn planning in de war sturen, en zo zal het hoogstwaarschijnlijk wel lopen.

In augustus en september las en besprak ik volgende boeken op ‘Boeken’:

Het eiland van de kleurenblinden van Oliver Sacks
De weerman van Olivier Rolin
Watergraf van Simon Beckett
De barmhartige terroriste van Doris Lessing

Ik las ook Peter Ackroyds biografie van Edgar Allan Poe. Poe is een van mijn favoriete schrijvers. Mijn eerste blogartikel dat geen recensie was, was een blog over Poe en zijn invloed op het horrorgenre. Ik schreef dit blog in oktober 2014 rond Halloween. Lang geleden, als studente toegepaste grafiek tekende ik illustraties bij verhalen van Poe. Ik zou die tekeningen eens moeten laten inscannen en hier mondjesmaat publiceren.

Ik schreef ook een recensie over ‘De pest’ van Albert Camus, een boek dat ik intussen al vijf keer heb gelezen. Pas nog herlas ik ‘Een kunstenaar van het vlietende leven’ van Kazuo Ishiguro, naar aanleiding van de toekenning van de Nobelprijs literatuur. In de categorie ‘auteurs’ had ik de afgelopen maanden geen ex-Nobelprijswinnaars literatuur maar wel de koningin van het misdaadgenre, Agatha Christie en een reus in het genre fantasy en SF, Ray Bradbury.

In ‘spotlight op’ stond het spotlicht voor een keer op een boek dat sinds begin dit jaar terug ‘in’ is namelijk het dystopische ‘Het verhaal van een dienstmaagd’ van Margaret Atwood. Met ‘Twee plus twee is vijf’ stond ik in de categorie ‘boek’ ook stil bij de dystopische klassieker ‘1984’ van George Orwell. En in dezelfde categorie stond ‘Morse’ centraal als fictieve held. Als fan van de tv-held Morse zou ik eens een boek rond hem moeten lezen. Maar er is nog zo veel dat ik zou willen lezen.

Welke boeken staan er bij jou al heel lang op je ‘te lezen lijst’? En is die ‘lijst’ nog behapbaar, of heb je een tweede leven nodig?

 

 

 

Boekenkijkje

In Boekenkijkje sta ik even stil bij wat ik las en bloggewijs deed.

In juni en juli kon je onder meer volgende recensies en berichten lezen op ‘Boeken’:

Zijn bloedig plan van Graeme Macrae Burnet
Het dameskoor van Chilbury van Jennifer Ryan
De tijdelijke gentleman van Sebastian Barry
Een portret van Ernest Hemingway

Aanvang augustus stond ik stil bij fictieve heldin Scarlett O’ Hara uit ‘Gone With the Wind’ van Margaret Mitchell.

Berichten kan je altijd teruglezen via ‘Besproken op Boeken’ op de homepage.

stack-of-books-1001655_1920In juni heb ik de quote op mijn homepage vervangen. Ik had liever de pagina met het citaat van Voltaire bewaard, maar dat is me toen niet gelukt. Dus heb ik het overschreven. Intussen heb ik al een aardige verzameling citaten van schrijvers over lezen en schrijven. Dit is eigenlijk iets wat ik als tiener al deed: citaten verzamelen.

Is er iets wat jij als tiener al deed en wat je nu ook doet op je blog?

 

 

Over reeksen

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn leeswereld onder de loep. Vandaag heb ik het over reeksen.

Een paar maanden geleden zag ik bij de nieuwe boeken op Kobo een nieuwe David Hunter van Simon Beckett staan: ‘Watergraf’. Tussen dit boek en het vorige zit een periode van zeven jaar, wat best veel is. De herinneringen aan de vier voorgaande Hunterboeken zijn goed en behoorlijk levendig. Vooral deel drie is me bijgebleven. Ik kan mijn hart nog steeds voelen bonken als ik terugdenk aan dat specifiek fragment uit ‘Sanatorium’, bijna op het einde. Ik schrok me echt te pletter.

De verwachtingen voor de nieuwe David Hunter zijn dan ook hoog. Toch twijfelde ik: kopen of niet? Of wachten tot ze het in de bib hebben. Het is van 2012 geleden dat ik de vier David Hunterboeken las. In vijf jaar tijd kan er veel veranderen. Wat ik toen goed vond, kan nu dik tegenslaan. Bovendien las ik enkele jaren geleden een fragment van Becketts boek ‘Klem’, wat me totaal niet beviel.

Series zijn verraderlijk. Je kan een boek uit een serie goed vinden en de rest van de serie kopen, en achteraf tot het besef komen dat niet alle titels even geslaagd zijn. Zo vond ik het eerste deel van Kurt Wallander van Henning Mankell, ‘Moordenaar zonder gezicht’ goed. De twee volgende delen vielen tegen. Na boek drie stopte het voor mij. Ik had het gehad met het personage Wallander.

In tegenstelling tot de Wallanderserie hoef je de Bernie Guntherboeken van Philip Kerr niet in een bepaalde volgorde te lezen. Ik was gelijk weg van Bernie Gunther en kocht meteen verschillende titels. Intussen is mijn enthousiasme voor Gunther bekoeld. De formule van de cynische antiheld en de steeds wisselende femme fatale tegen de achtergrond van de louche praktijken van de nazi’s en de Tweede Wereldoorlog bevalt me niet altijd. Best jammer, en zonde van het besteden geld.

Vorig jaar las ik de drie in het Nederlands vertaalde boeken uit de Makanareeks van Parker Bilal. Enkel het laatste boek kocht ik. De twee andere ontleende ik. De Makanareeks zal beperkt zijn in de tijd, wat me een goed idee lijkt. Makana is een politie-inspecteur uit Soedan, die noodgedwongen in Egypte verblijft en daar aan de bak komt als speurder. De straten van Caïro, het is eens iets anders, dan pakweg de straten van Oxford of Londen.

Essex is overigens de plek waar de nieuwe David Hunter zich afspeelt. De plek van de misdaad draagt sterk bij tot de sfeer in de Hunterboeken. Als forensisch antropoloog is de introverte en sympathieke David Hunter niet gebonden aan een plek. Intussen las ik al het leesfragment van ‘Watergraf’ en kocht het gelijk. Het kost momenteel nog net geen vijf euro bij Kobo. Ik las de vier David Hunterboeken overigens in omgekeerde volgorde, van deel vier naar deel een. Wie weet lees ik ze wel opnieuw, na ‘Watergraf’. Benieuwd of ik dan weer zo zal schrikken met ‘Sanatorium’.