De anonieme schrijfster

Jane Austen
Jane Austen (1775-1816)

Bij haar dood in 1816 maakte haar familie bekend dat Jane Austen de schrijfster was van ‘Sense and Sensibility’ (Gevoel en verstand), ‘Pride and Prejudice’ (Trots en vooroordeel), ‘Mansfield Park’ en ‘Emma’. Austen had immers voor anonimiteit gekozen. Het schrijven was een aanvulling op het gezinsinkomen. De plotse dood van haar vader, dominee George Austen, in 1805 bracht moeilijke financiële tijden mee voor Jane, haar zuster en moeder. Gelukkig was het gezin hecht en sprongen de getrouwde broers financieel bij.

Jane Austen was het zevende kind in een gezin van acht. Dominee Austen en zijn vrouw, Cassandra Leigh, moedigden hun kinderen aan tot lezen en schrijven. ’s Avonds las iedereen elkaar romans voor. Verhalen, gedichten en toneelstukjes werden geschreven en voorgedragen of opgevoerd. Jane Austen begon al vroeg te experimenteren met verschillende stijlvormen. Haar eerste drie romans schreef zij voor haar vijfentwintigste. Inspiratie vond zij in haar eigen leven en maatschappelijk milieu, waarin het huwelijk de weg was naar financiële zekerheid en sociaal respect. Zelf bleef zij ongetrouwd.

In 1797 bood haar vader tevergeefs haar roman ‘First Impressions’ aan voor publicatie. Een afgeslankte versie van ‘First Impressions’ werd pas in 1813 gepubliceerd als ‘Pride and Prejudice’. ‘Pride and Prejudice’ was geschreven door de auteur van  ‘Sense and Sensibility’, de roman waarmee Austen twee jaar eerder haar literair debuut maakte. ‘Pride and Prejudice’ kreeg kort na publicatie drie heel positieve recensies.

Toch was er nog een lange weg te gaan vooraleer Jane Austen een literair icoon werd, want tijdens haar leven kende zij weinig persoonlijke roem en erkenning. Haar romans waren enkel gekend bij een select publiek van connaisseurs. Met ‘A memoir of Jane Austen’ (1869) geschreven door haar neef James Edward Austen-Leigh leerde een ruimer lezerspubliek over een vroeg achttiende-eeuwse amateurschrijfster die meesterwerken schreef. Van toe af groeide haar faam gestaag. Vandaag is de anonieme schrijfster van weleer, de meest invloedrijke Engelse schrijfster uit de achttiende eeuw, gekend voor haar realisme en bijtend sociaal commentaar.

Beeldmateriaal komt van Wikimedia Commons. Ik raadpleegde verschillende bronnen waaronder The British Library bij het maken van dit blog.

Een goede roman volgens Chesterton

G.K. Chesterton

“Een goede roman vertelt ons de waarheid over zijn held, maar een slechte vertelt ons de waarheid over zijn auteur.”

G.K. Chesterston (1874-1936)

 

De Engelse auteur, G.K.Chesterton was een veelzijdig man en een productieve schrijver. Hij schreef ongeveer 4000 essays, 200 kortverhalen, enkele honderden gedichten, 80 boeken en een paar toneelstukken. Zijn bekendste held is de speurende Father Brown, over wie hij vijf verhalenbundels schreef. Dat Charles Dickens’ werk bestudeerd wordt, hebben we te danken aan Chestertons biografie over de Engelse Victoriaanse schrijver.

De foto van Chesterton is bewerkt en komt van Wikimedia Commons. De foto is van Ernest Herbert Mills.

De onconventionele schrijfster

George_Eliot_by_Samuel_Laurence
George Eliot (1819-1880) getekend door Samuel Lawrence

Voor haar carrière als schrijver koos Marian Evans Lewes, geboren Mary Anne Evans, voor het pseudoniem George Eliot. Daar waren verschillende redenen voor. Ten eerste wou ze haar carrière als romanschrijver apart houden van haar werk als journaliste. Ten tweede wou ze als vrouw serieus genomen worden. Vrouwelijke auteurs schreven met romantische verhalen het minder serieuze werk in haar tijd. En ten derde was er haar relatie met George Henry Lewes. Zij noemde zichzelf weliswaar mevrouw Lewes, want ze beschouwde George Henry als haar man, maar ze waren niet getrouwd.

George Henry Lewes was al getrouwd, maar leefde gescheiden van zijn vrouw, Agnes. Agnes leefde samen met een andere man, waarmee ze drie kinderen had. George Henry had echter de eerste twee kinderen uit die verbintenis erkend, en dus toegestemd met het overspel van zijn vrouw, zodat hij niet van haar kon scheiden. Dat criticus en filosoof George Henry Lewes openlijk samenwoonde met Marian Evans was een schande, weliswaar een veel voorkomende schande, maar één die je niet aan de grote klok hing. Marian Evans was alvast niet meer welkom bij haar familie. Het openlijk samenwonende paar moest ook een nieuwe vriendenkring opbouwen.

Dat Evans als George Eliot een heel succesvolle carrière uitbouwde als romanschrijver speelde hoogstwaarschijnlijk mee in het geleidelijk aanvaarden van haar scandaleuze relatie. Eliots eerste roman ‘Adam Bede’ (1859) bleek een schot in de roos. Ook haar tweede roman ‘Mill on the Floss’ (1860) vond moeiteloos zijn weg naar de lezer. Intussen werd er gespeculeerd over de identiteit van George Eliot. Een aanzwellend gerucht wou dat een zekere Joseph Liggens de man was achter George Eliot. Omdat Liggens de geruchten niet ontzenuwde, zag Evans zich genoodzaakt haar identiteit prijs te geven. Het publiek was gechoqueerd, maar bleef haar lezen.

George Eliot schreef in totaal zeven romans, waaronder de klassieker ‘Middlemarch’ (1869), dat als haar magnum opus wordt gezien. Met haar realistische settings en vlijmscherp psychologisch inzicht was Eliot vernieuwend. Ook politieke thema’s vonden een weg naar haar werk. Na ‘Middlemarch’ was de controverse rond haar privéleven geluwd, en was haar huis uitgegroeid tot een belangrijke ontmoetingsplaats voor schrijvers en intellectuelen. In 1877 werden Marian en George Henry zelfs ontvangen door prinses Louise, een dochter van koningin Victoria.

Op het einde van haar leven zorgde George Eliot weer voor een controverse. Nu met een huwelijk. In 1878 was haar man, George Henry gestorven aan maagkanker. John Cross, die zowel Marians als George Henry’s zaken behartigde, vroeg haar ten huwelijk. Eliot weigerde, maar Cross bleef om haar hand vragen. Uiteindelijk stemde zij in 1880 toe. Het was geen huwelijk uit liefde maar een zakelijke overeenkomst. Haar huwelijkse staat zorgde voor een toenadering met haar familie. Vooral haar broer, Isaac was dolgelukkig dat zijn zus eindelijk getrouwd was. De goegemeente was niettemin gechoqueerd, want Eliots echtgenoot was twintig jaar jonger. Zeven maanden na haar huwelijk stierf George Eliot aan nierfalen. Zij was 61.

De foto bij dit artikel komt van Wikimedia Commons.
Ik raadpleegde volgende bronnen: BBC History, Gradesaver, Bl. uk en Wikipedia.