Over schrijfgewoontes

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn lees- en blogwereld onder de loep. Vandaag heb ik het over schrijfgewoontes naar aanleiding van Mason Curreys boek ‘Dagelijkse rituelen’. 

Mason Currey verdiepte zich in de dagelijkse rituelen van creatieven. Wat doen creatieven om voor zichzelf de beste omstandigheden te creëren voor hun creatieve arbeid? Het geheime ingrediënt bij uitstek voor creatieve arbeid is routine. Terwijl sommige schrijvers uitblinken in chaos en creëren op het moment zelf, zijn andere daar heel bewust mee bezig. Ze schrijven enkel op die momenten waarop ze het beste werken. Zo begint Haruki Murakami bij het schrijven van een roman al om vier uur ’s ochtends. Stephen King schrijft dagelijks en  houdt zich daarbij aan een quotum van tweeduizend woorden. Georges Simenon schreef zijn boeken in uitbarstingen van twee, drie weken om dan vervolgens weken of maanden niet meer te schrijven. Sommige zoals Ernest Hemingway schreven rechtopstaand, terwijl Truman Capote en Marcel Proust in bed schreven. Charles Dickens’ schrijftafel moest voor een raam staan en George Sand knabbelde steevast aan chocolade tijdens het schrijven.

In zekere zin is ‘Dagelijkse rituelen’ een oppervlakkig boek, en toch is het interessant om te lezen hoe schrijvers en andere bekende creatieven werkten en werken. Het liet mij alvast stilstaan bij mijn bloggewoontes. Omdat ik moeilijker kan werken als ik naar buiten kan kijken, staat mijn schrijfbureau voor een witte muur. Mijn beste moment om te werken is ’s morgens, hoewel ik er meestal pas ’s middag toekom om de computer op te zetten. Ik werk rechtstreeks in WordPress. Voor sommige blogs heb ik vooraf notities gemaakt, en nagedacht over wat ik juist ga schrijven en hoe ik ga beginnen. Mijn eerste zinnen voor mijn rubriek fictieve helden bereid ik altijd eerst voor op reeds beschreven papier, en die herschrijf ik eindeloos totdat ze naar mijn gevoel goed lopen.

Meestal lukt het me om een blog dezelfde dag af te krijgen, terwijl ik over andere verschillende dagen doe. Van Hemingway leerde ik intussen dat je best stopt met schrijven op een moment, dat je weet hoe je verder wil gaan. En ja, blogs schrijven gaat beter als ik dagelijks schrijf. Naast blogs en het onvermijdelijke notitieboekje bij het lezen, hou ik ook een dagboek bij, zodat ik bijna dagelijks schrijf. Voor de avondschool heb ik regelmatig schrijfopdrachten, waar ik drie à vier dagen met zo weinig mogelijk onderbreking aan werk. Die schrijfopdrachten groeien meestal vanzelf terwijl ik schrijf, opzoekingen doe en schrap.

En jij? Heb jij bepaalde schrijfgewoontes? Of rituelen bij het bloggen?

diary-968592_1920

 

 

Boekenkijkje

In Boekenkijkje sta ik even stil bij wat ik las en bloggewijs deed.

Na mijn decemberbreak was ik er terug op 5 januari 2018. Eén blog in januari kwam er later door een examen. Nogmaals bedankt aan iedereen die me succes wenste. Ik was geslaagd voor alle vakken. Ik loop nu stage, want ook in het volwassenenonderwijs wordt het geleerde getoetst aan de praktijk. Daarnaast heb ik nog twee modules ondernemingscommunicatie. In een van de te volgen modules mag ik samen met een medestudent een blog maken. Omdat ik WordPress goed ken, wil ik nu eens een blog maken in Blogger.

Op ‘Boeken’ heb ik onlangs een aantal pagina’s aangepast en veranderd. Zoals ik in mijn laatste Boekenkijkje al vertelde, ben ik nu terug actief op Twitter. Ik had voor mijn module online communicatie trouwens een strategie uitgeschreven voor ‘Boeken’ op Twitter. En dat ben ik nu in de praktijk aan het brengen, met het nodige proberen en missen. Zo had ik een bericht op Twitter via Tweetdeck te vroeg ingepland, waardoor de link naar mijn recensie van ‘Serena’ van Ron Rash niet werkte. Mijn excuses, voor eventuele ergernis.

Dat brengt me gelijk bij mijn recensies. Ik las en besprak naast ‘Serena’ verder nog:

De droom van Scipio van Iain Pears;
De vrouw met het rode haar van Orhan Pamuk;
Het verhaal van Mayta van Mario Vargas Llosa;
Focus van Arthur Miller;
De Weense sigarenboer van Robert Seethaler

In januari deed ik een paar blogs over de Duitstalige literatuur met een ‘Spotlight op Hans Fallada’ en ‘De voorlezer van Bernhard Shlink’ als klassieker. In de categorie ‘boeken’ besprak ik naast een klassieker ook een fictieve held in februari, namelijk Odysseus. In de categorie ‘auteurs’ besprak ik in januari de Engelse schrijver William Somerset Maugham, en in februari Kreta’s literaire trots, Nikos Kazantzakis. Van Maugham heb ik al romans op ‘Boeken’ besproken. Kazantzakis heb ik in het verleden gelezen, en zijn romans kan ik zeker wel eens bespreken. Vooral ook, omdat twee van zijn romans: ‘Leven en wandel van Zorbas de Griek’ en ‘Christus wordt weer gekruisigd’ de voorbije jaren een nieuwe vertaling hebben gekregen. Wat ‘Christus’ wordt weer gekruisigd’ betreft, ga ik wel mijn verouderde versie lezen. Ik vraag me af: of er soms mensen zijn die hun verouderde versies vervangen door nieuwe vertalingen.

Als jij de keuze hebt tussen een oudere of de nieuwste vertaling van een boek: welke kies je dan?

stack-of-books-1001655_1920
foto komt van Pixabay

Over de beste boeken

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn lees- en blogwereld onder de loep. Vandaag heb ik het over wat me onlangs opviel.

Heb je ze ook gezien? De boekenlijstjes met de beste boeken van 2017 op Twitter? Wat me opviel, was dat ik veel van die boeken niet kende. Ik ben nochtans geabonneerd op behoorlijk wat nieuwsbrieven. Ook surf ik regelmatig naar allerlei boekenwebsites, log bijna dagelijks in op Goodreads, loop om de zo veel tijd een boekhandel binnen, en kom om de zo veel weken in een bibliotheek. Blijkbaar komen veel boeken niet op mijn radar.

Er zijn nog zekerheden, want sommige boeken op die lijstjes van kranten, tijdschriften en literaire blogs waren me bekend. Zo kon je in 2017 niet om ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti. Ik heb het eind vorig jaar gekocht en ben benieuwd of het me gaat bevallen. Vanaf maart 2018 verschijnt de Engelse versie van ‘De acht bergen’. Benieuwd of ik het dan massaal op Goodreads ga zien, want de literaire radar heeft vaak iets internationaal.

boek1

In de laatste maanden van 2017 kon je op Goodreads niet naast de beste boeken van 2017 kijken. Ik vind het altijd interessant om zien welke boeken genomineerd zijn voor een Goodreads Award. Zelf stem ik niet. Ik vind het niet eerlijk om te stemmen op die ene titel die ik toevallig ken, terwijl er andere titels zijn die ik niet ken en niet kan beoordelen. Ik vind dat ik een boek niet kan en mag beoordelen op zijn omslag, titel, flaptekst, genre, schrijfstijl of auteur. Toegegeven, er zijn genres waar ik bij voorbaat al van weet dat het niets voor mij gaat zijn. Of flapteksten die me een inkijk geven in een verhaal, waarvan ik meen dat het me niet gaat bevallen. Los daarvan kan het wel een keigoed boek zijn, dat terecht zijn weg mag vinden naar een groot lezerspubliek en een Goodreads Award.

Een boek goed of slecht vinden is iets heel persoonlijks. Toch gaat er iets magisch uit van een boek, dat van veel lezers, boekenbloggers, schrijvers of boekenrecensenten positieve recensies kreeg. Of dat een of andere prijs of onderscheiding kreeg. Het doet ongewild de waarde van zo’n boek stijgen. Als lezer bezwijk je vaak voor zo’n boek. Voor je het weet, koop je met je boekenbon een hot issue in boekenland. Uit ondervinding weet ik dat hot issues vaak niet voor mij zijn, maar een wetmatigheid is het niet.

Wat dan met de titels die jij en ik niet opmerkten in 2017? Feit is wel dat er ontiegelijk veel boeken gepubliceerd worden, of heruitgebracht worden in een nieuwe vertaling. Als we die boeken allemaal zouden opmerken, komen we niet meer tot lezen.

Foto bij dit blog komt van Pixabay.