Danielles leeswereld: audioboeken

Foto door Stas Knop op Pexels.com

Audioboeken

Naast papieren en digitale boeken luister ik ook naar audioboeken. Ik leerde audioboeken kennen via Duitse pennenvrienden tijdens mijn avondcursus Duits. Mijn eerste Duitse audioboeken waren kinderenboeken, maar ik kon al snel overschakelen naar boeken voor volwassenen. Naast Duitse luister ik ook naar Engelse audioboeken. Mits ik niet vaak televisie kijk, blijven audioboeken voor mij in eerste instantie de beste manier om een vreemde taal te horen. Ik luister meestal naar de integrale versie van een boek, soms naar een ingekorte versie of een hoorspel.

Luisteren naar een anderstalig boek gaat voor mij overigens sneller dan lezen. Bovendien verlagen audioboeken vaak ook een drempel. Uiteindelijk worden romans niet zomaar ingelezen en kan een verteller een boek naar een andere dimensie brengen. Zo luisterde ik, dankzij Jeremy Irons, geboeid naar Evelyn Waughs ‘Terugkeer naar Brideshead’. Een boek dat ik allicht in een papieren versie iets minder boeiend gevonden zou hebben of zelfs nooit zou gelezen hebben. Elk romanpersonage kreeg van Jeremy Irons een eigen stem en persoonlijkheid.

Als een verteller elk romanpersonage een eigen stem geeft, is dat verdomd handig voor iemand met een auditief geheugen. Ik weet immers direct welk personage hoort bij een bepaalde stem. Dit was heel handig bij ‘The woodcutter’ van Reginald Hill. Een boek dat ik allicht op basis van synopsis niet zou gekozen hebben, maar koos op basis van de verteller, Jonathan Keeble. Meestal zoek ik bij Audible op verteller. Zo heb ik momenteel ‘De verzamelaar’ van John Fowles in mijn verlanglijstje bij Audible staan, omdat ik via ‘Leven en liefde’ van Charlotte Brontë gevallen ben voor de stem van James Wilby.

Een goed verteller is bij een audioboek onontbeerlijk, maar zelfs de beste verteller kan niets veranderen aan een saai of slecht geschreven boek. Dus miskopen zijn niet uit te sluiten. Gelukkig geeft Audible de ruimte om boeken uit te proberen. Als een boek me niet bevalt, kan ik het binnen een jaar gewoon omruilen.

Alleszins vind ik het fijn om tussen verschillende manieren of belevingen van lezen te kiezen, want zowel audioboeken, papieren en digitale versies hebben hun eigen charmes. Zo kan ik tijdens het luisteren naar een boek nog andere dingen doen: breien, haken, patience spelen, pinnen via Pinterest, een sudoku oplossen.

Het meisje met alle gaven van M.R. Carey

Dystopisch horrorverhaal.

Elke ochtend wacht Melanie in haar cel tot ze wordt opgehaald. Onder zware bewaking wordt ze in een rolstoel gezet en naar het klaslokaal gebracht. Melanie is tien, leert graag en houdt enorm van Griekse mythen. Ze houdt vooral van juffrouw Helen Justineau. Soms komen er kinderen bij in haar klas, soms verdwijnen er.

Naast de leerkrachten en militairen die de kinderen bewaken, is er Caroline Caldwell. Wat Caldwell juist doet, is niet duidelijk voor Melanie. Tot ze op een dag naar het laboratorium van Caroline Caldwell wordt gebracht. Net als Caldwell iets vreselijks met Melanie wil doen, wordt de basis aangevallen. Na de aanval blijven enkel Caroline Caldwell, Helen Justineau, sergeant Parks, soldaat Kieran Gallagher en Melanie over. De volwassenen besluiten naar Beacon, hun hoofdbasis te gaan. Ondanks de bedreiging die Melanie voor hen vormt, nemen ze haar mee. Melanie mag er dan wel uitzien als een lief schattig meisje, ze is een honger.

Ondanks mijn bedenkingen of ik dit wel een boek voor mij ging zijn, wou ik het niettemin proberen. Vooral de titel intrigerende me. ‘Het meisje met alle gaven’ verwijst namelijk naar Pandora. Volgens de Griekse mythologie was Pandora de eerste vrouw. Ze werd door de goden naar de aarde gestuurd om onheil over de mensen te brengen. In dit verhaal is het onheil al gebeurd, want in de maatschappij die Carey beschrijft, wil je niet leven. ‘Het meisje met alle gaven’ is dan ook een dystopisch verhaal met horrorelementen. Je leest het best niet voor het slapen gaan!

Sommige beschrijvingen waren voor mij té gruwelijk en te langdradig, maar ‘Het meisje met alle gaven’ kent ook heel ontroerende momenten. Het is een verhaal over vertrouwen, deel uitmaken van een familie en identiteit. Zo komt Melanie tijdens de tocht naar Beacon te weten wat ze is. Ze ondergaat bovendien een geleidelijke transformatie naar volwassenheid, die heel geloofwaardig blijft. Niet enkel Melanie, ook de andere personages worden knap neergezet. Enkel het einde was overhaast. De clou mocht meer uitgewerkt zijn. Niettemin een intrigerend verhaal, dat de hype verdient.

Oorspronkelijke titel: The Girl with All the Gifts.
Datum van publicatie: 2014.

Wild van Cheryl Strayed

Voettocht als therapie.

Cheryl Strayed besliste in 1994 impulsief een voettocht te ondernemen over de Pacific Crest Trail. De Pacific Crest Trail (PCT) is een wandelpad dat over een afstand van 4286 kilometer in de bergachtige gebieden langs de Amerikaanse westkust loopt.

1700 kilometer van de PCT lopen was voor Cheryl een therapie. Na de dood van haar moeder in 1990 vertoonde ze jaren van destructief gedrag. Drie maanden lang doorstond ze sneeuw, intense hitte, ratelslangen, …samen met haar veel te zware rugzak, die ze al snel de naam ‘Monster’ gaf. Momenteel kan je ‘Wild’ ook op groot scherm zien in de meeste bioscopen.

‘Wild’ begon voor mij vrij verwarrend. Ik had de indruk dat er qua tijdsspanne iets niet klopte. Op het einde had ik ook dit probleem, maar snapte de verwarring. De dag van de arbeid in de VS valt namelijk in september, een gegeven waar ze wel een voetnoot hadden kunnen aan wijden. Het einde was me overigens té sentimenteel.

Ik vond Strayeds verhaal oppervlakkig. Gelukkig werden de stukken over haar verleden grotendeels opgevangen door haar avontuurlijke belevenissen onderweg, die aanzienlijk interessanter waren. Sommige stukken van het boek heb ik eerder gescand dan gelezen, mits ze me niet echt interesseerde.

Oorspronkelijke titel: Wild: From Lost to Found on the Pacific Crest Trail.
Jaar van publicatie: 2012.

%d bloggers liken dit: