De informanten van Juan Gabriel Vásquez

Herinneringen zijn niet publiek.

“Herinneringen zijn niet publiek, Gabriel. Dat hebben Sara en jij niet begrepen. Jullie hebben zaken in de openbaarheid gebracht die veel mensen wilden vergeten. De zwarte lijsten, Hotel Sabaneta, de informanten. Allemaal woorden die veel mensen uit hun vocabulaire hadden geschrapt, en dan kom jij, de held in het verhaal, laten zien hoe dapper je bent door dingen op te rakelen die de overgrote meerderheid liever laat rusten.” Het thema van Gabriel Santoro’s boek leek onschuldig: het leven van de Duits-joodse Sara Gutermann, die kort na de Tweede Wereldoorlog naar Colombia emigreerde. Maar ‘Een leven in ballingschap’ viel in slechte aarde bij zijn vader. Hij publiceerde een venijnige recensie, die hij ondertekende met GS. De bekende professor in de retorica had zijn enige zoon immers zijn eigen voornaam gegeven.

Na die recensie verstreken drie jaar vooraleer vader en zoon elkaar weer zagen en spraken. De jonge Gabriel hoopte op een rechtzetting van het pijnlijke verraad, maar zijn vader had een verstopte slagader en moest onmiddellijk geopereerd worden. Na de operatie groeiden vader en zoon weer naar elkaar toe. Vaders foute woorden van weleer werden definitief rechtgezet. Elke zondag nodigde Sara Gutermann hun uit. Sara was een huisvriendin. Zij kende de oude Gabriel al als jongen en bleef bevriend met hem. De jonge Gabriel had haar altijd gekend en haar verhalen gehoord.

Een kleine maand na zijn operatie verongelukte de oude Gabriel. Zijn vriendin, Angelina, getuigde toen in een televisieshow hoe laf de eminente professor was geweest tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sara had weet van die laffe daad, maar voor de jonge Gabriel kwam het als een verrassing. Hij schreef er een boek over. Maar na het schrijven van zijn boek stopte het verhaal nog niet. Want er was nog een informant voor de schrijver-journalist.

Met ‘De informanten’ vertelt de Colombiaanse auteur Vásquez niet enkel een verhaal over een vader en een zoon, maar ook een verhaal over hoe de Tweede Wereldoorlog het leven van de Colombianen binnendrong. Vásquez’ roman heeft minpunten. Zo zakt het verhaal naar het einde toe in. De scène tussen de jonge Gabriel en Angelina komt niet geloofwaardig over. Bovendien kom je niet te weten waarom de oude Gabriel de vader van zijn beste vriend verraadde. Qua thematiek is ‘De informanten’ interessant. Bijzonder is ook de opbouw van het boek. Het verhaal is in een soepele stijl geschreven, waardoor het vlot weg leest. Kortom: ‘De informanten’ is geen hoogvlieger, maar gewoon een goed boek.

 

Oorspronkelijke titel: Los informantes.
Jaar van publicatie: 2004.

Kroniekschrijver van Macondo

Gabriel Garcia Marquez

In 1982 kreeg de Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez (1927-2014) de Nobelprijs literatuur “Voor zijn romans en kortverhalen, waarin het fantastische en het realistische zijn gecombineerd in een uitgebreid gecomponeerde verbeeldingswereld, welke het leven en de conflicten van een continent weerspiegelt.”

Zijn grootvader.

De oorsprong van het fantastische en realistische lag in de jeugd van de schrijver. Gabriel Garcia Marquez leefde de eerste tien jaar van zijn leven namelijk bij zijn grootouders in Aracatera. Zijn grootvader, Nicolás Marquez was een ex-kolonel en veteraan van de 1000-daagse oorlog. Nicolás was een begenadigd verteller, die met zijn jeugd- en oorlogsverhalen Gabriel sterk beïnvloedde, niet enkel op literair maar ook op politiek en ideologisch gebied. De schrijver zag zijn grootvader als zijn navelstreng met de geschiedenis en de werkelijkheid.

Zijn grootmoeder.

Zijn grootmoeder Tranquilina Iguarán Cotes vertelde de jongen vooral fabels en familielegenden. Zij gaf bovendien aan elke natuurlijke gebeurtenis een bovennatuurlijke interpretatie. Als er bij voorbeeld een vlinder langs het raam vloog, stelde zij dat er een brief op komst was. Hoe ongeloofwaardig of fantastisch haar uitspraken ook waren, zij wist ze steeds te vertellen alsof ze echt gebeurd waren. Geen wonder dus, dat in ‘Honderd jaar eenzaamheid’ een vrouw ten hemel stijgt terwijl zij het linnen opvouwt, de familievader zo oud als Methusalem wordt en een kind geboren wordt met een varkensstaart.

Honderd jaar eenzaamheid.

Van ‘Honderd jaar eenzaamheid’ zijn er sinds de eerste Spaanse uitgave in 1967 ongeveer dertig miljoen exemplaren verkocht. De eerste Spaanse editie was in één week uitverkocht en vestigde Gabriel Garcia Marquez’ naam als één van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse schrijvers.

 

Bron: Wikipedia, interview Claudia Dreifus en het boek De wereld van Gabriel Garcia Marquez.