De farao van de literatuur

Naguib Mahfouz (1)Het winnen van de Nobelprijs literatuur in 1988 had grote gevolgen voor het werk van Naguib Mahfouz. Van de ene op de andere dag stonden westerse uitgevers in de rij voor de vertaalrechten van zijn romans. Een behoorlijk deel van zijn werk was al vertaald en uitgegeven in het westen, maar was enkel gekend bij arabisten en academici. Met de Nobelprijs literatuur vond zijn werk zijn weg naar een breder, niet-academisch lezerspubliek over de hele wereld. In de Arabische wereld was Mahfouz al dertig jaar een van de belangrijkste schrijvers.

Vandaag is Naguib Mahfouz nog steeds een van de grootste in de Arabische literatuur. Naast putten uit de rijke Arabische vertelkunst experimenteerde hij met westerse stijl- en verteltechnieken. In zijn geëxperimenteer was hij bijna altijd een pionier. Zijn erfenis voor de Arabische literatuur is daardoor immens. Bovendien had hij een opmerkelijke taalbeheersing en een unieke stem.

Naguib Mahfoez werd op 11 december 1911 geboren in Caïro. De jonge Mahfouz was een gretige lezer. Naast Egyptische romans las hij Britse detectives, Russische klassieken en het werk van modernistische schrijvers zoals James Joyce, Franz Kafka en Marcel Proust. Na zijn studies filosofie werd Mahfouz net als zijn vader ambtenaar. Een groot deel van zijn leven combineerde hij zijn werk voor de Egyptische overheid met schrijven. Zijn eerste roman ‘Mockery of the Fates’ verscheen in 1939. Hoewel het verhaal een weerspiegeling was van de toenmalige situatie in Egypte, wist hij door de censuur te komen door het verhaal te situeren in het oude Egypte.

Ondanks de soms gewaagde thema’s waarover hij schreef, zoals socialisme en homoseksualiteit, kwam Mahfouz over het algemeen door de censuur. Toch kwam het in 1959 met ‘Children of Gabalawi’ tot een controverse. Het verhaal, dat in de Egyptische krant Al Ahram was gepubliceerd, bracht hem in conflict met de religieuze autoriteiten. Niet alleen in Egypte maar ook in de meeste Arabische landen mocht ‘Children of Gabalawi’ niet in boekvorm verschijnen. In 2016 werd ‘Children of Gabalawi’ alsnog een bestseller in Egypte, nadat het decennia lang van onder de toonbank was verkocht.

Nadat ayatollah Khomeini een fatwa tegen ‘De duivelsverzen’ van Salman Rushdie uitsprak in 1988, en Mahfouz hem een terrorist noemde, kwam de discussie weer op gang over ‘Children of Gabalawi’. Vanuit conservatieve hoek kwam de vraag om de schrijver voor zijn godslastering alsnog te straffen. In 1994 nam een moslimextremist het recht in eigen hand en stak Mahfouz neer. De tweeëntachtigjarige Mahfouz overleefde de aanslag, maar verloor een deel van zijn zicht en het gebruik van zijn rechterhand. Na jaren van revalidatie kon hij zijn rechterhand terug gebruiken om te schrijven, maar enkel voor ultrakorte tijdspannen. De aanval op zijn leven veranderde niets aan Mahfouz’ dagelijkse gewoonte om te ontbijten op café en te discussiëren met vrienden. Ondanks de riante geldprijs verbonden aan de Nobelprijs literatuur bleef hij met zijn vrouw in een bescheiden appartement wonen.

 

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen, waaronder The Guardian. De foto bij dit blog komt van Wikimedia Commons. 

Schrijver zijn volgens Bellow

saul bellow

Het enige wat een schrijver moet doen om een vrouw te krijgen is zeggen dat hij een schrijver is. Het is een afrodisiacum.

Saul Bellow (1915-2005) was een Amerikaans schrijver van Russisch-joodse afkomst. De joodse literaire traditie had een grote invloed op zijn werk, net als Gustave Flaubert en Henry James. De joodse identiteit was een belangrijk en steeds terugkerend thema in Bellows werk. Belangrijke werken zijn, onder meer: ‘Humbolds gift’ en ‘Sammler’s planeet’.

Schrijven volgens Lessing

doris lessing

“Het is verbazingwekkend wat je over jezelf leert,
wanneer je in ik-perspectief schrijft over iemand die heel anders is dan jezelf.”

Doris Lessing (1919-2013)

In 1982 bood Doris Lessing een manuscript aan bij haar uitgever onder de naam Jane Somers. Haar uitgever was niet geïnteresseerd. ‘The Diary of a Good Neighbour’ werd bijgevolg door een andere uitgever op de markt gebracht. Er volgde nog een roman onder haar pseudoniem, ‘If the old could’. In 1984 verschenen beide romans als ‘The diaries of Jane Somers’. Intussen had Lessing aangetoond hoe moeilijk het is voor nieuwe auteurs om hun werk überhaupt gepubliceerd te krijgen.

Meer weten over Doris Lessing? Raadpleeg Wikipedia. Of lees mijn blog over deze Britse schrijfster.