Kort na de aankondiging van de Oscarnominaties viel me iets op, en je hebt het allicht ook opgemerkt. In tweedehandsboekwinkels doken plots weer omnibussen op met horrorverhalen. Bij een bekende populaire boekhandel zag ik zelfs een nieuwe heruitgave van de spannende verhalen van Edgar Allan Poe: De zwarte kat en andere spannende verhalen. Deze heruitgave dateert weliswaar van eind oktober 2025, maar ze past toch maar mooi in die heropleving van het horrorgenre.
Niet dat ik zo’n fan ben van horror, verre van. Maar Edgar Allan Poe is een auteur die me al jaren vergezelt. Ik leerde hem kennen in het middelbaar, tijdens de lessen Engels, toen we verhalen lazen zoals The Tell-Tale Heart en The Cask of Amontillado. Op een of andere manier was ik meteen verkocht en verknocht aan die gezwollen taal en die meeslepende verhalen over moord en waanzin.
Als student toegepaste grafiek was het voor mij een vanzelfsprekendheid om een aantal verhalen van Poe te illustreren. Niet alleen las ik alle verhalen die hij schreef, ik verdiepte me ook in zijn leven, dat al even bizar was als zijn fictie. Poe schreef bovendien ook poëzie, met een meer melancholische toon, wat nog maar eens aantoont hoe veelzijdig hij was.
Net als Stephen King hou ik enorm van De zwarte kat. Al heb ik zeker nog andere favorieten, zoals De man in de menigte, De man die was opgebruikt en de klassieker onder de gotische verhalen Berenice.
Toen ik in 2014 mijn eerste blog rond een schrijver schreef, was dat uiteraard een stuk over Poe en zijn invloed op het horrorgenre.
Naast bladeren en lezen in mijn verzamelbundel van Poe, luister ik af en toe ook naar The Tales of Mystery and Imagination van The Alan Parsons Project, een symfonische rockinterpretatie van Poe’s verhalen en zijn gedicht The Raven, die muzikaal zijn gotische en macabere wereld tot leven weet te brengen.
Telkens wanneer ik die muziek weer hoor — dat schitterende gitaar- en drumwerk — weet ik waarom Poe me nooit heeft losgelaten. Zijn wereld is groter dan papier, groter dan genre. Het is een sfeer die zich vastzet, een echo die blijft nazinderen.
Voor mij blijft Poe het perfecte gezelschap voor een avondje bibberen — niet om te huiveren, maar om te verdwalen in een wereld waar het duister altijd iets onweerstaanbaars heeft. Waar een hand kan opduiken uit een vers gegraven graf, ergens in een donker bos. Of waar een kat kan verschijnen op een moment en plaats die je nooit verwacht had, maar die wel een moordenaar ontmaskert. Want Poe associeer ik nu eenmaal met dat soort van beelden, hoewel hij eigenlijk de titel Vader van alle genres verdient.
Boeken 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.