Fictieve heldin: Lisbeth Salander

©Umberto via Unsplash

Net als Sherlock Holmes is ze een geniale speurder. Haar methodes zijn die van de 21e eeuw: hacking, data‑analyse en intuïtieve logica. Als vrouw moet ze echter voortdurend haar competentie bewijzen. Haar geestelijke vader Stieg Larsson (1954 – 2004) voorzag haar van alle typische Nordic Noir‑ingrediënten: trauma, isolement en een diep wantrouwen tegenover de gevestigde orde.

Verrassende literaire voorouder.

Achter al haar tatoeages en piercings schuilt een verrassende literaire voorouder: Pippi Langkous. Larsson vroeg zich af wat er met Pippi zou gebeuren als ze de twintig bereikte. Zijn antwoord was weinig rooskleurig: een instelling, een systeem dat haar wil breken, en een jonge vrouw die er met een gevoel voor wraak weer uitkomt. Een wraakgevoel dat voor vele lezers van de Millennium‑trilogie vergelijkingen oproept met verhalen uit het Oude Testament of de Griekse mythen.

Volgens Larssons levenspartner Eva Gabrielsson is Salander “een synthese van de mensen die we kenden […] mannen en vrouwen. Ze is ronduit excentriek, een echte nerd, simpel gezegd, en dat is wat we om ons heen hadden: nerds.” Salander is dus niet alleen een literaire constructie, maar ook een weerspiegeling van de subculturen waarin Larsson en Gabrielsson leefden — een wereld van hackers, activisten en buitenstaanders. Tegelijk verwerkte Larsson ook delen van zichzelf in haar. Salanders rookgedrag, haar afkeer van autoriteit en haar geslotenheid over haar verleden zijn ontleend aan hemzelf.

Een nieuw soort vrouwelijke anti-held.

Larsson overleed in 2004, nog voor het eerste boek verscheen rond journalist Mikael Blomkvist en hacker Lisbeth Salander. Hij maakte het wereldwijde succes van zijn boeken nooit mee. Hoewel Mikael Blomkvist het hoofdpersonage is van het eerste boek Mannen die vrouwen haten, gaat Lisbeth Salander met de aandacht lopen. Zodra zij het verhaal binnenstapt, verschuift de focus naar haar. Zij geeft de trilogie zijn kracht en identiteit.

Dat heeft ook te maken met het feit dat zij perfect aansluit bij een nieuw soort vrouwelijke antiheld die begin jaren 2000 in de populaire cultuur opkwam. Zo was Carmela Soprano in dramaserie The Sopranos niet zomaar een maffiavrouw, maar een manipulatieve, materialistische vrouw die vaak medeplichtig was aan de misdaden van haar man. Larsson wist die evolutie in de populaire cultuur naar zijn trilogie te brengen; zijn Lisbeth Salander is dan ook een complexe vrouw met iconische allures. Zij is groter dan het verhaal waarin ze optreedt.

Een duivels gevaarlijke vrouw.

Tegelijk belichaamt Lisbeth Salander een nieuw type heldin die past bij de digitale tijdgeest. Larsson schreef haar in een tijd waarin de digitale revolutie nog maar net op gang kwam, maar Salander voelt vandaag misschien nog relevanter. Ze is een product van een wereld waarin informatie macht is — en waarin die macht vaak misbruikt wordt.

Ondanks haar tengere uiterlijk is zij een duivels gevaarlijke vrouw. Toch verliest ze nooit de sympathie van de lezer, want ze verdedigt de rechtvaardigheid.

Terwijl de boeken vooral haar innerlijke wereld, trauma’s en complexe motivaties verkennen, benadrukken de films eerder haar stoere kant. Hoe dan ook maken de indrukwekkende verkoopcijfers van de boeken en de vijf films haar tot een van de bekendste Zweedse personages binnen de moderne misdaadliteratuur.

Hoe marketing een handje hielp.

De trailer van de Fincher-verfilming uit 2011 met Daniel Craig en Rooney Mara.

Voor de internationale markt werd de oorspronkelijke Zweedse titel Män som hatar kvinnor (“Mannen die vrouwen haten”) veranderd in The Girl with the Dragon Tattoo. Uitgevers vreesden dat de confronterende titel mannelijke lezers zou afschrikken of dat het boek als een soort zelfhulpwerk zou worden gezien. Door die keuze verschoof de aandacht van Larssons centrale thema — vrouwenhaat en structureel geweld tegen vrouwen — naar de mysterieuze vrouwelijke protagonist en haar persoonlijke trauma’s. Zo werd een maatschappijkritische aanklacht herverpakt als een karaktergedreven thriller. Doordat Larsson Salander zo gelaagd had neergezet, werd ze moeiteloos het zwaartepunt van het verhaal.

Gespot: De waanzinnige

Wat gebeurt er wanneer een meester en grondlegger van de Nordic Noir terugkeert naar zijn beginjaren? In Gespot duik ik in Mankells eerste spannende roman uit 1977.

De foto van Henning Mankell komt van Wikimedia Commons en is van Frankie Fouganthin.

Henning Mankell (1948-2015) stond bekend om zijn maatschappelijk engagement en politiek activisme, dat duidelijk doorsijpelde in zijn werk. Zijn bekendste creatie, politie-inspecteur Kurt Wallander, houdt de lezer een spiegel voor met thema’s als racisme en migratie. Dankzij de populariteit van Wallander bracht Mankell de Nordic Noir naar het grote publiek. Met zijn misdaadromans schreef hij de blauwdruk voor het genre, gekenmerkt door diepgang, sfeer en sociaal engagement.

Naast misdaadromans schreef de Zweed ook literaire romans, jeugdliteratuur, toneelstukken en televisieseries.

Met De waanzinnige toont Mankell dat de thema’s die hem later beroemd maakten al vroeg in zijn werk aanwezig waren.

In het naoorlogse Zweden verhuist fietsenmaker Bertil Kras van Stockholm naar een klein stadje in de noordelijke provincie Norrland. Daar vindt hij werk in de plaatselijke houtzagerij. Als nieuwkomer — én als communist — wordt hij al snel het onderwerp van kwaadaardige roddels. Wanneer de houtzagerij op een nacht onder mysterieuze omstandigheden afbrandt, vinden de dorpelingen in Bertil een zondebok.

De Nederlandse vertaling van Jasper Popma en Clementine Luijten is vanaf 13 januari 2026 verkrijgbaar. Meer informatie vind je bij uitgeverij De Geus, en op de website van Standaard Boekhandel kan je een fragment lezen.

Het meisje dat een uitgeverij redde.

1944, Zweden. De jonge uitgeverij Rabén & Sjögren staat er niet rooskleurig voor. De uitgeverij is klein, financieel kwetsbaar en op zoek naar een eigen stem in de Zweedse uitgeefwereld. Wedstrijden voor kinderverhalen worden ingezet om nieuw talent te trekken en hun aanbod te versterken. Dat een winnend manuscript voor een totale ommekeer zou zorgen in hun precaire situatie, hadden ze bij Rabén & Sjögren in hun stoutste dromen nooit kunnen bedenken.

Het ontstaan van een icoon.

Hun reddende engel ontstond enkele jaren daarvoor, in 1941, toen een ziek meisje aan haar moeder vroeg om een verhaaltje. “Waar moet ik over vertellen?” vroeg de moeder. Waarop de dochter spontaan een naam bedacht die enkel uit een kindermond kon komen: “Vertel me over Pippi Långstrump.” Het bleef niet bij één verhaaltje over een meisje dat samen met een aapje en een paard, en zonder ouders, in een villa woont. En het bleef niet bij de dochter alleen. Ook neefjes, nichtjes en buurkinderen vroegen Astrid Lindgren (1907-2002) om verhalen over Pippi.

Het duurde tot 1944 voor Lindgren de avonturen van Pippi Langkous opschreef. Nadat ze met een verstuikte enkel het bed moest houden, besloot ze de verhalen te bundelen tot een boek voor haar dochter, Karin. Naast een boek voor haar dochter stuurde ze ook een manuscript naar Bonniers Uitgeverij. Bonniers vond de verhalen rond een meisje dat alle regels aan haar laars lapte, te brutaal en te modern. Ze wilden het niet uitgeven.

Zouden ouders wel zo’n boek kopen?

Astrid Lindgren was evenwel met een ander verhaal voor kinderen als tweede geëindigd in een wedstrijd van Rabén & Sjögren. Na het succes van haar kinderroman De vertrouwelijkheden van Britt-Mari stuurde Lindgren in mei 1945 het manuscript van Pippi Langkous naar haar redacteur bij Rabén & Sjögren. Olenius adviseerde haar om enkele scènes uit het manuscript te herzien en het vervolgens in te sturen voor een nieuwe wedstrijd bij de uitgeverij.

De jury vond het verhaal van Pippi Langkous zo vernieuwend dat Lindgren de eerste prijs kreeg. Het sterke, eigenzinnige meisje was volledig anders dan wat er op dat moment in de kinderboekenwereld bestond. Het had een frisse en vrijgevochten toon, humor, fantasie en anarchie. Het had alles in zich om de kinderliteratuur op zijn kop te zetten en om Rabén & Sjögren als modern en vernieuwend te profileren. Maar het hield ook een risico in: zouden ouders zo’n boek wel kopen voor hun kinderen?

Vernieuwend verhaal, vernieuwende aanpak.

Alleszins lanceert Rabén & Sjögren Pippi met een marketingaanpak die voor 1945 ongezien is: recensenten krijgen het boek vooraf, boekhandels krijgen kleurrijk promomateriaal en voor de illustraties schakelt de uitgeverij illustratrice Ingrid Vang Nyman in. Vang Nyman geeft Pippi haar karakteristieke vlechten en veel te grote schoenen in een moderne stijl met vrolijke kleuren, wat in fel contrast staat met de brave, maar saaie illustraties die toen zo populair en gangbaar waren.

Deze illustratie van Elsa Beskow toont de zachte, idyllische stijl die in Zweedse kinderboeken decennialang de norm was. Het is precies dit soort brave, sprookjesachtige beeldtaal waartegen Ingrid Vang Nyman zich afzette toen ze Pippi Langkous haar moderne, grafische uitstraling gaf — een stijl die je kunt ontdekken op de officiële website van Astrid Lindgren (https://www.astridlindgren.com/be).

Andere vormen van content en communicatiekanalen, zoals het voorlezen van het verhaal op de radio en een bewerking voor kindertheater, helpen mee aan het groeiende succes van Pippi. Twee invloedrijke critici prijzen het boek en het hoofdpersonage als een bevrijdende kracht.

Toch blijft kritiek niet uit. Zeker wanneer een andere invloedrijke criticus Pippi Langkous bestempelt als mentaal gestoord en gevaarlijk voor kinderen. Maar debat en controverse schrikken Rabén & Sjögren niet af. Belangrijker voor hen is dat iedereen het over Pippi heeft, weet waar ze voor staat en dat ze een cultureel gespreksonderwerp wordt. Gelukkig is Astrid Lindgren ook het soort auteur die zich engageert en mengt in publieke debatten over haar boeken en over kinderrechten in het algemeen.

Rabén & Sjögrens aanpak werpt zijn vruchten af: tegen het einde van de jaren veertig is Pippi Langkous een fenomeen dat de uitgeverij een toekomst geeft. Volwassenen zullen blijven discussiëren over Pippi Langkous, en kinderen zullen blijven wensen dat ze zo vrijgevochten zijn als Lindgrens roodharige meisje.

Pippi’s positieve impact.

Wat voor Astrid Lindgren de start betekende van haar schrijverschap, werd voor haar uitgeverij het vlaggenschip waarop ze konden bouwen — een verhaal dat toont hoe vernieuwing en controverse het verschil kunnen maken.

Pippi Langkous redde niet alleen een uitgeverij, ze veranderde ook voorgoed het idee van wat een kinderboek mag zijn.