Kleine doden van Emma Flint

Fictie gebaseerd op een echte moordzaak
Queens, New York, 14 juli 1965. De zesentwintigjarige Alice Crimmins deed die ochtend een akelige ontdekking: de slaapkamer van haar kinderen was leeg. Alice belde naar haar man, van wie zij gescheiden leefde, en brulde hem toe om de kinderen onmiddellijk terug te brengen. Maar Ed Crimmins had de kinderen niet. Diezelfde dag nog vond de politie Alice Marie, bijgenaamd Missy, dood terug op een braakliggend terrein ruim een kilometer verwijderd van haar woning. Het vierjarig meisje was gewurgd. Vijf dagen later werd het in verregaande staat van ontbinding verkerende lichaam van Ed jr. aangetroffen. Ed jr. was vijf jaar.

In 1971 wordt Alice Crimmins veroordeeld voor de moord op haar kinderen. Of ze haar kinderen vermoord heeft, weten we niet. Wel weten we dat de politie zich enkel richtte op 1 verdachte: Alice. Nog voor ze een voet zette in de rechtszaal was zij al veroordeeld. Wat zeg nu zelf: een knappe gescheiden vrouw met een baan als cocktailserveerster. Die rookt als een schouw en drinkt als een tempelier. Die zonder gêne laat zien wat de natuur haar gaf. En die mannen mee naar haar flat neemt. Zo’n snol kan toch geen goede moeder zijn!

Rond de geruchtmakende zaak van Alice Crimmins hebben journalisten, schrijvers en scenaristen inspiratie geput voor hun eigen al dan niet fictief werk. Emma Flint baseerde haar fictief verhaal rond Ruth Malone in ‘Kleine doden’ op ‘The Alice Crimmins Case’ van Kenneth Gross en ‘Ordeal by Trial’ van George Carpozi jr. Ruths verhaal in ‘Kleine doden’ volgt voor het grootste deel de zaak Alice Crimmins. Als lezer volg je de gebeurtenissen door de ogen van verslaggever Peter Wonicke en Ruth. Emma Flint trekt duidelijk en logischerwijs de kaart van de onschuldige vrouw, veroordeeld om wie zij is en hoe zij zich gedraagt. Daarbij weet zij de sfeer van die tijd goed weer te geven. Zij geeft het verhaal wel een ander, afgerond einde. Zo confronteert zij Ruth met de voor de hand liggende moordenaar van haar kinderen. Ondanks die voorspelbaarheid is het einde sterk met een Ruth Malone, die voor haar eigen anonieme weg kiest in het besef, dat ze niet mag opgeven en nooit vrij zal zijn. Ook Alice Crimmins koos na haar vrijlating voor de anonimiteit.

‘Kleine doden’ is geen roman die je moeilijk kan wegleggen of die drijft op verrassende plotwendingen, maar wel een die aan sterkte wint tijdens het lezen, en die je grijpt. Kortom ‘Kleine doden’ is een roman, die naar meer smaakt. De Engelse schrijfster werkt aan meer van zulke verhalen, gebaseerd op echte moordzaken.

De droogte van Jane Harper

Als dieven in de nacht zijn Erik en Aaron Falk weggevlucht uit Kiewarra. Twintig jaar later keert Aaron Falk, financieel deskundige bij de politie van Melbourne, terug naar het plattelandsstadje waar hij geboren is. Het is niet uit vrije wil dat Aaron terugkeert. Hij kreeg een brief van Gerry Hadler, de vader van zijn vroegere beste vriend, Luke. Die brief kon Aaron niet negeren. Er is ook de begrafenis van Luke, zijn vrouw Karen en hun zesjarig zoontje Billy. Hun dood, een familiedrama was voorpaginanieuws. Voor de politie van Clyde is het familiedrama een uitgemaakte zaak. Al twee jaar wordt de regio geteisterd door de ergste droogte in honderd jaar. Het land verdort. Vee sterft. Boeren doen wanhopige dingen.

Er is echter die onopgeloste zaak rond Ellie Deacon. Zowel Aaron als Luke waren bevriend met Ellie. Toen zij dood werd teruggevonden gaven ze elkaar een alibi. Gerry Hadler heeft altijd geweten, dat zijn zoon en Aaron logen. Dit begint nu aan hem te knagen. Op Gerry’s vraag of Luke al eerder moordde, kan Aaron geen antwoord geven. Om Gerry en Barbara een plezier te doen, gaat hij de boekhouding van Lukes bedrijf nazien. Op Lukes boerderij maakt hij kennis met brigadier Raco, de gloednieuwe plaatselijke ordehandhaver van Kiewarra. Voor brigadier Raco is het familiedrama geen uitgemaakte zaak. Het politiekorps van Clyde heeft het volgens hem bij het verkeerde eind.

De kleine gemeenschap in Kiewarra heeft intussen lucht gekregen van het feit dat Aaron Falk terug is, en is daar niet over te spreken. Het wantrouwen van toen is er nog steeds. De aanhoudende droogte weegt door en het familiedrama heeft iedereen geschokt. Het minste vonkje kan de gemoederen en gespannen zenuwen tot ontploffing brengen. Brigadier Raco en Aaron Falk zullen snel moeten werken.

Ondanks de toenemende gemoederen loopt het onderzoek, net als het verhaal rustig. Dit is een literaire thriller, of beter gezegd een spannend verhaal, dus het tempo mag gemoedelijk. En in Australië gaat het er blijkbaar allemaal heel gemoedelijk aan toe, en is iedereen je makker. De Australische auteur weet met ‘De droogte’ een geloofwaardig verhaal neer te zetten, dat niet verveelt. Voor mij houdt spannend echter in, dat een verhaal je aangrijpt en meesleept, en dat miste ik in de ‘De droogte’. Ook de sfeer van wantrouwen en wanhoop kon beter. Toch is Jane Harper allicht een stijgende ster aan het firmament van spannende boeken. De rechten van ‘De droogte’ zijn intussen verkocht aan Hollywood. En in Australië ligt deel twee van deze serie rond Aaron Falk al in de boekhandels.

 

Watergraf van Simon Beckett

Een David Hunterverhaal.

Zijn naam was wat te veel in de media gekomen. Sindsdien is hij niet meer door de politie gevraagd als deskundige. Maar dan krijgt hij een telefoontje van rechercheur Lundy. Of hij aanwezig kan zijn bij de berging van een waterlijk in het brakke kustgebied van Essex. Bij de berging wordt het duidelijk voor forensisch antropoloog David Hunter dat de politie niets aan het toeval wou laten. Hij zal snel weer thuis zijn. Vooral nadat de invloedrijke Sir Stephen Villiers het lijk identificeert als dat van zijn zoon, Leo. Leo heeft naar alle waarschijnlijkheid zelfmoord gepleegd.

Op weg naar het lijkenhuis komt David in de problemen. Omdat zijn auto stuk is moet hij noodgedwongen in het boothuisje van de familie Trask logeren. De van de aardboden verdwenen Emma Trask had echter een verhouding met Leo Villiers. Dat David uitgerekend bij de Trasks logeert, valt niet goed bij de politie. Gelukkig hebben ze Davids expertise niet nodig. Maar dan duikt er een tweede waterlijk op. Dit waterlijk is in verre staat van ontbinding. Bovendien rijzen er aanzienlijke twijfels over het eerste waterlijk. Kortom, de politie kan alsnog Davids expertise gebruiken.

Zullen de botten van de twee waterlijken David de ware toedracht onthullen? En wat met de net ontluikende gevoelens tussen David en Emma’s zus Rachel?

‘Watergraf’ is het vijfde deel in de reeks rond forensisch antropoloog David Hunter. Deze Hunter komt traag op gang. Het wint niettemin behoorlijk aan spanning naargelang het verhaal vordert. Ook weet Beckett zijn cliffhangers op de juiste momenten in te plannen, zodat je blijft lezen. Terwijl de meeste auteurs naar het einde toe wat uitgeblutst lijken, weet Beckett van zijn laatste woord een geslaagde cliffhanger te maken, en schept hij gelijk bepaalde verwachtingen voor het volgend boek in de serie. Toch liggen sommige dingen er te dik op, zijn niet alle antwoorden op de vele vragen even geslaagd en zijn sommige stukken iets te langdradig. Deze Hunter- en Beckettfan ervoer zelfs ergernis, waardoor ‘Watergraf’ voor haar niet het niveau van de vorige boeken haalt.