Dood van een maestro van Donna Leon

Ouderwets speurwerk.

“Omdat dit Venetië was,
kwam de politie per boot,
met een blauw zwaailicht
op de kajuit.”

“Is er een dokter in de zaal?” klinkt het na de pauze van een operaopvoering. De dokter die mee achter de coulissen gaat, treft de dirigent dood aan in zijn kleedkamer. Zij kan niets meer doen voor de dode en vraagt met aandrang om de politie te bellen.

Commissaris Guido Brunetti van de Italiaanse politie herkent de dode dirigent. Het is niemand minder dan de wereldberoemde Duitse dirigent Helmut Wellauer. Zijn moord is een schandvlek voor Venetië. Brunetti moet snel met resultaten komen. Maar de zaak lijkt niet zo simpel te zijn. Doorheen zijn carrière had Wellauer veel vijanden gemaakt. Ook zijn privéleven was bewogen. Uit ervaring weet commissaris Brunetti dat moord draait rond twee dingen: geld en/of seks.

‘Dood van een maestro’ uit 1992 is Donna Leons debuut. Een vriend, een dirigent, had haar voorgesteld om eens een misdaadverhaal te schrijven. Voor Leon was het schrijven van ‘Dood van een maestro’ een grap, die zij al snel weer vergeten was. Tot haar verbazing kreeg zij voor haar grap een literaire prijs in Japan. Met die prijs kwam een tweejarig contract bij uitgeverij Harper Collins. Leon kon niet anders dan een vervolg schrijven. Het bleef niet bij 1 vervolg. Een paar maanden geleden verscheen namelijk deel 27 in de Brunetti-reeks, ‘The Temptation of Forgiveness’. Commissaris, Guido Brunetti heeft intussen al miljoenen fans.

Nochtans moet ‘Dood van een maestro’ het niet hebben van bloedstollende actie en nagelbijtende spanning. Het is ouderwets speurwerk, dat vlot weg leest en nergens banaal wordt of vergezocht. Brunetti heeft een gezin, wat hem tussen zijn fictieve speurneuzen tot een unicum maakt. Tussen al dat speurwerk door kan je heel wat leren over de Italiaanse cultuur en een beetje Italiaans leren. Een ideaal vakantieboek.

Kleine doden van Emma Flint

Fictie gebaseerd op een echte moordzaak
Queens, New York, 14 juli 1965. De zesentwintigjarige Alice Crimmins deed die ochtend een akelige ontdekking: de slaapkamer van haar kinderen was leeg. Alice belde naar haar man, van wie zij gescheiden leefde, en brulde hem toe om de kinderen onmiddellijk terug te brengen. Maar Ed Crimmins had de kinderen niet. Diezelfde dag nog vond de politie Alice Marie, bijgenaamd Missy, dood terug op een braakliggend terrein ruim een kilometer verwijderd van haar woning. Het vierjarig meisje was gewurgd. Vijf dagen later werd het in verregaande staat van ontbinding verkerende lichaam van Ed jr. aangetroffen. Ed jr. was vijf jaar.

“En zo begon het. Met de gesloten deur van een lege kamer. Toen ze de straat op rende, met een sleutelbos in haar handen geklemd. Toen ze het huizenblok rondliep en hun namen riep.”

In 1971 wordt Alice Crimmins veroordeeld voor de moord op haar kinderen. Of ze haar kinderen vermoord heeft, weten we niet. Wel weten we dat de politie zich enkel richtte op 1 verdachte: Alice. Nog voor ze een voet zette in de rechtszaal was zij al veroordeeld. Wat zeg nu zelf: een knappe gescheiden vrouw met een baan als cocktailserveerster. Die rookt als een schouw en drinkt als een tempelier. Die zonder gêne laat zien wat de natuur haar gaf. En die mannen mee naar haar flat neemt. Zo’n snol kan toch geen goede moeder zijn!

Rond de geruchtmakende zaak van Alice Crimmins hebben journalisten, schrijvers en scenaristen inspiratie geput voor hun eigen al dan niet fictief werk. Emma Flint baseerde haar fictief verhaal rond Ruth Malone in ‘Kleine doden’ op ‘The Alice Crimmins Case’ van Kenneth Gross en ‘Ordeal by Trial’ van George Carpozi jr. Ruths verhaal in ‘Kleine doden’ volgt voor het grootste deel de zaak Alice Crimmins. Als lezer volg je de gebeurtenissen door de ogen van verslaggever Peter Wonicke en Ruth. Emma Flint trekt duidelijk en logischerwijs de kaart van de onschuldige vrouw, veroordeeld om wie zij is en hoe zij zich gedraagt. Daarbij weet zij de sfeer van die tijd goed weer te geven. Zij geeft het verhaal wel een ander, afgerond einde. Zo confronteert zij Ruth met de voor de hand liggende moordenaar van haar kinderen. Ondanks die voorspelbaarheid is het einde sterk met een Ruth Malone, die voor haar eigen anonieme weg kiest in het besef, dat ze niet mag opgeven en nooit vrij zal zijn. Ook Alice Crimmins koos na haar vrijlating voor de anonimiteit.

‘Kleine doden’ is geen roman die je moeilijk kan wegleggen of die drijft op verrassende plotwendingen, maar wel een die aan sterkte wint tijdens het lezen, en die je grijpt. Kortom ‘Kleine doden’ is een roman, die naar meer smaakt. De Engelse schrijfster werkt aan meer van zulke verhalen, gebaseerd op echte moordzaken.

De droogte van Jane Harper

Als dieven in de nacht zijn Erik en Aaron Falk weggevlucht uit Kiewarra. Twintig jaar later keert Aaron Falk, financieel deskundige bij de politie van Melbourne, terug naar het plattelandsstadje waar hij geboren is. Het is niet uit vrije wil dat Aaron terugkeert. Hij kreeg een brief van Gerry Hadler, de vader van zijn vroegere beste vriend, Luke. Die brief kon Aaron niet negeren. Er is ook de begrafenis van Luke, zijn vrouw Karen en hun zesjarig zoontje Billy. Hun dood, een familiedrama was voorpaginanieuws. Voor de politie van Clyde is het familiedrama een uitgemaakte zaak. Al twee jaar wordt de regio geteisterd door de ergste droogte in honderd jaar. Het land verdort. Vee sterft. Boeren doen wanhopige dingen.

Er is echter die onopgeloste zaak rond Ellie Deacon. Zowel Aaron als Luke waren bevriend met Ellie. Toen zij dood werd teruggevonden gaven ze elkaar een alibi. Gerry Hadler heeft altijd geweten, dat zijn zoon en Aaron logen. Dit begint nu aan hem te knagen. Op Gerry’s vraag of Luke al eerder moordde, kan Aaron geen antwoord geven. Om Gerry en Barbara een plezier te doen, gaat hij de boekhouding van Lukes bedrijf nazien. Op Lukes boerderij maakt hij kennis met brigadier Raco, de gloednieuwe plaatselijke ordehandhaver van Kiewarra. Voor brigadier Raco is het familiedrama geen uitgemaakte zaak. Het politiekorps van Clyde heeft het volgens hem bij het verkeerde eind.

De kleine gemeenschap in Kiewarra heeft intussen lucht gekregen van het feit dat Aaron Falk terug is, en is daar niet over te spreken. Het wantrouwen van toen is er nog steeds. De aanhoudende droogte weegt door en het familiedrama heeft iedereen geschokt. Het minste vonkje kan de gemoederen en gespannen zenuwen tot ontploffing brengen. Brigadier Raco en Aaron Falk zullen snel moeten werken.

Ondanks de toenemende gemoederen loopt het onderzoek, net als het verhaal rustig. Dit is een literaire thriller, of beter gezegd een spannend verhaal, dus het tempo mag gemoedelijk. En in Australië gaat het er blijkbaar allemaal heel gemoedelijk aan toe, en is iedereen je makker. De Australische auteur weet met ‘De droogte’ een geloofwaardig verhaal neer te zetten, dat niet verveelt. Voor mij houdt spannend echter in, dat een verhaal je aangrijpt en meesleept, en dat miste ik in de ‘De droogte’. Ook de sfeer van wantrouwen en wanhoop kon beter. Toch is Jane Harper allicht een stijgende ster aan het firmament van spannende boeken. De rechten van ‘De droogte’ zijn intussen verkocht aan Hollywood. En in Australië ligt deel twee van deze serie rond Aaron Falk al in de boekhandels.