Gespot: Mefisto

In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over ‘Mefisto’ van Klaus Mann (1906-1949). 

‘Mefisto’ vertelt het verhaal van de gewetenloze opportunist, acteur Hendrik Höfgen. Wanneer de nationaal-socialisten in Duitsland aan de macht komen zweert hij zijn communistisch verleden af. Ook verlaat hij zijn vrouw en zijn maîtresse. Want zijn connectie met hen zou wel eens nadelig kunnen zijn voor zijn carrière.

Met zijn vertolking van Mephistopheles in Faust trekt hij de aandacht van Hermann Göring. Dankzij Göring schopt hij het tot theaterintendant van het Derde Rijk. 

Het is geen toeval dat Hendrik Höfgens carrière gelijkenissen vertoont met de carrière van de beroemde Duitse acteur Gustaf Gründgens (1899-1963). Gründgens en Mann kenden elkaar: ze hadden ooit samengewerkt en geacteerd in dezelfde theatergroep. Bovendien was Gründgens getrouwd geweest met Klaus’ zuster Erika. 

Het idee van ‘Mefisto’ kwam van collega-schrijver Hermann Kesten. Want Klaus Mann had aanvankelijk niet de carrière van zijn ex-schoonbroer voor ogen, maar een roman over Duitsland in de verre toekomst.  

De foto van Klaus Mann komt van Wikimedia Commons en is in het publieke domein. De cover van Mefisto toont de cover van de nieuwe uitgave, die eind mei 2020 bij uitgeverij Schokland verschijnt.

Gespot: Duizend manen

In ‘Gespot’ zet ik nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over het nieuwste boek van Sebastian Barry.

‘Duizend manen’ is een vervolg op ‘Dagen zonder eind’ (2017), het verhaal van de Ierse emigrant Thomas McNulty in zijn nieuwe vaderland, omstreeks 1850. Samen met zijn levensgezel John Cole adopteert hij een indianenmeisje, Winona.

‘Dagen zonder eind is Barry’s meest succesvolle roman. Het viel niet alleen twee keer in de prijzen, The Guardian roemde het ook als een van de beste boeken van de eenentwintigste eeuw. Bovendien creëerde Barry met Thomas en John onvergetelijke personages. Een vervolg kon bijgevolg niet uitblijven.

Thomas en John verhuizen in ‘Duizend manen’ weliswaar naar de achtergrond. Want het woord is aan hun adoptiedochter. Winona is overigens niet haar echte naam. Ze heet eigenlijk Ojinjintka. ‘Duizend manen’ vertelt bijgevolg het verhaal van een dappere Indiaanse vrouw in het negentiende-eeuwse Amerika.

De foto van Sebastian Barry is van Chris Boland, www.chrisboland.com.

Gespot: Ten oosten van Eden

In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over de heruitgave van ‘Ten oosten van Eden’ van John Steinbeck.

Voor de Amerikaanse schrijver was ‘Ten oosten van Eden’ een ambitieus project. Voor zijn twee zonen wou hij een boek schrijven over de familiegeschiedenis van de Steinbecks. Uiteindelijk werd het een allegorie over goed en kwaad, waarin maar gedeeltelijk de familiegeschiedenis verwerkt was. De thematiek van goed en kwaad was volgens John Steinbeck het fundament waarop alle literatuur en poëzie stoelt. Volgens hedendaagse literatuurwetenschappers zag de schrijver zijn roman terecht als zijn magnum opus.

In 1952 waren de recensies over het boek veeleer negatief. Een enkeling prees het als origineel. Toch was het een bestseller. In tegenstelling tot de critici hielden de lezers van de symboliek, het vertelperspectief en de personages. ‘Ten oosten van Eden’ kreeg echter nooit de status van ‘De druiven der gramschap’ en ‘Van muizen en mensen’.