Gespot: De onbeduidende Jude

In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over de heruitgave van ‘De onbeduidende Jude’ van Thomas Hardy.

Tussen 1871 en 1895 schreef Thomas Hardy (1840-1928) dertien romans. Vijf van die romans zijn meesterwerken in de laat 19e-eeuwse literatuur. Ook ‘Jude the Obscure’ (1895) behoort tot die meesterwerken.

Voor Hardy’s tijdgenoten was ‘Jude the Obscure’ allesbehalve een meesterwerk. Ze noemden het werk al heel snel ‘Jude the Obscene’. Want hoofdpersonage Jude Fowley leeft ongehuwd samen met Sue Bridehead, wat in die tijd een doodzonde is.

Naast zijn gevoelens en gedachten over het huwelijk onthield Hardy zijn lezers zijn kritiek op de Kerk en het universitaire systeem niet, wat uiteraard niet door iedereen gesmaakt werd.

‘De onbeduidende Jude’ was Hardy’s laatste roman. Blijkbaar was hij zo verbolgen over de kritiek dat hij besloot om geen romans meer te schrijven. Tot aan zijn dood in 1928 schreef hij enkel nog gedichten.

De foto van Thomas Hardy komt van Wikimedia Commons en is van Herbert Rose Barraud.

Gespot: Mefisto

In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over ‘Mefisto’ van Klaus Mann (1906-1949). 

‘Mefisto’ vertelt het verhaal van de gewetenloze opportunist, acteur Hendrik Höfgen. Wanneer de nationaal-socialisten in Duitsland aan de macht komen zweert hij zijn communistisch verleden af. Ook verlaat hij zijn vrouw en zijn maîtresse. Want zijn connectie met hen zou wel eens nadelig kunnen zijn voor zijn carrière.

Met zijn vertolking van Mephistopheles in Faust trekt hij de aandacht van Hermann Göring. Dankzij Göring schopt hij het tot theaterintendant van het Derde Rijk. 

Het is geen toeval dat Hendrik Höfgens carrière gelijkenissen vertoont met de carrière van de beroemde Duitse acteur Gustaf Gründgens (1899-1963). Gründgens en Mann kenden elkaar: ze hadden ooit samengewerkt en geacteerd in dezelfde theatergroep. Bovendien was Gründgens getrouwd geweest met Klaus’ zuster Erika. 

Het idee van ‘Mefisto’ kwam van collega-schrijver Hermann Kesten. Want Klaus Mann had aanvankelijk niet de carrière van zijn ex-schoonbroer voor ogen, maar een roman over Duitsland in de verre toekomst.  

De foto van Klaus Mann komt van Wikimedia Commons en is in het publieke domein. De cover van Mefisto toont de cover van de nieuwe uitgave, die eind mei 2020 bij uitgeverij Schokland verschijnt.

Gespot: Duizend manen

In ‘Gespot’ zet ik nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over het nieuwste boek van Sebastian Barry.

‘Duizend manen’ is een vervolg op ‘Dagen zonder eind’ (2017), het verhaal van de Ierse emigrant Thomas McNulty in zijn nieuwe vaderland, omstreeks 1850. Samen met zijn levensgezel John Cole adopteert hij een indianenmeisje, Winona.

‘Dagen zonder eind is Barry’s meest succesvolle roman. Het viel niet alleen twee keer in de prijzen, The Guardian roemde het ook als een van de beste boeken van de eenentwintigste eeuw. Bovendien creëerde Barry met Thomas en John onvergetelijke personages. Een vervolg kon bijgevolg niet uitblijven.

Thomas en John verhuizen in ‘Duizend manen’ weliswaar naar de achtergrond. Want het woord is aan hun adoptiedochter. Winona is overigens niet haar echte naam. Ze heet eigenlijk Ojinjintka. ‘Duizend manen’ vertelt bijgevolg het verhaal van een dappere Indiaanse vrouw in het negentiende-eeuwse Amerika.

De foto van Sebastian Barry is van Chris Boland, www.chrisboland.com.