Berichten van daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.

Schrijven volgens Marsh

Ngaio Marsh (189?- 1982) was een Nieuw-Zeelandse schrijfster.

Dame Edith Ngaio Marsh was een van de grand dames van de gouden jaren van het Engelse detectiveverhaal. Samen met Margery Allingham, Agatha Christie en Dorothy L. Sayers was zij een van de koninginnen van de misdaad.

Over een periode van 50 jaar schreef ze 32 detectiveverhalen. De hoofdrol in al haar verhalen is voor inspecteur Roderick Alleyn van Scotland Yard. Tijdens onderzoeken citeert de aristocratische inspecteur graag uit stukken van Shakespeare. Ook krijgt hij vooral te maken met acteurs. Het theater is bijgevolg een setting die vaak terugkomt in Marshs verhalen.

De liefde voor literatuur en theater was haar met de paplepel ingeven. Haar ouders speelden amateurtoneel. Als jonge vrouw was ze actrice geweest in een reizend gezelschap. Ook schreef en regisseerde ze toneelstukken.

Haar vader had haar geboorte maar pas in 1900 aangegeven. Maar Marsh was toen al een peutertje of zelfs een kleutertje. Sommige bronnen geven 1899 als geboortejaar, andere 1895.

Sinds 2010 bekroont de Ngaio Marsh Award het werk van Nieuw-Zeelandse detective- en thrillerauteurs.

Doem der verdenking van Agatha Christie

Atypische Christie.

Hij had het zo lang mogelijk uitgesteld. Uiteindelijk nam hij dan toch het veer naar Landhuis Zonnehoek. De ontvangst is kil. Hester Argyle ziet in hem de zoveelste bemoeizuchtige journalist. Maar Dr. Arthur Calgary is een wetenschapper. 

Twee jaar geleden gaf Calgary een lift aan Jacko Argyle. Nadien heeft de politie tevergeefs naar hem gezocht, want hij was Jacko’s alibi. Calgary was echter in het buitenland, op expeditie. Hoewel zijn alibi te laat komt, wil hij de familie inlichten over Jacko’s onschuld. De onfortuinlijke Jacko is immers in de gevangenis gestorven.

De Argyles reageren niet zoals Arthur Calgary gehoopt had. Het nieuws van Jacko’s onschuld sloeg bij hen in als een bom. Als Jacko onschuldig was, wie van de familie heeft Rachel dan vermoord? Was het haar echtgenoot, Leo? Of was het een van de andere kinderen?

‘Doem der verdenking’ kreeg in 1958 zowel goede als slechte kritieken. Het plot was weliswaar ingenieus, maar de meeste critici hadden problemen met het psychologisch aspect van dit verhaal. ‘Doem der verdenking’ was namelijk een poging tot het schrijven van een psychologische detective. 

Deze atypische Christie is niettemin een verademing. Voor een keer zijn er geen personages met dubbele identiteiten of personages die zich anders voordoen dan ze zijn. Je krijgt een vrij eenvoudig plot. Het speurwerk blijft minimaal, maar je krijgt in de plaats veel sociale observatie.

Interessant is dat je een inzicht krijgt in Christies standpunt in het debat-nature-nurture. In dit debat staat de vraag centraal of onze persoonlijkheid wordt bepaald door aanleg of door opvoeding. De kinderen Argyle: Jacko, Mickey, Hester en Tina hebben geen bloedband met Leo en Rachel: ze zijn geadopteerd. Jacko was het zwarte schaap, maar kon daar volgens Leo en Rachel niets aan doen. Het was zijn aanleg, zijn achtergrond en zijn lot.

Oorspronkelijke titel: Ordeal by innocence.
Jaar van publicatie: 1958.

Het huis van Julia van Doris Lessing

Straffe madammen.

Haar familie vond het gelukkig niet erg dat ze van een Engelsman hield. Maar de buren en de bedienden hadden commentaar. Philip Lennox kwam in 1919 uit militaire dienst en ging naar Duitsland, waar zijn bruid op hem wachtte. Ze trouwden in alle stilte. Want het was niet het juiste moment voor een grootse Engels-Duitse bruiloft. 

Af en toe gingen ze op familiebezoek in Duitsland. Door de armoede en de politieke schermutselingen vond Julia die bezoeken angstaanjagend. Net als haar familie verachtte ze de nazi’s en de communisten.

Dat hun enige zoon communist was, kwamen ze te weten toen Jolyon hen schreef dat hij naar de Spaanse burgeroorlog ging, en zijn brief tekende met kameraad Johnny. Na maanden van onzekerheid kwam er een telegram waarin hij hen om geld vroeg. Hoewel hij nooit een voet in Spanje had gezet had Johnny, als held van de Spaanse burgeroorlog, furore gemaakt in de communistische jongerenorganisatie. Kameraad Johnny sliep overal waar er een plek voor hem was, woonde bij kameraden en vroeg zijn ouders om geld.

Toen Philip stierf, wou Johnny dat Julia naar een flat verhuisde, zodat hij in het huis kon komen wonen. Maar dat wou Julia niet. Voor het eerst in haar leven hield zij voet bij stuk. Ze stelde voor dat Johnny, Frances en hun twee kinderen beneden kwamen wonen. Maar dat wou Johnny niet. Bovendien had hij Frances al vervangen door een andere, een betere kameraad. Want Frances wou nooit lid worden van de partij. 

Frances woont nu in het huis van haar ex-schoonmoeder. Hier zorgt ze niet enkel voor haar twee zonen, maar ook voor hun vrienden, de vrienden van hun vrienden en Johnny’s stiefdochter, Sylvia.

‘In het huis van Julia’ volg je verschillende personages. Maar de hoofdmoot van het verhaal draait rond Julia, Frances en Sylvia: 3 straffe madammen. De roman kent twee tijdsperiodes: de jaren 60 en de jaren 90. En twee settings: Londen en Zimlia. Waarom Lessing met Zimlia koos voor een fictief Afrikaans land is een raadsel, maar ze had allicht zo haar redenen. Maar bon, dat is eigenlijk het enige puntje van kritiek op deze magnifieke roman. Lessing had weinig woorden nodig om de relaties tussen mensen onderling en hun relatie met de maatschappij en hun sociale context tot leven te brengen. De licht ironische toon past uitstekend bij dit verhaal.

‘Het huis van Julia’ is geschreven met de wijsheid van een auteur op leeftijd. De kranige 82-jarige schrijfster had nog steeds haar eigengereide mening over alles. Omdat zij wist hoe het ging aflopen, zweeft ze bij momenten als alwetende auteur over het verhaal. Net als Johnny was Doris Lessing een communiste geweest, maar in tegenstelling tot Johnny waren bij haar de ogen opengegaan. Toen de Sovjet-Unie in 1956 Hongarije binnenviel, had ze haar lidmaatschap van de communistische partij namelijk opgezegd.

Oorspronkelijke titel: The Sweetest Dream.
Jaar van publicatie: 2001.