Berichten van daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.

Runshoppen in een boekwinkel

Mijn eerste bezoek aan een boekwinkel na de lockdown.

Eén van mijn neussteuntjes van één van mijn brillen was afgebroken. Ik had gebeld en mocht zonder afspraak langskomen. De reparatie duurde maar een half uurtje. Ik mocht in de winkel wachten, maar zag daar vanaf. Een koffie drinken ging niet, vanwege de gesloten cafés, dus liep ik maar wat rond. 

Ik was boekhandel De Slegte al bijna voorbij gelopen, zag uiteindelijk toch een deur waarlangs ik de schaars verlichte winkelruimte kon betreden. De gebruikelijke communicatie over het aantal klanten per vierkante meter, het al dan niet dragen van een mondkapje, het houden van afstand en dergelijke, ontbrak hier, net als de gebruikelijke postkaartenmolens aan de ingang. Vanuit mijn rechterooghoek zag ik op het lage, lange boekenrek wel een flesje ontsmettingsgel.

Net voor ik ‘De vulkaan van Klaus Mann’ vastnam, had ik met mijn gedesinfecteerde handen al een ander boek vastgenomen, gescand en teruggezet, me afvragend of het oké zou zijn, om boeken uit het rek te nemen en te bekijken. Natuurlijk was mijn handeling onopgemerkt en zonder gevolg gebleven. Buiten de aangepaste winkelervaring en de handgel was alles hier zoals vanouds.

Of toch bijna.

Behalve mij was er nog een klant, een dame van ongeveer mijn leeftijd, die haar deel van de winkel bestreek. Ik had alvast genoeg aan mijn deel. Liet mijn blik weloverwogen over de boekenrekken gaan, las hier en daar titels op ruggen en bekeek rustig de uitgestalde omslagen.

Stipt dertig minuten later stond ik weer bij de opticien. De reparatie was zoals altijd graag gedaan en zonder kosten. Naast een mooie opgepoetste bril met twee nieuwe neussteunen ging ik ook naar huis met een ‘gerunschopt’ exemplaar van ‘De vulkaan’ en ‘De geest van Jonah Boyd’ in mijn draagbare handtas.

De afbeelding bij dit blog is van S. Hermann & F. Richter via Pixabay.

Gespot: Mefisto

In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over ‘Mefisto’ van Klaus Mann (1906-1949). 

‘Mefisto’ vertelt het verhaal van de gewetenloze opportunist, acteur Hendrik Höfgen. Wanneer de nationaal-socialisten in Duitsland aan de macht komen zweert hij zijn communistisch verleden af. Ook verlaat hij zijn vrouw en zijn maîtresse. Want zijn connectie met hen zou wel eens nadelig kunnen zijn voor zijn carrière.

Met zijn vertolking van Mephistopheles in Faust trekt hij de aandacht van Hermann Göring. Dankzij Göring schopt hij het tot theaterintendant van het Derde Rijk. 

Het is geen toeval dat Hendrik Höfgens carrière gelijkenissen vertoont met de carrière van de beroemde Duitse acteur Gustaf Gründgens (1899-1963). Gründgens en Mann kenden elkaar: ze hadden ooit samengewerkt en geacteerd in dezelfde theatergroep. Bovendien was Gründgens getrouwd geweest met Klaus’ zuster Erika. 

Het idee van ‘Mefisto’ kwam van collega-schrijver Hermann Kesten. Want Klaus Mann had aanvankelijk niet de carrière van zijn ex-schoonbroer voor ogen, maar een roman over Duitsland in de verre toekomst.  

De foto van Klaus Mann komt van Wikimedia Commons en is in het publieke domein. De cover van Mefisto toont de cover van de nieuwe uitgave, die eind mei 2020 bij uitgeverij Schokland verschijnt.

Dichter zijn volgens Auden

Wystan Hugh Auden (1907-1973) was een Brits-Amerikaans dichter.

Voor kenners is het onbegrijpelijk dat W.H. Auden nooit de Nobelprijs voor Literatuur heeft gekregen. Nochtans werd Auden 3 keer genomineerd voor de prestigieuze literatuurprijs. Vermoedelijk viel de Nobelprijscommissie over zijn suggestie dat de Zweedse diplomaat en Nobelprijswinnaar Dag Hammerskjöld homo was. 

De homoseksuele Auden trouwde in 1935 met de oudste dochter van Thomas Mann, Erika. De lesbische Erika was zo verzekerd van een Brits paspoort en een vrijgeleide uit nazi-Duitsland. Eigenlijk wou Erika trouwen met auteur Christopher Isherwood, een vriend van haar broer Klaus. Maar Isherwood kon het niet. Auden, die toen een knipperlichtrelatie met Isherwood had, stemde direct toe in een huwelijk met Erika. Hoewel ze nooit onder één dak hebben gewoond, is hun verstandshuwelijk nooit ontbonden geweest. 

Zijn relatie met de Amerikaanse dichter Chester Kallman daarentegen voelde voor Auden aan als een huwelijk. Tot zijn groot verdriet was zijn huwelijk met zijn droomprins een kort leven beschoren: Kallman kon hem namelijk niet het alleenrecht op hem geven. Toch bleven ze tot aan Audens dood eenzelfde woning delen. 

De foto bij dit citaat komt van Wikimedia Commons en is van John Kjellström – Svenska Dagbladet via IMS Vintage Photos