Gespot: Pedro Páramo

Na de koele ontvangst van Pedro Páramo in 1955 groeide Juan Rulfo’s roman alsnog uit tot een fenomeen. Nu deze invloedrijke klassieker binnenkort verschijnt in een nieuwe Nederlandse vertaling, vertel ik in deze Gespot alvast iets meer over dit boek, zijn invloed en zijn auteur.

De Mexicaan Juan Rulfo (1917–1986) geldt als een van de belangrijkste Latijns-Amerikaanse auteurs van de twintigste eeuw. Opmerkelijk genoeg berust zijn reputatie op slechts twee werken: de verhalenbundel El Llano en llamas (De brandende vlakte, 1953) en de korte roman Pedro Páramo (1955).

Pedro Páramo vertelt het verhaal van de gelijknamige grootgrondbezitter en dorpstiran van Comala, een plaats die niet meer is dan een hoop stenen in de woestenij onder de brandende zon. Pedro Páramo heeft orde gebracht in zijn dorp, maar de rust die er heerst is die van het kerkhof. De doden zetten hun conversatie voort in hun graven en vertellen, fluisterend en zuchtend, over zijn wandaden. De grenzen tussen leven en dood zijn vervaagd: de doden spreken alsof ze nog leven, en van de levenden weet je niet zeker of ze niet eigenlijk al dood zijn.

Kenmerkend voor Juan Rulfo’s werk is de combinatie van realiteit en fantasie. Zijn vermenging van christelijke en inheemse tradities met personages uit verarmde gemeenschappen effende het pad voor literaire experimenten, en vooral voor het magisch realisme binnen de Latijns-Amerikaanse literatuur.

Gabriel García Márquez’ ontdekking van Pedro Páramo in 1961 inspireerde hem tot het schrijven van Honderd jaar eenzaamheid, het boek dat hem uiteindelijk de Nobelprijs voor Literatuur opleverde. García Márquez beweerde zelfs dat hij Pedro Páramo van voor naar achter en van achter naar voor kon reciteren. Honderd jaar eenzaamheid werd het hoogtepunt van de Latijns-Amerikaanse boom, die Latijns-Amerikaanse auteurs de internationale erkenning gaf die ze verdienden.

De nieuwe Nederlandse vertaling van Jos den Bekker ligt vanaf 6 maart 2026 in de boekhandel. Meer informatie vind je bij Uitgeverij Meulenhoff.

Van El-Hai tot Odojewski

In deze ketting schuiven de verhalen als schakels in elkaar: telkens een ander land, een andere tijd, maar steeds dezelfde vraag hoe mensen verder leven met wat oorlog en schuld achterlaten. Van Neurenberg tot Berlijn, van Slovenië tot Polen: elk boek opent een deur naar het volgende, alsof de geschiedenis zelf fluistert dat niets ooit helemaal afgesloten is. In boekenketting volg ik die beweging bewust: ik verbind het boek dat ik lees met een ander boek dat er thematisch, historisch of moreel op aansluit, en zo ontstaat een reeks waarin verhalen elkaar onverwacht aanvullen.

Neurenberg, 1945 — Jack El-Hai

De setting van De nazi en de psychiater is Neurenberg in 1945. Hier berechtte het Neurenberg-tribunaal vierentwintig kopstukken van het nazi-regime. Een van de aangeklaagden was Baldur Benedikt von Schirach (1907–1974), die veroordeeld werd tot twintig jaar gevangenisstraf. In 1967 bracht von Schirach zijn memoires uit, waarin hij ontkende weet te hebben gehad van de moord- en martelpraktijken in de concentratie- en vernietigingskampen.

Twee van zijn kleinzonen zijn bekende en geliefde schrijvers in de huidige Duitse literatuur. De ene liet officieel zijn achternaam veranderen naar Wells, de andere koos ervoor om onder zijn beladen familienaam te publiceren.

Berlijn, heden — Ferdinand von Schirach

De zaak Collini was Ferdinand von Schirachs eerste roman. Vierendertig jaar heeft de Italiaan Collini als monteur bij Mercedes-Benz gewerkt. Altijd even onopvallend en correct. Tot hij in een Berlijns luxehotel een oude man vermoordt. Zonder reden, zo lijkt het. Zijn jonge advocaat probeert de daad van zijn cliënt te begrijpen, maar Collini wil niet geholpen worden. De zaak lijkt hopeloos voor Caspar Leinen, tot hij stuit op een duister hoofdstuk in de Duitse rechtsgeschiedenis. Het motief van de moord blijkt terug te voeren op een incident tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarbij verzetsleden werden doodgeschoten.

Slovenië, WOII en het verzet — Drago Jančar

In Die nacht zag ik haar van de Sloveense auteur Drago Jančar zijn de rollen omgedraaid: daar rekent het verzet af met een koppel dat volgens hen heult met de vijand. Jančars inspiratie voor het boek was het verhaal van het echtpaar Hribar, dat onder mysterieuze omstandigheden verdween. Vanuit het perspectief van vijf mensen wordt het verhaal van het verdwenen echtpaar Zarnik verteld. Vooral de vrouw, Veronika, staat centraal. Wie was zij? En had ze iets te verbergen?

Polen, 1962 — Włodzimierz Odojewski

Veel vragen ook in Verdraaide tijd van de Poolse schrijver Włodzimierz Odojewski. Zijn verhaal speelt zich af in 1962. Een man komt thuis en wordt aangesproken door een jonge vrouw die sprekend lijkt op iemand die hij gekend heeft, maar die dood is. Stukje bij beetje kom je als lezer meer te weten over de man, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het verzet zat en die een mislukte verzetsdaad niet van zich af kan zetten. Zijn verhaal vormt de laatste schakel in een reeks boeken die elk op hun eigen manier tonen hoe herinneringen blijven doorwerken, ook wanneer we denken dat ze achter ons liggen. Misschien is dat waarom deze verhalen zo blijven nazinderen: omdat ze ons eraan herinneren dat het verleden nooit alleen verleden is.

Over de nazi en de psychiater.

In Danielle leest schrijf ik over de boeken die me bezighouden, verrassen of iets nieuws leren. Geen recensies in strikte zin, maar korte reflecties over wat een boek met me doet en waarom het me raakt of nieuwsgierig maakt.

Eerder deze maand zag ik de film Nuremberg van James Vanderbilt. Deze film is gebaseerd op het boek The Nazi and the Psychiatrist van Jack El-Hai uit 2013.

Waar gaat de film over?

Na de val van het Derde Rijk arresteren de geallieerden de belangrijkste nazi‑kopstukken. Het Amerikaanse leger geeft psychiater Douglas Kelley de taak om te bepalen of de gevangenen toerekeningsvatbaar zijn. Ook moet Kelley ervoor zorgen dat de gevangenen geen zelfmoord plegen. Een van de gevangenen is Hermann Göring, Hitlers rechterhand. Göring is charmant, manipulatief en gevaarlijk. Maar Kelley kan het goed met hem vinden en weet een vertrouwensrelatie met hem op te bouwen. Na Neurenberg zou Kelley nooit meer dezelfde zijn.

Vanderbilt vond zijn invalshoek voor Nuremberg na het lezen van De nazi en de psychiater. De regisseur en scenarist, 50 jaar oud, was zich tijdens zijn jeugd bewust van de misdaden van de nazi’s, maar voor zijn dochter en haar leeftijdsgenoten is de geschiedenis van het Derde Rijk ver weg en onwezenlijk.

De filmadaptatie smaakte naar meer.

De film vertelt niet enkel een gefictionaliseerd historisch verhaal, maar is ook een spiegel voor deze tijd. Wat toen gebeurde in Duitsland, kan ook vandaag gebeuren. Hoe goed de film ook is, ik wil graag meer weten over Kelley en zijn bevindingen. Want de film vertelt uiteraard niet alles.

El-Hai is een journalist en schrijver die schrijft over historische en wetenschappelijke thema’s. In zijn boek De nazi en de psychiater komen die twee thema’s alvast tezamen. Die thema’s spreken me sowieso aan. Ik leer niet alleen over de processen van Neurenberg en alles daarrond, maar ook over psychiatrie en geneeskunde. En dat op een laagdrempelige manier.

Hoewel ik nog maar pas begonnen ben in het boek, merk ik nu al dat het me precies biedt wat ik zocht na de film: meer diepte, meer nuance en vooral meer context. El-Hai schrijft helder en zonder sensatiezucht, waardoor je als lezer dichter bij Kelley komt dan de film toelaat. Het voelt alsof ik langzaam de lagen achter de processen van Neurenberg begin te zien: niet alleen de historische feiten, maar ook de psychologische mechanismen die meespeelden.

Dat maakt dit boek voor mij nu al een waardevolle aanvulling op de film, en ik ben benieuwd welke inzichten er nog volgen.