Op 18 augustus 1936 werd Federico García Lorca (1898–1936) in Granada gearresteerd en in de daaropvolgende nacht geëxecuteerd door nationalistische milities. Hij werd een van de vele slachtoffers van de Spaanse Burgeroorlog.
Lorca was dichter, toneelschrijver, muzikant en artiest, en een van Spanjes meest geliefde stemmen. Zijn doorbraak kwam in 1928 met Romancero gitano, de bundel waarin hij de magische en werkelijke wereld van Andalusische boeren en zigeuners tot leven riep. Het enorme succes dreef hem naar New York, waar hij zich kon herbronnen en volgens kenners zijn beste gedichten schreef. Daar vond hij ook de vrijheid om zich te bewegen binnen de bloeiende homogemeenschap van de stad.
Na zijn terugkeer naar republikeins Spanje raakte Lorca steeds sterker gepolitiseerd. Hij schreef radicale theaterstukken die door hun maatschappijkritische en feministische thema’s weerstand opriepen.
Bij het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog gold Lorca als een links georiënteerde kunstenaar. Zijn woonplaats Granada was intussen verlamd door terreur: de stad had geen burgemeester, en wie het ambt durfde opnemen werd vrijwel meteen gearresteerd en geëxecuteerd. Lorca’s schoonbroer, die de burgemeesterssjerp had aanvaard, was al vermoord. De familie Lorca stond bovendien bekend als liberaal en anti‑conservatief.
In die gespannen sfeer werd Lorca gearresteerd bij de gebroeders Rosales. De familie Rosales was nationalistisch, maar de broers waren goede vrienden van Lorca en hadden hem onderdak aangeboden. Ze waren dan ook verbijsterd dat Lorca bij hen werd opgepakt en weggevoerd.
Na zijn executie werd Lorca in een massagraf geworpen. Hij was 38 jaar. Zijn lichaam is nooit teruggevonden.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.