Lezen op school

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn lees- en blogwereld onder de loep. Vandaag heb ik het over lezen op school.

Lezen op school. Ik heb er geen goede herinneringen aan. Ik was altijd blij als we zelf mochten kiezen wat we wilden lezen. Verplichte boeken vielen altijd slecht. ‘De aanslag’ van Harry Mulisch en ‘Lolita’ van Vladimir Nabokov, ze doen me nog steeds ineenkrimpen. En wat te denken van het wekelijks terugkerend leesuurtje waarbij klassikaal een boek van kaft tot kaft werd gelezen. Ik las zo ‘Het boek Alpha’ van Ivo Michiels, en als ik het me goed herinner ook ‘De Kapellekensbaan’ van Louis Paul Boon. Vreselijk.

Zelfs als volwassene snap ik nog steeds niet de bedoeling van klassikaal lezen uit een klassieker. Ik hoop dat de leerkrachten van tegenwoordig andere manieren hebben gevonden om leerlingen te laten kennismaken met literatuur. Hoewel je je de vraag kan stellen of het nu echt om literatuur moet gaan. Ik heb me toen eens gewaagd aan Charles Dickens, maar las ‘David Copperfield’ maar voor de helft. Allicht was het te hoog gegrepen. Ik las als tiener trouwens vooral Enid Blyton. Van de dolle tweeling, de vijf en de vijf detectives had ik alle boeken.

Net als mijn toen favoriete fictieve helden stopte ik mijn rok- en broekzakken vol met materiaal, dat me in een noodsituatie zou helpen, zoals een vergrootglas, een kompas, een zakmesje. Met een paar vriendinnen had ik een clubje opgericht: de vijf. We schreven toen brieven in geheimschrift naar elkaar, wat ik in mijn poppenwiegje verstopte. De boeken van Blyton prikkelde dus behoorlijk mijn fantasie, wat ik van Mulisch, Nabokov, Boon en Michiels niet kon zeggen. Oké, er zaten een paar jaar tussen Blyton, Mulisch, Nabokov, Boon en Michiels, maar lezen moet leuk blijven. En vooral: het moet aangepast zijn aan je niveau, je leefwereld en je interesses. Wat had ik gemeen met een oude vieze man die maar steeds aan Lolita moest denken?

Als ik al slechte herinneringen heb aan de verplichte literatuur op school, hoe zit het dan met mensen die niet graag lezen? En jij? Heb jij goede herinneringen aan lezen op school? Of krimp je nog steeds ineen bij het vernoemen van dat ene klassieke boek, of die ene bekende schrijver?

Over reeksen

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn leeswereld onder de loep. Vandaag heb ik het over reeksen.

Een paar maanden geleden zag ik bij de nieuwe boeken op Kobo een nieuwe David Hunter van Simon Beckett staan: ‘Watergraf’. Tussen dit boek en het vorige zit een periode van zeven jaar, wat best veel is. De herinneringen aan de vier voorgaande Hunterboeken zijn goed en behoorlijk levendig. Vooral deel drie is me bijgebleven. Ik kan mijn hart nog steeds voelen bonken als ik terugdenk aan dat specifiek fragment uit ‘Sanatorium’, bijna op het einde. Ik schrok me echt te pletter.

De verwachtingen voor de nieuwe David Hunter zijn dan ook hoog. Toch twijfelde ik: kopen of niet? Of wachten tot ze het in de bib hebben. Het is van 2012 geleden dat ik de vier David Hunterboeken las. In vijf jaar tijd kan er veel veranderen. Wat ik toen goed vond, kan nu dik tegenslaan. Bovendien las ik enkele jaren geleden een fragment van Becketts boek ‘Klem’, wat me totaal niet beviel.

Series zijn verraderlijk. Je kan een boek uit een serie goed vinden en de rest van de serie kopen, en achteraf tot het besef komen dat niet alle titels even geslaagd zijn. Zo vond ik het eerste deel van Kurt Wallander van Henning Mankell, ‘Moordenaar zonder gezicht’ goed. De twee volgende delen vielen tegen. Na boek drie stopte het voor mij. Ik had het gehad met het personage Wallander.

In tegenstelling tot de Wallanderserie hoef je de Bernie Guntherboeken van Philip Kerr niet in een bepaalde volgorde te lezen. Ik was gelijk weg van Bernie Gunther en kocht meteen verschillende titels. Intussen is mijn enthousiasme voor Gunther bekoeld. De formule van de cynische antiheld en de steeds wisselende femme fatale tegen de achtergrond van de louche praktijken van de nazi’s en de Tweede Wereldoorlog bevalt me niet altijd. Best jammer, en zonde van het besteden geld.

Vorig jaar las ik de drie in het Nederlands vertaalde boeken uit de Makanareeks van Parker Bilal. Enkel het laatste boek kocht ik. De twee andere ontleende ik. De Makanareeks zal beperkt zijn in de tijd, wat me een goed idee lijkt. Makana is een politie-inspecteur uit Soedan, die noodgedwongen in Egypte verblijft en daar aan de bak komt als speurder. De straten van Caïro, het is eens iets anders, dan pakweg de straten van Oxford of Londen.

Essex is overigens de plek waar de nieuwe David Hunter zich afspeelt. De plek van de misdaad draagt sterk bij tot de sfeer in de Hunterboeken. Als forensisch antropoloog is de introverte en sympathieke David Hunter niet gebonden aan een plek. Intussen las ik al het leesfragment van ‘Watergraf’ en kocht het gelijk. Het kost momenteel nog net geen vijf euro bij Kobo. Ik las de vier David Hunterboeken overigens in omgekeerde volgorde, van deel vier naar deel een. Wie weet lees ik ze wel opnieuw, na ‘Watergraf’. Benieuwd of ik dan weer zo zal schrikken met ‘Sanatorium’.

 

 

Wat ik koop als boekenwurm

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn leeswereld onder de loep. Vandaag heb ik het over wat ik als boekenwurm koop.

De Brits-Amerikaanse schrijfster Amelia Barr meende: “what we buy, and pay for, is part of ourselves.” Wat boeken betreft, koop ik graag een deel van iemand anders. Ik koop namelijk meestal tweedehandsboeken en ga dan ook regelmatig snuisteren bij De Slegte of Oxfam.

Onlangs ontdekte ik een nog een interessante tweedehandsboekhandel: Demian. Boekhandel Demian verkoopt tweedehandsboeken aan heel redelijke prijzen. Het fijne aan tweedehandsboekwinkels is dat ik er vaak boeken vind, die al een geschiedenis achter zich hebben, en die een enkele keer de naam van de vorige eigenaar dragen, wat me doet beseffen dat het daadwerkelijk ooit in iemands boekenkast stond.

Ik koop niet altijd een deel van iemand anders. Soms wil ik kunnen meepraten of schrijven over die ene nieuwe titel, waar ik net een leesfragment van las. Ik heb niet altijd het geduld om te wachten tot de bib het heeft. Afhankelijk van mijn tijd of goesting koop ik het vanuit mijn zetel of trek ik eropuit. Gaan kijken in een echte boekhandel zoals Standaard Boekhandel, Boekenmarkt De Markies, Fnac of De Groene Waterman heeft het bijkomend voordeel dat ik een idee krijg van wat er nieuw is. Of als nieuw geldt, want oudere titels worden vaak heruitgebracht. In een boekenwinkel doe ik onbewust veel ideeën op voor mijn blog. Bovendien kan ik mensen rondom me horen praten over boeken. Of horen vragen achter boeken. Altijd interessant. Het doet me beseffen wat mensen willen in hun boekenkast.

P_20170322_174010
De boekenbuit van de laatste drie maanden

Van januari tot nu heb ik al behoorlijk wat boeken gekocht. Als ik mijn in-echte-boekwinkels-gekochte-boeken optel bij mijn gekochte audio- en e-boeken kom ik uit op vierentwintig. Vierentwintig deeltjes gekochte emotie en (ont)spanning. Mijn hoofd zit namelijk altijd vol gedachten. Dankzij een boek kan ik die gedachten en bijhorende emoties even laten voor wat ze zijn. Ik kan me voor de duur van een boek verdiepen in andere, al dan niet fictieve geschiedenissen en bijbehorende menselijke emoties. Ik kan mijn hoofd even laten ontspannen. Met een boek kan ik me afsluiten van de niet altijd zo fijne wereld rondom me. Vaak reikt een boek me de antwoorden aan, die ik op dat moment nodig heb. Ik wil een boekenkast met boeken die me iets leren over mezelf, de ander en de wereld maar die me tegelijkertijd doen dromen, mijmeren en fantaseren.

En wat koop jij? Jij koopt toch ook meer dan enkel een boek?