Boeken volgens Morrison

Toni Morrison (1931-2019) was een Amerikaanse schrijfster.

Omdat ze een negen-tot-vijfbaan had schreef Morrison in de tussenliggende uren. Een groot deel van haar schrijverscarrière werkte zij als redacteur bij Random House. Daarnaast gaf ze op de universiteit een literatuurcursus en voedde als alleenstaande moeder haar twee zoontjes op.

De onderbelichting van de Afro-Amerikaanse vrouw in de Amerikaanse literatuur was voor Morrison een van de redenen om te gaan schrijven. In 1970 debuteerde ze met ‘The Bluest Eyes’ (Het blauwste oog). De doorbraak kwam er in 1973 met de roman ‘Sula’. ‘Sula’ werd toen genomineerd voor de National Book Award. Na het succes van haar derde roman ‘Song of Solomon’ (Solomons lied) gaf zij haar baan bij Random House op voor een voltijdse baan als schrijfster. Zij was toen 46 jaar.

In 1993 kreeg zij als eerste zwarte vrouw de Nobelprijs voor Literatuur.

De foto bij dit blog is in het publieke domein en komt van Wikimedia Commons.

Boeken volgens Heine

Heinrich Heine_citaat

Heinrich Heine (1797-1856) was een Duitse auteur van joodse afkomst.

Voor de gerenommeerde Duitse literatuurcriticus Marcel Reich-Ranicki (1920-2013) was Heines bijdrage aan de literatuur baanbrekend. Door zijn gevoel voor ritme gaf Heine de Duitse literatuur een nooit geziene muzikaliteit en elegantie.

Naast bewondering voor zijn talent was er ook vrees voor zijn messcherpe en trefzekere tong. Als essayist en kritisch politiek geëngageerde journalist was hij controversieel. Voor de autoriteiten waren zijn politieke ideeën gevaarlijk. Zijn reputatie overleefde de tijd en leidde vaak tot verhitte discussies. Zo kreeg hij maar pas in 1981, na 100 jaar gebakkelei een standbeeld in zijn geboortestad Düsseldorf.

Het beeld bij dit blog komt van Wikimedia Commons en is in het publieke domein.

Immorele boeken volgens Wilde

citaat_Oscar Wilde

Oscar Wilde (1854-1900) was een schrijver en dichter van Ierse afkomst.

Besefte Oscar Wilde op zijn sterfbed dat hij zich bekeerd had tot het katholicisme? Wilde verkeerde namelijk in een semi-comateuze toestand. En als hij het besefte, was zijn bekering dan wel oprecht? Het duurde tot 1950 vooraleer de priester die Wilde had bekeerd uit de biecht klapte. Vader Cuthbert Dunne zei dat Wilde had ingestemd met de bekering en bij elk bezoek had mee gebeden.

Wilde wou zich als student al bekeren. Hij had zelfs al een afspraak gemaakt om zich in een katholieke kerk te laten dopen. Op de dag van zijn doop kwam hij niet opdagen. Zijn vader, Sir William Wilde had er namelijk mee gedreigd hem te onterven. De belangstelling voor het katholicisme bleef. In de gevangenis vroeg hij om het Nieuwe Testament in het Grieks, een vraag die werd ingewilligd. Na zijn vertrek uit Engeland vroeg hij aan zijn katholieke vriend Robbie Ross of hij soms een priester kende, die zijn vragen over geloof kon beantwoorden. Ross was echter bang voor een nieuw schandaal. Niettemin kon Wilde op een priester rekenen als zijn gezondheid het zou laten afweten.

Om de moraliserende criticasters helemaal de mond te snoeren merkte priester Dunne op dat Wilde God om vergeving had gevraagd. Bovendien had hij zwaar geboet. Niet alleen was hij van zijn vrijheid beroofd, hij raakte van de ene op de andere dag ook alles kwijt.