Kleine doden van Emma Flint

Fictie gebaseerd op een echte moordzaak
Queens, New York, 14 juli 1965. De zesentwintigjarige Alice Crimmins deed die ochtend een akelige ontdekking: de slaapkamer van haar kinderen was leeg. Alice belde naar haar man, van wie zij gescheiden leefde, en brulde hem toe om de kinderen onmiddellijk terug te brengen. Maar Ed Crimmins had de kinderen niet. Diezelfde dag nog vond de politie Alice Marie, bijgenaamd Missy, dood terug op een braakliggend terrein ruim een kilometer verwijderd van haar woning. Het vierjarig meisje was gewurgd. Vijf dagen later werd het in verregaande staat van ontbinding verkerende lichaam van Ed jr. aangetroffen. Ed jr. was vijf jaar.

“En zo begon het. Met de gesloten deur van een lege kamer. Toen ze de straat op rende, met een sleutelbos in haar handen geklemd. Toen ze het huizenblok rondliep en hun namen riep.”

In 1971 wordt Alice Crimmins veroordeeld voor de moord op haar kinderen. Of ze haar kinderen vermoord heeft, weten we niet. Wel weten we dat de politie zich enkel richtte op 1 verdachte: Alice. Nog voor ze een voet zette in de rechtszaal was zij al veroordeeld. Wat zeg nu zelf: een knappe gescheiden vrouw met een baan als cocktailserveerster. Die rookt als een schouw en drinkt als een tempelier. Die zonder gêne laat zien wat de natuur haar gaf. En die mannen mee naar haar flat neemt. Zo’n snol kan toch geen goede moeder zijn!

Rond de geruchtmakende zaak van Alice Crimmins hebben journalisten, schrijvers en scenaristen inspiratie geput voor hun eigen al dan niet fictief werk. Emma Flint baseerde haar fictief verhaal rond Ruth Malone in ‘Kleine doden’ op ‘The Alice Crimmins Case’ van Kenneth Gross en ‘Ordeal by Trial’ van George Carpozi jr. Ruths verhaal in ‘Kleine doden’ volgt voor het grootste deel de zaak Alice Crimmins. Als lezer volg je de gebeurtenissen door de ogen van verslaggever Peter Wonicke en Ruth. Emma Flint trekt duidelijk en logischerwijs de kaart van de onschuldige vrouw, veroordeeld om wie zij is en hoe zij zich gedraagt. Daarbij weet zij de sfeer van die tijd goed weer te geven. Zij geeft het verhaal wel een ander, afgerond einde. Zo confronteert zij Ruth met de voor de hand liggende moordenaar van haar kinderen. Ondanks die voorspelbaarheid is het einde sterk met een Ruth Malone, die voor haar eigen anonieme weg kiest in het besef, dat ze niet mag opgeven en nooit vrij zal zijn. Ook Alice Crimmins koos na haar vrijlating voor de anonimiteit.

‘Kleine doden’ is geen roman die je moeilijk kan wegleggen of die drijft op verrassende plotwendingen, maar wel een die aan sterkte wint tijdens het lezen, en die je grijpt. Kortom ‘Kleine doden’ is een roman, die naar meer smaakt. De Engelse schrijfster werkt aan meer van zulke verhalen, gebaseerd op echte moordzaken.

Gepubliceerd door

daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.