Danielles leeswereld

Jules Verne opnieuw lezen

De voorbije dagen werkte ik aan een biografie over Jules Verne en zijn werk. Terwijl ik schreef, vroeg ik mezelf af: hoe zou het zijn om Verne als volwassene te lezen. Als kind las ik hem graag. Ik reisde mee in een luchtballon, rond de wereld in 80 dagen en naar het verre Rusland.

Het is niet de eerste keer dat ik zou terugkeren naar jeugdhelden en idolen uit mijn kindertijd. De avonturen van David Balfour en uiteraard van Long John Silver en Jim Hawkins heb ik verslonden. Decennia later luisterde ik opnieuw naar Schateiland van Robert Louis Stevenson. Uiteraard is een audioboek een andere beleving, maar de magie was er nog. De magie van een goed en spannend verhaal. Ook zal ik allicht dingen hebben opgepikt die ik als kind niet opmerkte, zoals de schaduw die over Long John Silver hangt.

Vorig jaar las ik trouwens Twintigduizend mijlen onder zee als strip. Dat werk van Verne kende ik nog niet. Maar wat me wel opviel was de complexe persoonlijkheid van kapitein Nemo. Dat kan niet enkel en alleen de interpretatie zijn van de scenarist van de strip, maar een essentieel onderdeel van Vernes roman.

Met wat ik de voorbije dagen bijleerde over Verne en zijn werk, zal ik zijn werk anders lezen. Ik zal allicht meer de wereld achter het avontuur zien. Het tempo zal anders liggen. Verne schreef traag en legde graag de dingen uitvoerig uit, iets wat me niet zo ligt als volwassene. Wie weet, geraak ik niet eens voorbij de eerste bladzijde, laat staan het eerste hoofdstuk, maar het is het proberen waard.

Het is alvast niet mijn bedoeling om mijn jeugd te herbeleven. Dat kan ook niet. Ik wil gewoon weten of Jules Verne zijn werk me ook nog als volwassene weet te bekoren. Want sommige auteurs reizen op een of andere manier met je mee, via boeken of via films of een andere medium.

Op 8 februari 2026 verschijnt mijn blog over Verne. Voor mij was het schrijven van dat blog alvast een reden om zijn werk in de toekomst weer eens ter hand te nemen.