Een historische publicatie

Dat uitgerekend Gilbert Millstein ‘On the Road’ van Jack Kerouac (1922-1969) in handen kreeg om te recenseren, was puur toeval. Orville Prescott, de vaste recensent van The Times was met vakantie. Normaal gezien had Charles Poore het moeten recenseren, maar het was Millstein die ‘On the Road’ besprak. Voor Millstein was de publicatie van ‘On the Road’ een historische gebeurtenis. Als connoisseur van de avant-gardeliteratuur was hij vertrouwd met het werk van de Beats. Maar de stijl en de thematiek van ‘On the Road’ blies hem van zijn sokken. 

Toen Orville Prescott Millsteins recensie las, was hij woedend. Prescott haatte het boek. Kon er zelfs niet naar kijken. Hij stemde toe met de publicatie van Millsteins recensie op 5 september 1957, voegde er echter aan toe dat Millstein zijn laatste recensie had geschreven voor The Times. 

Obscure schrijvers

Voor 5 september 1957 waren de Beats auteurs die hun werk niet aan de straatstenen kwijt konden. Na Millsteins recensie stonden uitgevers in de rij. Want als ‘On the Road’ historisch was en de stem van een nieuwe generatie, dan moest lezend Amerika dringend kennis maken met de vertegenwoordigers van de Beat Generation. De telefoon van de mediagenieke Jack Kerouac, de schrijver van die historische gebeurtenis stond vanaf dan, niet meer stil. 

Andere critici waren bij lange na niet zo lyrisch en euforisch als Gilbert Millstein. Door de thematiek van drugs, seks en drank zette behoudende burgers de Beats al snel weg als een stelletje ongeregeld. Alle pogingen van Kerouac en andere Beatschrijvers ten spijt: hun imago van bad boy raakten ze niet kwijt. ‘On the Road’ werd bijgevolg niet gelezen als de zoektocht van 2 jonge mannen naar God, maar als een ode aan de vrijheid zonder verantwoordelijkheidszin. 

Voor generaties van muzikanten en liedjesschrijvers is ‘On the Road’ een bijbel. Bob Dylan, David Bowie, John Lennon, Jim Morrison, Neil Gallagher en Patti Smith zijn maar enkele die de taal van de Beats begrepen. En die Kerouacs muzikale stijl in ‘On the Road’ en zijn ode aan de Bebop en jazz wisten te waarderen. 

Een manuscript van 36 meter lang.

‘On the Road’ was gebaseerd op de roadtrips die Kerouac samen met Neil Cassady (1926-1968) ondernam. Volgens de mythe typte Kerouac ‘On the Road’ in 3 weken op aan elkaar geplakte bladen. Zo kon hij voort blijven typen zonder telkens een nieuw blad te moeten insteken. Bovendien was dit goed voor de spontaniteit die hij in zijn stijl beoogde. Hij schreef het in een roes van Benzedrine en op een dieet van koffie en erwtensoep. 

Hoewel de roman klaar was in maart 1951 duurde het tot 1957 voor Kerouac een uitgever vond. De roman had dan al ingrepen gekend. Pas in 2007 verscheen ‘On the Road’ in de versie zoals Kerouac het oorspronkelijk bedoeld had. 

Het oorspronkelijke manuscript, een rol van 36 meter lang, werd in 2001 voor 2.43 miljoen dollar verkocht. 

“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes “Awww!”

Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. De trailer bij dit blog komt van Youtube.

Gepubliceerd door daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.

%d bloggers liken dit: