In ‘Gespot’ zet ik een nog te verschijnen boek in de kijker. Vandaag heb ik het over de heruitgave van Het zevende kruis van Anna Seghers.
De foto van Anna Seghers is van Horst Sturm en bevindt zich in het Bundesarchiv.
Duitsland, 1937. Zeven politieke gevangenen ontsnappen uit het concentratiekamp Westhofen nabij Worms. Onder hen, de communist George Heisler.
Kampcommandant Fahrenberg beveelt, dat de zeven gevangenen binnen de zeven dagen moeten gearresteerd worden. Intussen laat Fahrenberg de kronen van zeven bomen kappen en laat hij bij elke boom een dwarsbalk aanbrengen, zodat er zeven kruisen ontstaan. Een kruis voor elke ontsnapte gevangene.
Zes gevangenen worden opgepakt of komen om tijdens hun vluchtpoging. Het zevende kruis blijft leeg. Georg Heisler weet uit de handen van de Gestapo te blijven. Zijn vlucht uit het kamp duurt zeven dagen, verhaalt in zeven hoofdstukken. Tijdens die zeven dagen krijgt Heisler hulp van vreemden die hij tijdens zijn vlucht ontmoet, en die zich niet inlaten met de politiek van de nationaalsocialisten.
Annette Reiling oftewel Anna Seghers (1900 – 1983) debuteerde met Der Aufstand der Fisher von St. Barbara (1928), over een opstand van Bretonse vissers, waarin ze blijk gaf van een sterke sociale bewogenheid. Na de machtsovername van Hitler in 1933 sloot ze zich aan bij de Communistische Partij en vluchtte ze naar Frankrijk, en later naar Mexico. In haar ballingschap groeide ze uit tot een van de belangrijkste stemmen van de Exilliteratur en werkte ze mee aan het emigrantentijdschrift Neue Deutsche Blätter.
Na de Tweede Wereldoorlog, in 1947, vestigde Seghers zich in de DDR, waar ze een vooraanstaande rol speelde in het culturele leven. Das siebte Kreuz (Het zevende kruis) was in de DDR verplichte schoolliteratuur en wordt gezien als haar beste werk.
Wat ik begin vorig jaar zag als een kwestie van maanden, is uiteindelijk bijna een jaar geworden. 2024 is voorbijgevlogen. Het is een rustig jaar geweest, waarin mijn zelfvertrouwen toenam en waarin ik nieuwe hobby’s ontdekte. De goesting om voor Boeken research te doen, is nooit echt weggeweest, maar begon de laatste maand urgenter te worden.
Met kerstmis kreeg ik eindelijk een ingeving voor mijn blog. Als ik nu eens om de 6 in plaats van om de 4 dagen blog, wat zou dat dan geven qua planning en content? In tegenstelling tot vorige pogingen kwam ik nu wel tot een concrete invulling.
Sowieso denk ik eraan om met de recensies te stoppen. Want de tijd dat ik meer dan 40 boeken op een jaar las, ligt achter me. Het kan zijn, dat ik sporadisch nog wel eens een recensie schrijf, maar het zal niet meer de bestaansreden van dit blog zijn. Ik ga volop inzetten op blogs over schrijvers, hun oeuvre en hun fictieve helden. Daarnaast ga ik proberen om terug blogs te schrijven over mijn leeswereld. Hoewel dat laatste allicht een ruimere invulling gaat krijgen, dan enkel reflecties over lezen.
Voor 2025 denk ik aan twee nieuwe rubrieken. Met de eerste rubriek kan je in januari al kennismaken, de tweede zal ik in de loop van het jaar verder uitwerken. Alleszins hoop ik dat jullie me zullen blijven lezen en volgen.
Alvast de beste wensen voor 2025. Op een mooi en boeiend boekenjaar voor alle lezers en boekenbloggers.
Voor iemand die altijd in de schaduw werkt, is hij verdomd goed gekend bij iedereen. Terwijl de meeste literaire helden enkel schitteren op papier, is hij uitgegroeid tot een icoon van de populaire cultuur. Zijn naam is Bond. James Bond.
Dr No: de eerste Bondfilm.
Ian Fleming (1908 – 1964) was zwaar teleurgesteld toen hij de acteur ontmoette die voor Bond gecast was. Zijn James Bond was een elegante Engelsman uit de betere sociale klasse met een Eton-opleiding. Hij was geen onverzorgde en ruwe arbeiderszoon zoals de Schotse Sean Connery (1930 – 2020), die niet in staat was om het Engels van de koningin te spreken.
Maar Sean Connery bleek de juiste man op het juiste moment voor de rol van James Bond. Voor Dr No had Connery moeten leren hoe hij zich op zijn gemak kon voelen in de Britse upper class. Vanuit de filmcrew werd hij meegenomen naar kleermakers in Londen die van hem een stijlvolle gentleman maakten. Toch had Connery’s Bond evengoed iets ruw en bruut, net als Flemings creatie.
Toen Fleming Sean Connery in actie zag als zijn 007, was hij dan ook vol lof. Hoewel volgens de auteur de film Dr No (1962) op niets trok, was het de start van een van de succesvolste filmreeksen aller tijden.
Sean Connery als James Bond tijdens de opnamen voor de film ‘Diamonds are Forever’ in Amsterdam. Copyright: Rob Mieremet. Rechthebbende: Nationaal Archief.
Humor werkt voor 007.
In de roman na de film Dr No, On Her Majesty’s Secret Service (1963) gaf Fleming James Bond een Schotse vader en een gevoel voor humor. Want dat humor werkte voor zijn personage had hij opgestoken van de film. Bovendien had Sean Connery hem daar op gewezen, had hij hem gevraagd waarom Bond zo humorloos was.
Bond of Fleming?
Bond had zijn literaire debuut 10 jaar eerder gemaakt met Casino Royale (1953). Drank, sigaretten en vrouwen zijn zijn gebreken, waardoor het lijkt of hij is weggelopen uit een hard-boiled detectiveverhaal. Bond werkt echter voor de Britse geheime dienst, die hem de codenaam 007 gaf en een vergunning om te doden. Bond heeft het moeilijk met het doden van mensen. Maar het is zijn werk. Hij doet het voor zijn vaderland.
Voor zijn vaderland was Fleming tijdens de Tweede Wereldoorlog betrokken geweest bij meerdere geheime operaties. Zo was hij verantwoordelijk geweest voor Operation Goldeneye, dat ervoor zorgde dat de Britten via Gibraltar konden blijven communiceren. Flemings achtergrond als inlichtingenofficier, zijn werk en dat van anderen tijdens de Tweede Wereldoorlog waren de inspiratiebron voor zijn Bondverhalen. Dat Bond op hem gebaseerd was, heeft Fleming altijd ontkend.
Niettemin heeft Bond veel karakteristieken van zijn geestelijke vader. Zo deelden ze dezelfde smaak voor roereieren, wilden ze hun cocktails geshaked, hielden ze van golf, vrouwen en luxe.
Fleming: The Man Who Would Be Bond is een Britse televisieserie (2014) over de militaire carrière van Ian Fleming. In 1939 leidt hij in Londen het leven van een playboy. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog hoopt hij te bewijzen dat hij een held is. Dankzij de invloed van zijn moeder kan hij bij de inlichtingendienst van de marine gaan werken. Naarmate de oorlog vordert, ontdekt Fleming meer en meer waar hij goed in is.
Saai personage.
Voor zijn held wilde Fleming een saaie naam. De naam ontleende hij aan een Amerikaanse ornitholoog, wiens werk Fleming raadpleegde voor een van zijn passies: vogels herkennen en bestuderen.
Flemings held heeft niet alleen een saaie naam, hij was aanvankelijk een saai en humorloos personage, een instrument gebruikt door de geheime dienst. Bond beleeft echter de meest fantastische avonturen, vaak in exotische locaties, en steeds omringd door mooie vrouwen. Fleming gaf de vrouwen in zijn boeken soms dubbelzinnige namen zoals Pussy Galore en Honey Rider. Hoewel er geen seks voorkomt in de boeken, kreeg Fleming vaak de kritiek dat vrouwen zich zo makkelijk laten inpalmen door Bond.
Toch werd een van die vrouwen Bond bijna fataal, zoals bleek uit From Russia with Love uit 1957.
De serie verderzetten, of niet.
Tijdens het schrijven van From Russia with Love kreeg Fleming een afkeer van zijn creatie. Hij liet Bond vergiftigen en liet zijn verhaal eindigen met Bond die neervalt op de vloer. Nadat de Amerikaanse president John F. Kennedy (1917 – 1963) From Russia with Love vermeldde als een van zijn favoriete boeken groeide Fleming uit tot de best verkopende misdaadauteur in de VS.
Had die presidentiële aanbeveling en de publiciteit rond From Russia with Love hem op andere gedachten gebracht? Of was het een kwestie van inspiratie? Alleszins herstelde Bond in Dr No (1958) van zijn vergiftiging op Jamaica. In januari 1958 zette Fleming zijn reeks met Bond namelijk verder door het schrijven van ‘Dr No’.
Na Dr No schreef Fleming nog 6 romans en 2 boeken met korte verhalen over James Bond. Fleming schreef altijd zijn Bondverhalen tijdens de maanden januari en februari toen hij verbleef op zijn buitenverblijf Goldeneye in Jamaica.
De Bondboeken geschreven door Ian Fleming:
Casino Royal (1953)
Live and Let Die (1954)
Moonraker (1955)
Diamonds Are Forever (1956)
From Russia With Love (1957)
Dr. No (1958)
Goldfinger (1959)
For Your Eyes Only (1960) – verhalenbundel
Thunderball (1961)
The Spy Who Loved Me (1962)
On Her Majesty’s Secret Service (1963)
You Only Live Twice (1964)
The Man with the Golden Gun (1965)
Octopussy and The Living Daylights (1966) – verhalenbundel
Goldeneye Estate werd in opdracht van Ian Fleming gebouwd. Na de dood van Fleming is Goldeneye eigendom geweest van Bob Marley, Chris Blackwell en Naomi Campbell. Nu maakt het onderdeel uit van een klein resort met een aantal vakantiehuisjes vlakbij de James Bond Beach. Deze foto bestaat uit een foto gemaakt door Banjoman1 van Goldeneye Estate en een foto gemaakt met AI van James Bond.
Forever Bond.
Na Flemings overlijden in 1964 gaf The Ian Fleming Publications Ltd aan verschillende auteurs de toestemming om nieuwe verhalen te schrijven. Zo schreven onder meer Kingsley Amis, Jeffery Deaver, William Boyd en Sebastian Faulks verhalen over Bond of andere personages uit de Bondverhalen.
Dit blog verscheen al eerder op Boeken en is vandaag herwerkt.
Boeken 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.