Het verhaal van een huwelijk van Andrew Sean Greer

Hoe goed ken je je echtgenoot?

San Francisco, 1953. Op een zaterdagmorgen krijgt Pearlie Cook bezoek van een man. Pearlie is dan ongeveer vier jaar getrouwd met haar jeugdvriend Holland. Samen hebben ze een jongetje, Sonny, die gehandicapt is. De man, Buzz, blijkt een vriend te zijn van Holland. Holland en Buzz leerden elkaar kennen tijdens de oorlog. Voor Pearlie het goed en wel beseft, vertelt Buzz haar iets wat haar hele leven op zijn kop zet. Hoe goed kent ze haar echtgenoot eigenlijk? En wat wil Buzz in ruil voor honderdduizend dollar?

De inspiratie voor ‘Het verhaal van een huwelijk’ kreeg Greer van zijn grootmoeder. Net als Pearlie Cook kreeg zijn grootmoeder in de jaren vijftig van de vorige eeuw iets te horen van haar man, dat ze niet wou horen. Net als Pearlie kreeg ze een financieel aanbod. Zij sloeg het af, en heeft nooit iets daarover tegen haar man gezegd.

Pearlie lijkt in niets op Greers grootmoeder want zij kiest ze voor de andere optie. Niettemin is de communicatie tussen het echtpaar Cook zo goed als onbestaande. Pearlie en Holland zijn gevangenen van hun tijd. Ze leven het leven dat van hun verwacht wordt, en dat de Amerikaanse deugden weerspiegelt. Het geeft ‘Het verhaal van een huwelijk’ een verstilde en verstikte atmosfeer, die heel authentiek overkomt.

Geloofwaardig is ook de stem van Pearlie. Het is Pearlie zelf, die haar verhaal vertelt, terugblikkend op die bepaalde periode in haar leven. Zelfs na al die jaren is ze voorzichtig. En zo kom je als lezer heel mondjesmaat te weten wat er toen gebeurd is, waarbij je vaak op het verkeerde been wordt gezet. Het verhaal van een huwelijk’ vertelt schijnbaar een banaal verhaal, maar het is complex en gelaagd. De auteur snijdt binnen een goede tweehonderd pagina’s heel wat thema’s aan, maar weet het overzicht perfect te behouden. En Greer geeft de lezer inderdaad, het verhaal van een huwelijk. Verwacht je aan rake beschrijvingen over huwelijk en relaties, en geniet, want ‘Het verhaal van een huwelijk’ is een pareltje.

“Op een ochtend worden we wakker. Naast ons dat vertrouwde slapende lichaam in bed: een nieuw soort vreemde. Mij overkwam het in 1953. Toen stond ik in mijn huis en zag ik een wezen dat slechts behekst was met het gezicht van mijn man.”

De kleur van water van James McBride

Twee levensverhalen.

Als kind besefte McBride al heel vroeg dat zijn moeder anders was dan de moeders van zijn vriendjes. De moeders van zijn vriendjes waren net als alle andere bewoners van zijn wijk Afro-Amerikaans. Zijn moeder echter was blank. Of zoals sommige blanken in die tijd stelden: blank uitschot. Sommige Afro-Amerikanen hadden het ook moeilijk met die rare blanke vrouw. Net zoals sommige joodse mensen. Zo zei Ruths familie de kaddisj en nam ze de sjiewa in acht als Ruth in 1942 met Andrew McBride trouwde. Ruth McBride-Jordan was namelijk als orthodoxe jood in Polen geboren, keerde echter haar geloof de rug toe als haar moeder stierf en werd christen.

Met haar eerste man, Andrew McBride kreeg Ruth acht kinderen, waaronder James. En met haar tweede man, Hunter Jordan, kreeg ze nog vier kinderen. Als Hunter Jordan in 1972 stierf, stond Ruth er grotendeels alleen voor met haar twaalf kinderen. Niettemin zag zij er op toe dat haar twaalf zwarte kinderen een universitaire of hogere beroepsopleiding volgde, want studies en geloof was belangrijk voor Ruth. Op de vraag van de jonge James, welke kleur God heeft, antwoordde zijn moeder: “God heeft de kleur van water.”

Naast Ruth haar opmerkelijke verhaal krijg je als lezer ook het verhaal van James, die opgroeide in de tijd van Black Power, en die net als al zijn broers en zusters zijn eigen identiteitscrisis meemaakte. Als James als kind overigens vroeg of hij nu blank of zwart was, antwoordde zijn moeder: “Je bent een mens, net als ieder ander. ‘Zorg dat je wat leert, want anders kom je niet goed terecht!”

‘De kleur van water’ vertelt twee levensverhalen waarin de nog steeds actuele thema’s ras en religie een belangrijke rol spelen, en dat eigenlijk door iedereen zou moeten gelezen worden. Het is ondanks de miserie vooral een inspirerend verhaal over wat familie kan betekenen.