Schrijver of geen schrijver

Op 23 april 2016 is het vierhonderd jaar geleden dat William Shakespeare stierf. Tenminste men gaat ervan uit dat Shakespeare op die dag stierf, want zeker weten we het niet. Wat we wel weten, is dat Shakespeare op 25 april 1616 begraven werd in de Holy Trinity Church in Stratford-upon-Avon. In diezelfde kerk werd de bard van Avon, 52 jaar eerder op 26 april 1564 gedoopt. Omdat het in die tijd de gewoonte was kinderen drie dagen na de geboorte te dopen, wordt algemeen aangenomen dat Shakespeare op 23 april 1564 werd geboren. Shakespeares geboorte- en sterfdatum, 23 april, valt overigens samen met de sterfdatum van de patroonheilige van Engeland, Sint-George.

900px-Shakespeare_Droeshout_1623
Martin Droeshouts portret van Shakespeare

Eigenlijk weten we weinig over William Shakespeare. We weten niet of hij wel een dichter en toneelschrijver was. We weten ook niet zeker hoe de man er juist uitzag. Juist omdat we zo weinig weten over Shakespeare, menen sommige – de anti-Stratfordians – dat Shakespeare de grootste literaire fraudeur ooit was, en dat het werk aan hem toegeschreven niet door hem is geschreven. Ze vinden het twijfelachtig dat iemand van gewone komaf, inzicht had in onder meer het leven aan een koninklijk hof en kennis had van de klassieke oudheid. Bovendien zijn er verschillende handtekeningen en schrijfwijzen van Shakespeares naam in omloop, wat voeding geeft aan het idee dat Shakespeare een pseudoniem was. Intussen zijn er sinds de negentiende eeuw al ruim 70 kandidaten die in aanmerking komen voor het auteurschap van de grootste Engelstalige schrijver ooit. Zo berichtte een Engelse krant onlangs naar aanleiding van een pas verschenen boek, dat Shakespeare een vrouw was.

De meeste literaire onderzoekers en historici zijn van mening dat de argumenten van de anti-Stratfordians geen hout snijdt. In Shakespeares eigen tijd was er overigens geen twijfel over zijn auteurschap. Die twijfel is maar pas een paar eeuwen later gekomen. En eigenlijk weten we even weinig over Shakespeares tijdgenoten en mede-toneelschrijvers. Hun werk staat niet ter discussie. Schrijver of geen schrijver, literair genie of fraudeur: het is een vraag die blijkbaar enkel op Shakespeares auteurschap en werk van toepassing is.

Jealous souls need no evidence. They aren’t jealous because of a reason, but merely because they are jealous people. Jealousy is a monster that gives birth to itself.
Citaat komt uit ‘Othello’

 

Bron: Wikipedia
Lees ook mijn bericht over Fictieve heldin: Juliet Capulet

I, Robert Graves

Robert von Ranke Graves werd als derde kind geboren van een Anglo-Ierse vader en een Duitse aristocratische moeder op 24 juli 1895. Terwijl zijn literair werk in Duitsland onder zijn volledige naam wordt gepubliceerd kennen we hem vooral als Robert Graves. Graves schreef meer dan 140 werken. Enkele van die werken – zoals de meeslepende biografie van een Romeinse keizer ‘Ik, Claudius’ – zijn sinds hun publicatie steeds verkrijgbaar geweest.

Naast schrijver, dichter en criticus was Robert Graves ook vertaler van Latijnse en Oudgriekse teksten. De beurs voor een klassieke opleiding kreeg hij vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Graves nam echter onmiddellijk dienst en was naast officier ook een oorlogsdichter.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog genoten gedichten een enorme populariteit, vooral in het Verenigd Koninkrijk, waar ze als propagandamateriaal werden gebruikt. De gedichten waren aanvankelijk dan ook enorm patriottisch. Sommige dichters, waaronder Robert Graves, verloren echter al snel hun patriottisme en schreven realistische gedichten over de oorlogsgruwel.

Medeofficier Siegfried Sassoon, ook een oorlogsdichter, was een goede vriend van Graves. In 1917 sprak Sassoon zich publiekelijk uit tegen de oorlog, wat hem een berechting voor de krijgsraad had kunnen opleveren, als Graves niet tussenbeide was gekomen. Robert Graves bepleitte met succes dat Sassoon aan shellshock leed. Zelf leed Graves ook aan shellshock; hij werd er nooit voor behandeld.

Graves pende zijn herinneringen als officier tijdens de Eerste Wereldoorlog neer in ‘Dat hebben we gehad’ (Goodbye to all that), dat in 1929 verscheen. Deze succesvolle maar omstreden autobiografie kostte Graves verscheidene vrienden, waaronder Siegfried Sassoon.

“Since 1916, the fear of gas obsessed me: any unusual smell, even a sudden strong smell of flowers in a garden, was enough to send me trembling. And I couldn’t face the sound of heavy shelling now; the noise of a car back-firing would send me flat on my face, or running for cover.”

Na de oorlog was het duidelijk voor Graves dat hij enkel kon leven door te schrijven. Bovendien had hij gezworen nooit meer orders van iemand aan te nemen. Na een rijk literair leven stierf Robert Graves in 1985 aan een hartfalen in zijn huis op Mallorca.

Trailer voor de succesvolle televisieserie ‘I, Claudius’ gebaseerd op de boeken ‘I, Claudius’ en ‘Claudius, the god’ van Robert Graves. Trailer geüploaded door AcornMediaUS op YouTube.

Bron: Wikipedia

Schrijver van ‘Ver weg van het stadsgewoel’

Thomas Hardy: 1840 – 1928

Op 2 juni 1840 werd een van Engelands meest geliefde auteurs geboren: Thomas Hardy. Omdat zijn ouders niet de financiële middelen hadden om hun oudste zoon verder te laten studeren, begon Hardy in 1856 te werken als leerjongen voor een architect. Van 1862 tot 1867 studeerde hij alsnog aan het King’s College in Londen.

In Londen voelde Thomas Hardy zich echter nooit thuis. Na zijn studies keerde hij dan ook terug naar zijn geliefde rurale Dorset, het graafschap van zijn jeugd en zijn literaire inspiratiebron.

In 1871 begon Hardy te schrijven. Zijn eerste manuscript ‘The Poor Man and the Lady’ werd geweigerd. Nadat schrijver George Meredith op vraag van Hardy het manuscript las en stelde dat het politiek te controversieel was, vernietigde Hardy het. Meredith moedigde Hardy aan om te blijven schrijven. Met zijn vierde roman ‘Far from the Madding Crowd‘ (Ver weg van het stadsgewoel) brak Thomas Hardy door, en kon hij trouwen met zijn verloofde Emma Lowinia Gifford.

In 1895 stopte hij met het schrijven van romans nadat ‘Jude the Obscure‘, net als zijn voorganger ‘Tess of the d’Urbervilles‘ te veel kritiek kreeg. ‘Tess of the d’Urbervilles’ was controversieel omdat Hardy een gevallen vrouw sympathiek portretteerde. En ‘Jude the Obscure’ werd gezien als immoreel. Na ‘Jude the Obscure’ legde Hardy zich, tot enkele dagen voor zijn dood op 11 januari 1928, volledig toe op zijn literaire passie: het schrijven van gedichten.

Vandaag worden zowel ‘Tess of the d’Urbervilles’ als ‘Jude the Obscure’ gezien als meesterwerken in de Engelstalige literatuur.

Bron: Wikipedia