De geheime schrift van Sebastian Barry

Roseanne McNulty is bijna honderd en verblijft al meer dan vijftig jaar in een psychiatrische inrichting. Zij heeft besloten om haar levensverhaal op te schrijven. Omdat ze geen monopolie heeft op de waarheid weet ze dat haar relaas niet helemaal waar zal zijn. Roseanne schrijft alles op in een schrift, dat ze verbergt.

Parallel aan haar relaas staat het verhaal van de psychiatrische inrichting en dokter William Grene, de hoofdpsychiater. Daar er een nieuwe psychiatrische inrichting moet gebouwd worden, die kleiner gaat zijn dan de huidige, moet dokter Grene beslissen welke patiënten zeker moeten blijven en welke ontslagen kunnen worden. Tot hier toe besteedde dokter Grene niet veel aandacht aan Roseanne, maar ergens was er bij hem altijd wel het vermoeden dat ze allicht niet echt krankzinnig is. Bovendien weet hij maar al te goed dat mensen vaak om heel andere redenen werden opgesloten in psychiatrische inrichtingen. Mits Roseanne niets wil vertellen, begint dokter Grene met het uitpluizen van de archieven.

De bevindingen van dokter Grene en het verhaal van Roseanne wordt om en om door Barry gepresenteerd. Roseanne herinnert zich vooral de details, die in haar herinneringen een eigen leven leiden en die je als lezer de impressie geven dat ze gek is. Via dokter Grene en de ontdekkingen die hij doet, kom je de ware toedracht te weten over de opsluiting van Roseanne, wat uiteindelijk analoog loopt met haar eigen dramatische herinneringen. Wat naar voren komt, is een vrouw die altijd berust heeft in haar lot.

Ik had eerst de Nederlandse vertaling van dit boek ontleend, maar raakte er niet door. Ten slotte kocht ik de Engelse audioversie en hoorde het boek van begin tot einde met veel belangstelling. Het verhaal dat zich ontvouwt is dramatisch en overweldigd, niettemin weet Sebastian Barry een goede balans te houden tussen de twee, waardoor het dramatisch hoogtepunt van de roman me weliswaar overviel maar niet overdonderde. De prachtige poëtische volzinnen die Barry gebruikt, passen wonderwel bij het verhaal en dragen bij tot de unieke atmosfeer en toon.

Het enige wat me stoorde – en ik ben allicht aan het muggenziften – was het einde, dat voor mij wat té gepolijst was. Al bij al is ‘De geheime schrift’ een pareltje, waar Barry terecht heel wat onderscheidingen voor kreeg. Momenteel wordt het boek verfilmd.

Gepubliceerd door

daniellecobbaertbe

Lezen doe ik in het Nederlands, Engels en Duits. Ik lees zowel 'echte' boeken als e-boeken en luister heel graag naar audioboeken.