Onze eindeloze dagen van Claire Fuller

Peggy Hillcoat was negen jaar lang voor de buitenwereld verdwenen. Als ze verdween was ze acht jaar oud. Haar vader, James had haar mee genomen naar een afgelegen hut ergens diep in de bossen van Europa. Peggy wist niet beter of de wereld was vergaan, en dat zij en haar vader de enige overlevenden waren. Terug thuis in Londen, bij haar moeder Ute, kijkt ze terug op de afgelopen negen jaar. En probeert zij haar oude leven terug op te nemen, wat allesbehalve makkelijk is. Haar vader James is dood. Hoe is hij gestorven? En waarom was hij met zijn dochter weggegaan?

‘Onze eindeloze dagen’ begint sterk. De stem van de jonge Peggy Hillcoat is heel aantrekkelijk en speels. Er zijn aanvankelijk genoeg elementen om de verbeelding te prikkelen. Soms is er de nodige voorspelbaarheid, omdat je als lezer die dingen begrijpt die de jonge Peggy niet kan plaatsen. Zo kom je al redelijk snel te weten waarom James met zijn dochter wegging bij zijn vrouw. Saaier wordt het als Peggy en James aankomen in de afgelegen hut. En vooral: ongeloofwaardig. Bovendien kom je weinig tot niets te weten over James. Zijn rol blijft behoorlijk onderbelicht.

Het einde werkt abrupt. De schok van wat je te weten komt, doet je beseffen dat je het boek zou moeten herlezen. Alleen heb je daar – ondanks de geslaagde passages – niet meer de moed voor. Ergens komt de auteur ermee weg, omdat haar hoofdpersonage een trauma heeft meegemaakt. Niettemin werkte het niet voor mij. Gezien de positieve reacties op Fullers debuut blijkt het enkel voor deze lezer geen winnaar te zijn.

Gepubliceerd door

daniellecobbaertbe

Lezen doe ik in het Nederlands, Engels en Duits. Ik lees zowel 'echte' boeken als e-boeken en luister heel graag naar audioboeken.