Het ongrijpbare meisje van Mario Vargas Llosa

De grillen van een slecht meisje

Tijdens de zomer van 1950 leert Ricardo haar kennen en wordt smoorverliefd op haar. Het was de zomer waarin de mambo in de mode was. Alle jongens van zijn wijk in Lima waren meteen weg van de Chileense Lily, die zo heerlijk ritmisch danste en haar knieën liet zien. Hoewel Lily veel tijd met Ricardo doorbrengt, wil ze niet zijn vriendinnetje zijn. Wanneer blijkt dat ze helemaal geen Chileense is, verdwijnt ze spoorloos.

Begin jaren zestig woont Ricardo in Parijs. Ondanks zijn diploma rechten is het moeilijk om werk te vinden. Gelukkig krijgt hij hulp van een landgenoot, Paúl, die deel uitmaakt van MIR, een beweging van revolutionair links. De Cubaanse regering gaf een honderdtal beurzen aan Peruaanse jongeren om hen op te leiden als guerrilla’s. De beursstudenten reizen via Parijs naar Cuba, en Ricardo zorgt voor de reservatie van hun kamers. Op een dag komt een van de net aangekomen vrouwelijke beursstudenten hem bekend voor. Nu heet ze Arlette. In Peru kende hij haar als Lily.

Voor een keer speelt Vargas Llosa niet met tijd- of perspectiefwisselingen, maar vertelt hij een lineair verhaal vanuit de ik‑verteller, Ricardo. In de Spaanse titel is sprake van een niña mala, maar ongrijpbaar dekt zeker de lading: de vrouw is ondoorgrondelijk. Met zo’n ondoorgrondelijke vrouw kan het verhaal alle kanten uit, en als lezer zit je op de eerste rij. In de 38 jaar die het verhaal bestrijkt, verandert hun relatie wel, maar niet haar nare streken. Ze liegt en bedriegt, maar toch blijft Ricardo van haar houden. Hij is als de brave vrouw die alles pikt in naam van de liefde — voor een keer zijn de rollen omgedraaid. Of beter: lijken omgedraaid, want hij kan zich wel degelijk laten gelden. Hij is enkel ziek van liefde.

De karakterisering van beide personages is fenomenaal. Bovendien komt de liefdesgeschiedenis van het ongrijpbare meisje en Ricardo met veel humor, tijdgeest en onvergetelijke bijfiguren tot leven.