De zwaartekracht van vogels van Tracy Guzeman

Een speurtocht naar liefde en verloren kinderen.  

de zwaartekracht van vogels
‘The Gravity of Birds’ verscheen in 2013.

Dankzij Dennis Finch heeft Thomas Bayber een dak boven zijn hoofd en een maandelijkse bijdrage. De nu 71-jarige Bayber stopte 20 jaar geleden met schilderen. Kunstkenner Finch heeft al het werk van Bayber nauwkeurig bestudeerd en gecatalogiseerd. Bayber heeft echter een werk voor hem achtergehouden. Een werk dat hij nu wil verkopen via het veilingshuis Murchison en Dunne, en waarover Stephen Jameson zijn oordeel moet geven. Finch doet wat Bayber hem vraagt, maar niet van harte.

Het achtergehouden schilderij toont de kunstenaar met twee jonge vrouwen, de zusters Kessler. Het werk dat Thomas heeft is het hoofdpaneel van een triptiek. De zijpanelen gaf hij aan Nathalie en Alice Kessler. Uiteraard kan het schilderij enkel verkocht worden als het weer terug compleet is. Finch en Jameson moeten dus op zoek naar de zusters. Maar zowel Nathalie als Alice zijn spoorloos verdwenen.

Je voelt direct aan je water waarom Thomas Bayber Jameson wil. En dat er zich iets tussen de zussen en Thomas heeft afgespeeld. ‘De zwaartekracht van vogels’ heeft weinig tot geen verrassingen in petto. Guzeman is echter goed met woorden en zet haar personages zorgvuldig neer. Vooral het duo Finch en Jameson is onweerstaanbaar. Het personage van Jameson brengt ook technische kennis mee over de beoordeling en bestudering van schilderijen, wat de schrijfster op een heel toegankelijke manier weet te verweven in haar verhaal. Vogels en al wat daar mee samenhangt, loopt als een rode draad doorheen het verhaal.

“Alice,
Laat verdriet niet de enige
kaart zijn die je bij je hebt,
omdat je anders de weg terug
naar het geluk kwijtraakt.
T.”

De zoektocht naar de zusters wordt afgewisseld met hoofdstukken over Alice Kessler. In de papieren van haar pas gestorven zus doet Alice een ontdekking, waardoor ze op zoek gaat naar wat ze ooit had. Bijna waren Finch en Jameson haar mislopen, maar uiteindelijk vinden ze haar. Eind goed, al goed. Of toch bijna.

‘De zwaartekracht van vogels’ oogt niet alleen mooi, maar is ook mooi.

 

Fictieve heldin: Anna Karenina

De meeste literaire helden schitteren enkel op papier en zijn slechts gekend bij intimi. Sommige zijn geschapen voor de eeuwigheid en liggen op aller lippen. Dat zij hun weg vinden naar andere cultuuruitingen is vanzelfsprekend. 

Greta Garbo Anna Karenina 1935
Greta Garbo als Anna Karenina.

Greta Garbo, Ingrid Bergman, Vivien Leigh, Marlene Dietrich, Jacqueline Bisset, Sophie Marceau en Keira Knightley zijn maar enkele die hun lichaam of stem gaven aan de bloedmooie, blauwbloedige Anna Karenina. De bewerkingen van Lev Tolstojs heldin zijn talrijk en kennen geen grenzen. Het verhaal van de tragische, universele heldin lijkt wel gemaakt voor Hollywood en de populaire cultuur. De passionele Anna gelooft immers in de liefde. Liefde, die zij niet vindt in de armen van haar oudere echtgenoot, maar in de armen van de vlotte, schatrijke graaf Vronski. Haar liefde voor Vronski leidt echter tot chaos, ondergang en een tragisch levenseinde.

Anna’s tragische levenseinde werpt sinds zijn publicatie in 1877 een schaduw over Tolstojs klassieker. Over het waarom en hoe is al veel inkt gevloeid. Tolstojs lezers die jaren hadden gewacht op het einde van de roman verweten hem meedogenloosheid. Ook kreeg hij alle critici over zich heen. Zij zagen ‘Anna Karenina’ als een romantisch niemendalletje over het rijke leven. Voor de schrijver zelf was ‘Anna Karenina’ zijn eerste echte roman.

Na ‘Oorlog en vrede‘ wou Tolstoj een historische roman over Peter de Grote schrijven. Het project rond Peter de Grote kwam niet van de grond, en Tolstoj begon aan een verhaal over de ondergang van een getrouwde overspelige vrouw. Tolstoj meende het verhaal in twee weken te schrijven. Maar Anna’s verhaal overschreed al snel de vooropgestelde tijd. De dikke pil mag dan wel haar naam dragen, Anna is niet het enige belangrijke personage. Ook gaat het verhaal niet enkel en alleen over Anna’s liefde voor graaf Vronski. ‘Anna Karenina’ vertelt een verhaal over vriendschap, familiewaarden en liefde voor je kinderen, je familie en je land.

Naar aanleiding van de nieuwe uitgave van Anna Karenina in een vertaling van Hans Boland lanceerde blogster Lalagè van lalageleest.wordpress.com ‘wij lezen Anna‘.

De trailer van de televisieserie van Christian Duguay komt van YouTube. Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Russia Beyond. De foto bij dit blog komt van Wikimedia commons. 

 

De fluitspeler van Ron Rash

Liefdesdrama in de Appalachen.

Carolina, 1917. In het dal waar Laurel Shelton woont kunnen enkel slechte dingen gebeuren, zoals oogsten die mislukken en mensen die te jong sterven. Haar ouders zijn dood en haar broer, Hank is gehandicapt teruggekomen uit de oorlog. Het werk op de boerderij met één arm is niet evident voor Hank. Je hoort hem niet klagen, integendeel. De vastberaden jongeman wil bewijzen, dat hij nog steeds een gezin kan onderhouden en een boerderij kan managen. Dat wil hij in eerste instantie bewijzen aan zijn schoonvader in spé. De tweede reden waarom hij de boerderij piekfijn wil hebben is omwille van zijn zus. Hij heeft het haar nog niet verteld, maar heeft zijn verloofde en haar familie beloofd het verdoemde dal te verlaten. De kans dat zijn zus een gezin zal stichten is klein. Voor de inwoners van het nabijgelegen plaatsje Mars Hill is Laurel immers een heks.

Op een dag vinden Laurel en Hank een vreemdeling. De vreemdeling is gestoken door een zwerm bijen en moet verzorgd worden. De Sheltons beslissen hem in huis te nemen. Dankzij een briefje dat Laurel vindt, weten ze dat de man Walter heet. Het enige wat de man bezit, is een fluit, waar hij dagelijks op speelt. Hoewel de man niet kan spreken en schrijven, verloopt de communicatie vlot en blijkt Walter een harde werker te zijn. Niet alleen voor Hank wordt Walter al snel onmisbaar, ook Laurel kan hem niet meer missen. De jonge vrouw bloeit zichtbaar op, en de liefde is wederzijds.

Net als Hank zijn er intussen nog jonge mannen teruggekeerd uit die oorlog in Europa, en neemt de haat tegen al wat Duits is in de VS gestaag toe. Zo voeren de inwoners van Mars Hill onder leiding van rekruteringsofficier Chauncey Feith, een petitie tegen professor Mayer van de universiteit. De professor is van Duitse origine, dus een spion volgens Feith. En blijkbaar is professor Mayer niet de enige mof in hun midden, want de fluitspeler die bij de Sheltons woont, blijkt een ontsnapte mof te zijn.

de fluitspeler
The Cove (2012)

‘De fluitspeler’ houdt het midden tussen een Grieks drama en een western: aan de ene kant slaat het lot meedogenloos toe, en aan de andere kant ontloopt de slechterik zijn straf niet. Naast de historische context vertelt de Amerikaanse auteur in ‘De fluitspeler’ een tijdloos verhaal over wat mensen willen geloven vanuit bijgeloof, angst en vooroordelen. De verschillende verhaallijnen worden met de nodige flashbacks en poëtische mijmeringen moeiteloos tot een geheel samengebracht. Alles in ‘De fluitspeler’ heeft zijn plek en plaats, en gaat subtiel in elkaar over: de liefde, de muziek, de natuur….Mens en natuur zijn met elkaar verweven, en op het einde laat Rash Walter stilstaan bij de nietigheid en vluchtigheid van een mensenleven. Vluchtig is ‘De Fluitspeler’ alvast niet. Het klinkt als een klok.