Paasparade van Richard Yates

Al bij de openingszin weet je dat Paasparade geen vrolijk boek gaat zijn, maar een roman over de misère van de zusjes Grimes.

“Geen van beide zusjes Grimes zou in het leven gelukkig worden en als ze erop terugkeken leek het altijd of de narigheid met de scheiding van hun ouders was begonnen.”

Enkel tijdens de paasparade van 1940 lijkt de Amerikaanse droom even binnen handbereik. De meisjes werken dan als vrijwilliger voor een Republikeinse presidentskandidaat. Sarah, de oudste en mooiste, wordt in een chique jurk gefotografeerd nabij Central Park, met haar verloofde Tony in smoking naast zich en het Plaza Hotel op de achtergrond. Die foto wordt gekoesterd als een glimp van wat hun leven had kunnen zijn.

Hun jeugd was weinig rooskleurig. Vader Walter zagen ze maar sporadisch, en hun moeder — die ze Pookie moesten noemen — verhuisde hen voortdurend naar betere buurten waar ze de huishuur niet kon betalen. Pookie streefde naar de manieren van de hogere klasse, overtuigd dat die meer ‘flair’ hadden.

In Paasparade wordt vooral het leven van de jongste dochter Emily verteld. Zijdelings kom je te weten hoe het Walter, Pookie en Sarah vergaat. Je volgt Emily van haar vijfde tot haar vijftigste, tot ze een afgeleefde en verwarde vrouw is. Net als haar zus volgt ze het slechte voorbeeld van hun ouders.

Paasparade is een dunne roman die vlot leest, vooral door de eenvoudige en onopgesmukte taal van Richard Yates. Wat een schrijver was hij trouwens: in één zin wist hij een hele situatie meesterlijk neer te zetten. Hij behoort dan ook tot de grootste naoorlogse Amerikaanse auteurs.