De nacht is jong van Joseph O’Connor

Bekentenissen van een gitarist.

” Dit verhaal gaat over iemand die ik leerde kennen in oktober 1981, toen we allebei zeventien waren. Hij was een onuitstaanbare, charmante en buitengewoon intelligente jongen, de beste kameraad die je je kan voorstellen als je een dag niets omhanden hebt.”

Het lot bracht ons samen in Luton. Zelf was ik geboren in Dublin. Na een familiedrama verhuisde ons gezin naar Engeland. Mijn beste kameraad was geboren in Vietnam, maar geadopteerd door een Iers echtpaar. Ik merkte Fran op tijdens mijn eerste maand op de hogeschool. Met zijn lipgloss en rouge kon je hem immers niet over het hoofd zien. Op een avond raakten we aan de praat over literatuur. De volgende keer dat ik hem zag, had hij een gitaar bij. 

Wanneer Trez Sherlock bij ons groepje kwam weet ik niet zo goed meer. Fran en ik, wij waren toen ongeveer een jaar bezig. Aanvankelijk zou Trez’ broer Sean ons maar tijdelijk depanneren als drummer, maar hij werd een vaste waarde. 

‘De nacht is jong’ zijn de fictieve memoires van Robbie Goulding, die met The Ships in the Night de hitlijsten veroverde. Robbie trakteert de lezer op de gebruikelijke clichés van het leven van een muzikant in een razend populaire band: seks, drugs en rock and roll. Ook is er het moeizame begin The Ships, het plotse succes en het uiteenspatten van de band. Robbie heeft al jaren geen contact meer gehad met Fran; Ze praten niet meer met elkaar. Omdat Robbie het grootste deel van zijn leven liever de fles zag, kan hij zich niet alles even goed herinneren, dus vult hij de lacunes aan met citaten van zijn medebandleden uit interviews.

Te midden van de clichés weet O’Connor evenwel voor een verrassing te zorgen. Zijn sympathieke verteller gaat namelijk compleet voorbij aan zijn eigen bijdrage aan de groep, waardoor ‘De nacht is jong’ uiteindelijk een ode wordt aan de vriendschap en de muziek. Voor muziekliefhebbers vertrouwd met de muziek van de jaren 80 is ‘De nacht is jong’ een feest. Zelfs al ben je niet zo vertrouwd met de muziek van de jaren 80, dan zijn er de humor, de onvergetelijke personages en de universele thema’s zoals vriendschap, liefde, familie en geluk. Want dit boek ‘rocks’. 

Oorspronkelijke titel: The Thrill of it All.
Datum van publicatie: 2014.

Paasparade van Richard Yates

Zo de oude zongen zo piepen de jonge.

Al bij de openingszin weet je dat ‘Paasparade’ geen vrolijk boek gaat zijn. Maar een boek over de misère van de zusjes Grimes.

“Geen van beide zusjes Grimes zou in het leven gelukkig worden en als ze erop terugkeken leek het altijd of de narigheid met de scheiding van hun ouders was begonnen.”

Enkel in de tijd van de paasparade in 1940 wenkte de Amerikaanse droom even voor de zusjes Grimes. Beide werkten toen als vrijwilliger voor een Republikeinse presidentskandidaat. De oudste en de mooiste van de twee, Sarah moest zich nabij Central Park laten fotograferen in een chique jurk. Zij had haar verloofde Tony meegenomen. Die had voor de gelegenheid een smoking aangetrokken. De foto van Sarah en Tony met achter hen het Plaza Hotel werd als een schat gekoesterd.

De meisjes hadden geen leuke jeugd gehad. Hun vader, Walter Grimes, zagen ze maar een paar keer per jaar. Omdat hun moeder altijd in betere buurten wou wonen, maar niet de huishuur kon opbrengen, verhuisden ze regelmatig. Hun moeder moesten ze met Pookie aanspreken. Pookie streefde bij het opvoeden van haar dochters naar het gedrag en de manieren van de betere klasse. Die hadden volgens haar meer ‘flair’.

In ‘Paasparade’ wordt vooral het verhaal van de jongste dochter Emily verteld. Zijdelings kom je ook te weten hoe het Walter, Pookie en Sarah vergaat. Je volgt Emily’s leven van haar vijfde tot aan haar vijftigste, tot ze een afgeleefde en verwarde vrouw is. Net als haar zus heeft ze het slechte voorbeeld van hun ouders gevolgd. 

‘Paasparade’ is een vrij dunne roman, die vlot leest. Dit komt vooral door de eenvoudige en onopgesmukte taal van Richard Yates (1926-1992). Wat een schrijver was die Yates trouwens! In een zin wist hij een hele situatie meesterlijk neer te zetten. Hij is dan ook een van de grootste naoorlogse Amerikaanse schrijvers. 

Oorspronkelijke titel: Easter Parade.
Datum van publicatie: 1976.

Boven de waterval van Ron Rash

Het leven zoals het is.

Sinds kort verschijnt Les pas halverwege de ochtend op het bureau. Zo went zijn opvolger alvast aan het leiden van het bureau op zijn eentje. Binnen drie weken zit Les’ loopbaan bij de politie er namelijk op. Hij gaat met pensioen. Voor hij met pensioen gaat, moet hij nog een drugsinval doen en een zaak rond dode vissen in het nabijgelegen resort oplossen.

Het mysterie van de dode vissen lijkt aanvankelijk eenvoudig. Op de camerabeelden is de oude Gerald te zien. Er zijn al langer problemen tussen Gerald en de eigenaar van het resort, Harold Tucker. Volgen Tucker stroopt Gerald vissen. Wat de dode forellen betreft, is Gerald formeel: hij heeft er niets mee te maken. Parkwachter Becky, die goed bevriend is met Gerald, gelooft in zijn onschuld. Les is niet zo zeker van Geralds onschuld, wat zijn band met Becky op de proef stelt.

In de twee jaar dat Les en Becky elkaar kennen, hadden ze een paar afspraken gehad en een paar kussen gewisseld. Op een avond was het bijna meer geworden. Maar het water tussen hen is veel te diep.

“Maar door het late uur en de lege wijnfles ontstond het gevoel dat we te veel hadden onthuld, iets in onszelf geweld hadden aangedaan, precies datgene wat ons aanvankelijk tot elkaar had aangetrokken. Dus daar hadden we het een half jaar bij gelaten.”

In tegenstelling tot ‘De fluitspeler‘ en ‘Serena‘ geeft Rash voor een keer eens een hedendaags beeld van het leven, zoals het is in North Carolina. En er loopt behoorlijk wat mis in dat leven. Je krijgt als lezer vooral een beeld van de problematieken waarmee Les als ordehandhaver te maken krijgt. Net als Les en zijn opvolger Jarvis kan je enkel beamen dat de politie in het door crystal meth geteisterd district een klotejob heeft.

Voor het vertellen van zijn verhaal koos Rash voor twee ik-perspectieven: het perspectief van Les en het perspectief van Becky. Bijzonder is dat Rash voor elk perspectief een andere stijl hanteert. Becky’s perspectief is heel fragmentarisch en poëtisch, terwijl Les’ perspectief duidelijk en nuchter is. Met Becky brengt Rash een ode aan de natuur. De natuur is voor Becky een manier om met haar verleden om te gaan, terwijl een ander personage in het verhaal er alles aan doet om van diezelfde plek weg te raken. Door de wisselende perspectieven kom je meer te weten over Les en Becky, en begin je te begrijpen waarom het water zo diep is tussen hen beide. Het visincident zal hen hoogstwaarschijnlijk dichter bij elkaar brengen.

Oorspronkelijke titel: Above the Waterfall
Jaar van publicatie: 2014