Revolutionary Road van Richard Yates

recensie (2) (1)

De kroniek van een mislukt huwelijk.

Connecticut, jaren 50. Ze zijn jong. Ze zijn aantrekkelijk. Ze wonen met hun twee kinderen in een welvarende buitenwijk. Gelukkig of tevreden zijn ze niet. Ruzies zijn gemeengoed bij Frank en April Wheeler. Gelukkig kunnen ze de kinderen kwijt bij de buren, telkens wanneer de spanningen tussen hen te snijden zijn. Maar dan komt April met een oplossing voor al hun problemen. Wat als ze nu eens naar Parijs verhuisden? Zij gaat daar werken, terwijl Frank zichzelf kan vinden. Omdat zij snel zwanger raakte van hun eerste kind, zijn ze snel getrouwd en heeft Frank een saaie kantoorbaan aangenomen. Het vooruitzicht van een nieuw begin brengt hen dichter bij elkaar. Het is weer rozengeur en maneschijn bij de Wheelers. Voor April is Parijs een uitweg om te ontsnappen aan haar saaie omgeving. Maar hoe zit het met Frank? Ziet hij hun verhuisplannen wel zitten?

Als lezer volg je vooral het perspectief van Frank. Frank voert interne dialogen. Door die interne dialogen weet je dat Frank altijd iets anders zegt, dan wat hij zich voorneemt. Dit verschil tussen wat hij zegt en denkt, is schrijnend. Daarnaast doet hij zichzelf anders voor, of overdrijft. Zo heeft hij April onder meer doen geloven dat hij vlot Frans spreekt en Parijs goed kent. Zijn Frans is echter beperkt. In Parijs kon hij tijdens zijn diensttijd amper zijn weg vinden. Hij ging er enkel naartoe, als hij mee kon met een kameraad.

Het toeval komt Frank ter hulp: April is zwanger. De verhuis gaat niet door. Na een discussie over een abortus, manipuleert hij haar om psychische hulp te zoeken. Maar de onrust die Frank veroorzaakt, zal tragische gevolgen hebben. ‘Revolutionary Road’ vertelt een tragisch en deprimerend verhaal. Het is de kroniek van een huwelijk, dat je voor je ogen helemaal ziet uiteenvallen. Deze klassieker is ronduit schitterend, want Yates had een ongelooflijk inzicht in de menselijke natuur en haar drijfveren.

 

Paasparade van Richard Yates

recensie (2) (1)

Zo de oude zongen zo piepen de jonge.

Al bij de openingszin weet je dat ‘Paasparade’ geen vrolijk boek gaat zijn. Maar een boek over de misère van de zusjes Grimes.

“Geen van beide zusjes Grimes zou in het leven gelukkig worden en als ze erop terugkeken leek het altijd of de narigheid met de scheiding van hun ouders was begonnen.”

Enkel in de tijd van de paasparade in 1940 wenkte de Amerikaanse droom even voor de zusjes Grimes. Beide werkten toen als vrijwilliger voor een Republikeinse presidentskandidaat. De oudste en de mooiste van de twee, Sarah moest zich nabij Central Park laten fotograferen in een chique jurk. Zij had haar verloofde Tony meegenomen. Die had voor de gelegenheid een smoking aangetrokken. De foto van Sarah en Tony met achter hen het Plaza Hotel werd als een schat gekoesterd.

De meisjes hadden geen leuke jeugd gehad. Hun vader, Walter Grimes, zagen ze maar een paar keer per jaar. Omdat hun moeder altijd in betere buurten wou wonen, maar niet de huishuur kon opbrengen, verhuisden ze regelmatig. Hun moeder moesten ze met Pookie aanspreken. Pookie streefde bij het opvoeden van haar dochters naar het gedrag en de manieren van de betere klasse. Die hadden volgens haar meer ‘flair’.

In ‘Paasparade’ wordt vooral het verhaal van de jongste dochter Emily verteld. Zijdelings kom je ook te weten hoe het Walter, Pookie en Sarah vergaat. Je volgt Emily’s leven van haar vijfde tot aan haar vijftigste, tot ze een afgeleefde en verwarde vrouw is. Net als haar zus heeft ze het slechte voorbeeld van hun ouders gevolgd. 

‘Paasparade’ is een vrij dunne roman, die vlot leest. Dit komt vooral door de eenvoudige en onopgesmukte taal van Richard Yates (1926-1992). Wat een schrijver was die Yates trouwens! In een zin wist hij een hele situatie meesterlijk neer te zetten. Hij is dan ook een van de grootste naoorlogse Amerikaanse schrijvers. 

Easter Parade, 1976.

Boven de waterval van Ron Rash

recensie (2) (1)

Het leven zoals het is.

Sinds kort verschijnt Les pas halverwege de ochtend op het bureau. Zo went zijn opvolger alvast aan het leiden van het bureau op zijn eentje. Binnen drie weken zit Les’ loopbaan bij de politie erop. Hij gaat met pensioen. Voor hij met pensioen gaat, moet hij nog een drugsinval doen en een zaak rond dode vissen in het nabijgelegen resort oplossen.

Het mysterie van de dode vissen lijkt aanvankelijk eenvoudig. Op de camerabeelden is de oude Gerald te zien. Er zijn al langer problemen tussen Gerald en de eigenaar van het resort, Harold Tucker. Volgen Tucker stroopt Gerald vissen. Wat de dode forellen betreft, is Gerald formeel: hij heeft er niets mee te maken. Parkwachter Becky, die goed bevriend is met Gerald, gelooft in zijn onschuld. Les is niet zo zeker van Geralds onschuld, wat zijn band met Becky op de proef stelt.

In de twee jaar dat Les en Becky elkaar kennen, hadden ze een paar afspraken gehad en een paar kussen gewisseld. Op een avond was het bijna meer geworden. Maar het water tussen hen is veel te diep.

“Maar door het late uur en de lege wijnfles ontstond het gevoel dat we te veel hadden onthuld, iets in onszelf geweld hadden aangedaan, precies datgene wat ons aanvankelijk tot elkaar had aangetrokken. Dus daar hadden we het een half jaar bij gelaten.” 

In tegenstelling tot ‘De fluitspeler‘ en ‘Serena‘ geeft Rash voor een keer eens een hedendaags beeld van het leven, zoals het is in North Carolina. En er loopt behoorlijk wat mis in dat leven. Je krijgt als lezer vooral een beeld van de problematieken waarmee Les als ordehandhaver te maken krijgt. Net als Les en zijn opvolger Jarvis kan je enkel beamen dat de politie in het door crystal meth geteisterd district een klotejob heeft.

Voor het vertellen van zijn verhaal koos Rash voor twee ik-perspectieven: het perspectief van Les en het perspectief van Becky. Bijzonder is dat Rash voor elk perspectief een andere stijl hanteert. Becky’s perspectief is heel fragmentarisch en poëtisch, terwijl Les’ perspectief duidelijk en nuchter is. Met Becky brengt Rash een ode aan de natuur. De natuur is voor Becky een manier om met haar verleden om te gaan, terwijl een ander personage in het verhaal er alles aan doet om van diezelfde plek weg te raken. Door de wisselende perspectieven kom je meer te weten over Les en Becky, en begin je te begrijpen waarom het water zo diep is tussen hen beide. Het visincident zal hen hoogstwaarschijnlijk dichter bij elkaar brengen.

Above the Waterfall, 2015