Een boek volgens Nothomb

Op 5 oktober 2020 kondigde De Standaard aan dat Amélie Nothomb (1966) overleden was. De redactie van De Standaard had haar overlijdingsbericht gelezen op het Twitteraccount van haar uitgever. Later bleek dat het Twitteraccount gehackt was en dat het ging om nepnieuws: Nothomb was immers springlevend.

Wel lijdt ze aan de schrijfziekte. Door die ziekte brengt ze dagelijks 4 uur door met schrijven en schrijft ze zo ongeveer 3 à 4 romans per jaar. Veel van die manuscripten verdwijnen in een schuif. Jaarlijks wordt er maar 1 nieuwe roman uitgebracht.

Terugkerende thema’s in haar duister en fantasievol oeuvre zijn: de zin van het leven, de essentie van mens-zijn, de passionele zelfmoord en het schrijversschap. Nothomb voert zichzelf vaak op in haar romans. Dit doet ze met de nodige zelfspot. Als voormalige diplomatendochter put ze graag uit de aanhoudende verhuizingen en de terugkerende ontwortelingen uit haar jeugd.

Nothomb is jonkvrouw van geboorte. Sinds 2015 mag ze de titel van barones voeren. Haar bijdrage aan de Franstalige literatuur is immers ontzaglijk met vertalingen in 40 talen. Internationale erkenning volgde trouwens al na haar eerste roman ‘Hygiène de l’assassin’ (Hygiëne van de moordenaar) in 1992. Naast haar benoeming als lid van de Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique kreeg Nothomb erkenning via verschillende literaire onderscheidingen.

Het beeld bij dit blog is van ActuaLitté.

Gepubliceerd door daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.

%d bloggers liken dit: