Leven met Dracula

De voorbije weken leefde ik opvallend veel met graaf Dracula. Maar laat ik beginnen bij het begin, eind 2025. Bij het bepalen van mijn blogs rond de literaire kalender – waarin ik belangrijke momenten uit de literatuurgeschiedenis belicht – had ik al beslist dat ik op 26 april 2026 iets zou doen rond de publicatie van Dracula van Bram Stoker. Toen ik begon te schrijven aan mijn blogs voor de afgelopen maand, merkte ik al snel dat mijn oude stuk over ‘fictieve held: graaf Dracula’ dringend aan een update toe was. Literatuurgeschiedenis is immers levende materie: inzichten verschuiven, nieuwe bronnen duiken op, en voor je het weet klopt je oude blog niet meer met de huidige stand van onderzoek.

Voor mijn literaire kalender koos ik uiteindelijk voor World Dracula Day, een perfecte gelegenheid om de publicatiedatum van deze Victoriaanse roman te verbinden met een hedendaagse viering. Het gaf me bovendien de kans om een extra verhaal te vertellen over hoe graaf Dracula uitgroeide tot het archetype van de vampier.

Die update van mijn oude blog kostte behoorlijk wat tijd, waardoor ik wekenlang in het gezelschap van Stokers gentleman‑vampier verkeerde. Alsof dat nog niet genoeg was, botste ik tijdens mijn laatste bibliotheekbezoek toevallig op een exemplaar van Dracula. Gewapend met al die nieuwe kennis was het een verrassend rijke leeservaring, die spontaan scènes opriep uit mijn legpuzzel van vorig jaar.

Die puzzel – een 1000‑stuks exemplaar dat me maanden heeft beziggehouden – was achteraf gezien een uitstekende introductie tot de sfeer van het verhaal. Al wijkt de uitbeelding van Dracula’s dood in de puzzel af van die in het boek; tekentechnisch begrijpelijk, want het past beter in het visuele concept.

Wat me bij het lezen trof, is hoe bijzonder de vorm van de roman is. Dracula bestaat uitsluitend uit dagboekfragmenten, brieven, telegrammen en krantenartikels. Stoker schreef veel passages in de tegenwoordige tijd om urgentie te creëren: alsof het kwaad zich op dit moment, hier en nu, ontvouwt. De graaf zelf krijgt geen eigen stem, maar is op bijna elke pagina aanwezig – als een vleermuis, een plots opduikende mist, een reeks onverklaarbare gebeurtenissen. Sommige passages zijn licht komisch door de achterhaalde wetenschap, maar dat maakt het boek net charmant. Sowieso legt de wetenschap van de negentiende eeuw het af tegen iets oeroud, iets wat niet te verklaren valt met rede of logica.

Uiteindelijk is Dracula een klassiek verhaal over de strijd tussen goed en kwaad. Dankzij samenwerking en een bijna naïeve vorm van optimisme weet ‘het goede’ te overwinnen. Dat blijft, hoe je het ook draait, een troostende gedachte.

Zo leefde ik de voorbije weken met Dracula: in mijn research, mijn blogs, mijn bibliotheekboek en de herinneringen aan mijn pittige legpuzzel. Literatuurbeleving voor deze blogger beperkt zich niet altijd tot iets lezen, wegleggen en eventueel herlezen, maar ook tot er iets mee doen – al schrijvend, puzzelend of filmkijkend. Hoewel ik voor dat laatste – met betrekking tot Dracula – wel ga passen.

In dit blog lichtte ik al een tipje van de sluier op over hoe ik te werk ga als blogger. Binnenkort op Boeken: een mini-reeks over: waar mijn ideeën vandaan komen, hoe inspiratie ontstaat en hoe sommige verhalen weken-, maanden- en zelfs jarenlang met me meeleven voor ze een plek op mijn site krijgen.