Schrijver van excessen

Officieel is Georges Simenon geboren op donderdag 12 februari 1903 om half twaalf ’s nachts. Officieus zag hij het levenslicht pas 40 minuten later. Zijn moeder zag het als een slecht voorteken dat haar zoon op een vrijdag de dertiende werd geboren, dus werd de kleine Georges bij aangifte bij de Burgerlijke Stand iets ouder gemaakt.

Verschillende pseudoniemen.

Georges zou maar tot zijn negentiende in Luik wonen. Na de dood van zijn vader in 1922 verhuisde hij naar Parijs, vastbesloten om het te maken als schrijver. Hij had er al een driejarige carrière opzetten als journalist bij Gazette de Liège. Ook had hij, in 1919, zijn eerste roman ‘Au pont des Arches’ geschreven. In Parijs plukte hij, schrijvend onder verschillende pseudoniemen, de financiële vruchten van zijn creativiteit. Met een snelheid van tachtig pagina’s per dag typte hij tussen 1923 en 1933 meer dan tweehonderd boeken.

De eerste roman die hij schreef onder zijn eigen naam was ‘Pietr-Le-Letton’. Het was gelijk ook het eerste boek in een reeks, die Simenons naam voorgoed verbond aan Maigret. Er volgde na ‘Pietr-Le-letton nog 74 romans en 28 verhalen rond de Franse commissaris Jules Maigret. Kenmerkend voor de romans rond Maigret is de psychologische inleving, wat toen nieuw was binnen het genre van politieromans.

Maigret en roman durs.

De Maigretromans zijn maar een deel van Simenons oeuvre. Naar schatting schreef hij vijfhonderd romans en ontelbare kortverhalen. Dit maakt hem tot de meest productieve schrijver van de twintigste eeuw. Het grootste deel van zijn werk stelt psychologische, sociale en morele problemen aan de orde. De typische protagonist is de neurotische enkeling.

Persoonlijk leven.

Georges Simenon was een man van excessen. Zo beweerde hij in 1977 dat hij met meer dan tienduizend vrouwen het bed had gedeeld. Zijn scheefschaatserij kostte hem twee huwelijken. De eerste mevrouw Simenon, Régine Renchon hield het 26 jaar vol. De tweede, Denyse Quimet, 14. Simenons laatste jaren werden overschaduwd door de zelfdoding van zijn dochter Marie-Jo, aan wie hij een boek ter nagedachtenis wijdde na zijn eigen Mémoires Intimes.

Simenon woonde niet enkel in Frankrijk maar ook in Zwitserland en de Verenigde Staten. De periode, die hij in de VS doorbracht (1945 – 1955) was zijn meest creatieve. Hoewel hij na 1922 niet meer in België woonde, behield hij heel zijn leven de Belgische nationaliteit. Hij stierf in Lausanne op 4 september 1989.

Voor dit blog gebruikte ik meerdere bronnen waaronder Wikipedia.

De groeve van Damon Galgut

Een man loopt langs de weg. Hij is op de vlucht. Hij wordt opgepikt door Frans Niemand, een dominee op weg naar een nieuwe congregatie in een township. Wanneer de dominee suggereert dat de man een ontsnapte gevangene is en hem probeert over te halen tot seks, bekoopt hij het met de dood. Onze man neemt Niemands identiteit over en gooit zijn lijk in een groeve.

Aangekomen in de township slaat hij de raad in de wind om zijn auto leeg te maken. De volgende dag is de auto leeggeroofd. Het spoor leidt naar twee broers, die de groeve, waar de man de dominee in smeet, gebruiken voor de kweek van drugs. Het duurt dan ook niet lang vooraleer Niemands lijk wordt gevonden. De eerste taak van de nieuwe dominee is het regelen van de begrafenis van de man wiens identiteit hij stal. De twee broers, Valentine en Small hebben hun twijfels over de nieuwe dominee, omdat ze vermoeden dat hij in de groeve is geweest. Ook de inspecteur van de township herinnert zich vaag dat hij de man al eens eerder zag.

Op Goodreads wordt ‘De groeve’ omschreven als een parabel. Zo moet je het inderdaad ook lezen: als een gelijkenis om een idee te illustreren. Je komt nooit de naam van onze man te weten noch wat hij gedaan heeft of wat hem drijft. De thema’s van het boek hangen nauw samen met het begrip, groeve. In het Engels is ‘a quarry’ ook iets of iemand die opgejaagd wordt. En laat dit nu ook een thema zijn in ‘De groeve’: de jager en het opgejaagde, de strijd om vrijheid. Niet enkel onze man, maar ook de twee broers, willen vrij zijn. Het geïllustreerde idee is uiteraard de Zuid-Afrikaanse gemeenschap waarin ze leven.

‘De groeve’ is geen makkelijk boek. Bovendien maakt Galgut het de lezer niet makkelijk door de korte haast afgekapte zinnen en de afstand ten opzichte van zijn naamloze fictieve held. Toch blijf je lezen, hoewel je vaak terug moet bladeren. Door zijn vorm, zijn surrealistisch karakter en de eigen invulling door de lezer is ‘De groeve’ niet voor iedereen. Ik vond ‘De groeve’ geslaagd, maar verkies ‘De goede arts‘, een roman van Galgut die ik vorig jaar las. Niettemin vind ik het wel interessant dat een schrijver durft experimenteren en iets totaal anders schrijft.

Oorspronkelijke titel: The Quarry
Jaar van uitgave: 1995

Controversiële druiven

‘Grapes of Wrath’ (De druiven der gramschap) volgt de fictieve familie Joad uit Oklahoma tijdens de Grote Depressie in de jaren dertig van de vorige eeuw. De Joads verlaten hun door stofwolken geteisterde land en trekken over route 66 naar Californië. Daar hopen ze werk, een toekomst en waardigheid te vinden. In Californië wacht hun echter een desillusie.

Ontgoocheling troef voor vele boerengezinnen die de Midwest verlieten voor Californië. In plaats van aan de slag te gaan in de fruitpluk, eindigden ze in kampen, waar ze stierven van de honger. Er was niet genoeg werk voor zoveel mensen. Ook verkozen de landeigenaren in Californië om de prijzen laag te houden door het fruit te laten verrotten op de velden. Steinbeck had een aantal krantenartikels over die wantoestanden geschreven. Die krantenartikels gaven hem de aanzet voor ‘De druiven der gramschap’.

“I ain’t no good no more. Spen’ all my time thinkin’ of home, an’ I ain’t never gonna see it no more.”

Communistische propaganda.

Uiteraard waren de Californische landeigenaren niet te spreken over ‘De druiven der gramschap’. Voor hun stond het vol met leugens en communistische propaganda. ‘De druiven der gramschap’ werd verketterd, verboden, verbrand, bediscussieerd maar ook massaal gelezen. Het leverde Steinbeck de National Book Award, de Pulitzer Prize en de Nobelprijs voor literatuur op. Bij Steinbecks dood in 1968 roemde recensist Charles Poore ‘De druiven der gramschap’ als Steinbecks eerste, en gelijk ook, laatste beste werk.

Steinbeck zag ‘De druiven der gramschap’ niet als zijn belangrijkste werk. Bovendien waren de druiven hem zuur opgebroken. Hij was met de dood bedreigd. Zijn eerste huwelijk was op de klippen gelopen. De FBI hield hem in de gaten omwille van zijn vermeende communistische sympathieën. En zijn gezondheid had zwaar geleden onder al die commotie.

Bronnen: Wikipedia, www.steinbeck.org en The Telegraph.