De zwaan van Dublin van Benjamin Black

De plicht van een patholoog.

Quirke had hem meteen in de gaten in Bewley’s Café. In de loop van meer dan twee decennia was Billy Hunt weliswaar dikker en kaler geworden, hij zag er nog steeds uit als een uit zijn krachten gegroeide schooljongen. 

Soms zochten de familieleden van de doden hem op. Of spraken met hem af, zoals Billy had gedaan. Het ging hen steeds om een gunst. Een aandenken van de dode, het verzwijgen van een wanhoopsdaad of het verdoezelen van blauwe plekken. Wat Billy hem echter vroeg had niemand ooit gevraagd. 

Haar levenloze lichaam was onlangs van de rotsen opgetild bij de oever aan de landzijde van Dalkey Island. Op instructie van Quirke was het naar het lijkenhuis gebracht. Deirdre Hunt was een aantrekkelijke jonge vrouw geweest. Ze was jonger dan Billy geweest. Billy wou niet dat zijn vrouw opengesneden werd. Nadat Quirke een merkteken van een injectienaald op haar arm opmerkte, greep hij echter toch naar zijn scalpel. Hij moest zijn plicht doen.

Deirdre Hunt had geen zelfmoord gepleegd. Maar wat moet Quirke nu doen? Moet hij haar dood laten rusten en Billy in onwetendheid laten? Of moet de patholoog toegeven aan zijn ongeneeslijke nieuwsgierigheid? 

Die nieuwsgierigheid bracht hem al eerder in de problemen. Met een vorige zaak had hij vuiligheid naar boven gebracht die beter toegedekt was gebleven. Bovendien ging het om de vuile was van zijn eigen omgeving. Zijn relaties zijn sindsdien nog moeizamer geworden. Niettemin maakt hij een afspraak met inspecteur Hackett. Via hem komt hij meer te weten over Deirdres schimmige zakenpartner, Leslie White. 

‘De zwaan van Dublin’ is het tweede deel van een reeks rond de Dublinse patholoog Quirke. Het was ook het tweede boek dat John Banville schreef onder zijn pseudoniem Benjamin Black. Intussen telt de serie al 7 boeken. Voor de serie put Banville uit zijn eigen herinneringen aan het Dublin van de jaren 50. De inspiratie voor deze serie rond Quirke en Dublin zijn de roman durs van Georges Simenon. Net als Simenon schrijft Banville zijn thrillers snel, dit in tegenstelling tot zijn serieus literair werk. 

Anders dan zijn meer recent werk als ‘De geheime gasten’ is ‘De zwaan van Dublin’ beduidend minder strak geschreven, is er meer ruimte en aandacht voor de atmosfeer en het hoofdpersonage. Wat met het plot? Eigenlijk voel je al aan je water wie de moordenaar is. Op de vraag waarom hij het deed, krijg je geen antwoord. Interessant is wel dat Quirke het bij het verkeerde einde heeft, wat veel zegt over hem en hoe hij in het leven staat. In een roman dur zijn de personages immers psychologisch uitgewerkt. De sfeer die Black/Banville oproept, doet dan weer denken aan een noir, waar het plot onderschikt is aan de sfeer.

Kortom: ‘De zwaan van Dublin’ heeft veel moois te bieden maar ik bleef wel op mijn honger zitten. Ik had graag meer Quirke gehad en minder Deirdre Hunt. Want het verhaal wordt afwisselend vanuit Quirke en Deirdre Hunt verteld. Bovendien blijft de moordenaar psychologisch onderbelicht.

Oorspronkelijke titel: The Silver Swan.
Datum van publicatie: 2007.

Watergraf van Simon Beckett

Een David Hunterverhaal.

Zijn naam was wat te veel in de media gekomen. Sindsdien is hij niet meer door de politie gevraagd als deskundige. Maar dan krijgt hij een telefoontje van rechercheur Lundy. Of hij aanwezig kan zijn bij de berging van een waterlijk in het brakke kustgebied van Essex. Bij de berging wordt het duidelijk voor forensisch antropoloog David Hunter dat de politie niets aan het toeval wou laten. Hij zal snel weer thuis zijn. Vooral nadat de invloedrijke Sir Stephen Villiers het lijk identificeert als dat van zijn zoon, Leo. Leo heeft naar alle waarschijnlijkheid zelfmoord gepleegd.

Op weg naar het lijkenhuis komt David in de problemen. Omdat zijn auto stuk is moet hij noodgedwongen in het boothuisje van de familie Trask logeren. De van de aardboden verdwenen Emma Trask had echter een verhouding met Leo Villiers. Dat David uitgerekend bij de Trasks logeert, valt niet goed bij de politie. Gelukkig hebben ze Davids expertise niet nodig. Maar dan duikt er een tweede waterlijk op. Dit waterlijk is in verre staat van ontbinding. Bovendien rijzen er aanzienlijke twijfels over het eerste waterlijk. Kortom, de politie kan alsnog Davids expertise gebruiken.

Zullen de botten van de twee waterlijken David de ware toedracht onthullen? En wat met de net ontluikende gevoelens tussen David en Emma’s zus Rachel?

‘Watergraf’ is het vijfde deel in de reeks rond forensisch antropoloog David Hunter. Deze Hunter komt traag op gang. Het wint niettemin behoorlijk aan spanning naargelang het verhaal vordert. Ook weet Beckett zijn cliffhangers op de juiste momenten in te plannen, zodat je blijft lezen. Terwijl de meeste auteurs naar het einde toe wat uitgeblutst lijken, weet Beckett van zijn laatste woord een geslaagde cliffhanger te maken, en schept hij gelijk bepaalde verwachtingen voor het volgend boek in de serie. Toch liggen sommige dingen er te dik op, zijn niet alle antwoorden op de vele vragen even geslaagd en zijn sommige stukken iets te langdradig. Deze Hunter- en Beckettfan ervoer zelfs ergernis, waardoor ‘Watergraf’ voor haar niet het niveau van de vorige boeken haalt.

Oorspronkelijke titel: The Restless Dead.
Jaar van publicatie: 2016.