Een tweede leven van R.C. Sherriff

Heel vaak had meneer Baldwin naar vrijheid gehunkerd. Nu hij die vrijheid heeft, is hij er bang voor. Dat hij na zijn laatste werkdag in de City een krantenbericht leest over een gepensioneerde ambtenaar die de hand aan zichzelf sloeg, is als een stomp in zijn maag. Anderzijds trekt hij zich op aan mannen als Gladstone en Shaw die op hoge leeftijd nog bedrijvig zijn en wereldberoemd. Op zijn achtenvijftigste is hij zeker nog niet afgeschreven. Hij zal de mensen laten zien dat er meer is dan leunstoelen, pantoffels en herinneringen. Hij zal historicus worden en zijn kale, uitgeputte tuin achter zijn huis tot leven wekken. En mevrouw Baldwin – Edith – zal genieten van zijn pensioen.

De eerste dag van zijn pensioen zorgt al meteen voor huiselijke onrust. Meneer Baldwin heeft een aanvaring over een bezem met hun huishoudster Ada. Edith kan ‘s middags niet uitrusten in haar zetel. Haar vaste gewoontes zal ze moeten opgeven. Zij zal er moeten aan wennen dat ze een metgezel heeft die op haar vingers kijkt, elke dag weer. Bovendien wil meneer Baldwin dat ze het zuinig aandoen.

Een paar maanden later zijn meneer Baldwins plannen als sneeuw voor de zon verdwenen. Hij verveelt zich, is sikkeneurig en depressief. Edith stelt op een dag voor om, net als jaren geleden, te wandelen naar een van hun lievelingsplekjes op het platteland. Dat uitstapje verandert hun leven voorgoed. Ze besluiten namelijk om in Welden Valley een huis te laten bouwen.

Wie ‘Twee weken weg’ las, is vertrouwd met Sherriffs manier van vertellen en zijn beschrijvingen van heel alledaagse dingen. Anders in dit verhaal is de ironie over meneer Baldwins pensionering. Die ironie verdwijnt wanneer de Baldwins hun tocht maken naar het platteland en het verhaal een nieuwe wending neemt. Dit zal inderdaad niet het zoveelste verhaal zijn over leunstoelen, pantoffels en herinneringen. Maar een verhaal over een nieuw begin, waarbij afscheid wordt genomen van het oude huis. En waarin depressiviteit en sikkeneurigheid wordt vervangen door de spanning rond de risico’s die ze nemen: zullen ze genoeg krijgen van hun oude woning en hun inboedel, en zullen ze zich hun nieuwe huis wel kunnen veroorloven. Tegelijkertijd is er de pijn. De droefheid om hetgeen ze kwijtraken.

Eens in hun nieuwe huis merkt meneer Baldwin dat hij verlangt naar die dingen waar hij liefst van af had gewild…

Alle goede dingen bestaan echter uit drie. De Baldwins zullen drie hindernissen nemen vooraleer er sprake is van een tweede leven. De eerste hindernis is meneer Baldwins pensioen. De tweede: de verkoop van hun huis Grasmere en de aankoop van Greengates, De groene hekjes. En als derde is er de oprichting van de Welden Valley Club in hun nieuwe woonplaats op het platteland.

Op het einde heb je de Baldwins goed leren kennen: hun zorgen, bedenkingen en angst zijn de jouwe geweest. En hun tweede leven kan je enkel maar toejuichen. In het laatste hoofdstuk treedt de schrijver naar voren als een personage: hij gaat de Baldwins tien jaar na Toms pensioen bezoeken.

‘Naar Welden 1 km’ brengt je bij een heel ander treinstation dat Tom en Edith Baldwin kenden in de tijd dat De groene hekjes werd gebouwd. Je kunt niet meer de eenzame kruier horen gapen in de stilte, want het slaperige stationnetje is aangevallen en veroverd door de metropool, is gekoloniseerd en geciviliseerd tot het produceren van zes treinladingen levendige Citymensen per dag.

Kortom: hun verhuis naar Welden Valley en De groene hekjes heeft de Baldwins een nieuwe adem gegeven. Maar naast al die nieuwigheden hebben ze de dingen waar meneer Baldwin naar verlangde, teruggekregen.

Oorspronkelijke titel: Greengates.
Jaar van publicatie:
1936.
Nederlandse vertaling Inge Kok – 2022.

Gepubliceerd door daniellecobbaertbe

Ik lees en schrijf graag. ‘Boeken’ is mijn excuus om nieuwsgierig rond te lopen in de wondere wereld van de letteren. En me te vergapen aan de rijkheid en diversiteit van het geschreven woord.

%d bloggers liken dit: