Schrijver Graham Greene vertrouwde zijn personages omdat hij intuïtief wist dat een verhaal het sterkst wordt wanneer het volgt uit hun eigen innerlijke logica.
Zijn bekering tot het rooms-katholicisme was een belangrijke mijlpaal, en in zijn grote romans spelen geloof en religieuze twijfel een opvallende rol. Daardoor wordt Greene vaak weggezet als een katholieke schrijver, en zelfs als iemand die Anglicanen “niet begrijpen”. Toch was zijn katholicisme allesbehalve dogmatisch. Greene was geen missionaris, maar een schrijver: iemand die schreef over schuld, liefde, verraad, genade en de complexe grens tussen goed en kwaad. En die zijn personages liet worstelen met hun geweten in een wereld van moreel verval, cynisme en eenzaamheid.
Greene was allesbehalve gelukkig met het feit dat critici en lezers hem tot “katholieke schrijver” reduceerden. Zijn oeuvre reikt immers veel verder dan de serieuze romans The Power and the Glory en The End of the Affair. Hij maakte zelf een onderscheid tussen zijn serieuze romans en zijn lichtere ‘entertainments’: spannende spionageromans en psychologische thrillers zoals The Third Man en The Quiet American. Met Travels with My Aunt en Our Man in Havana schreef hij dan weer uitgesproken humoristische romans.
Kortom: Greene was een veelzijdige schrijver, meermaals genomineerd voor de Nobelprijs voor Literatuur. En veel meer dan het label dat hem zo vaak onterecht wordt opgeplakt.
Wie meer wil lezen en weten over Graham Greene: in mijn uitgebreidere portret vertel ik waarom schrijven voor Greene zo’n belangrijke vorm van therapie was.
Het beeld bij dit blog komt van Wikimedia Commons en is van ©FORTEPAN / Magyar Hírek folyóirat.
Boeken 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.