De trein van Georges Simenon

Op zijn tweeëndertigste is Marcel Féron verder gekomen dan hij ooit verwacht had: hij heeft een vrouw, een dochtertje van vier en een eigen zaak. Hij houdt van zijn vrouw, zijn kleine meisje en zijn manier van leven. Toch heeft hij op 10 mei 1940 een afspraak met het lot. Deze keer gaat het niet om een virus, noch om een bacterie of een aangeboren afwijking maar om een oorlog die hem en tientallen miljoenen mannen kwaad maakt. Voor Marcel is er geen militair avontuur in het vooruitzicht, want zijn bijziendheid ontslaat hem van dienst in het leger.

Zo goed als iedereen in het Noord-Franse plaatsje Fumay slaat op de vlucht voor de oprukkende Duitsers. Ook Marcel verlaat met zijn hoogzwangere vrouw Jeanne en dochtertje Sophie hun huis en winkel met inderhaast ingepakte koffers. Aan het station loopt het mis. Marcel wordt gescheiden van zijn vrouw en dochtertje. Terwijl Jeanne en Sophie een plaats krijgen in eerste klasse, moet Marcel zich tevreden stellen met een plaats in een goederenwagon. Na meer dan twee uur vertrekt de trein met zo’n 28 wagons. Een paar dagen later wordt de trein ingekort en raakt Marcel, Jeanne en Sophie kwijt.

In het laatste hoofdstuk van ‘De trein’ blikt Marcel terug op het begin van de oorlog, wanneer hij en zijn gezin vluchtelingen waren. Nadat hij van zijn gezin gescheiden was, had hij een avontuurtje met de joodse Anna. Saaie Marcel ziet zijn korte periode met Anna, als een tijd waarin hij echt geleefd heeft. Hij hield van haar. Zijn huwelijk met Jeanne beschouwt hij intussen als een karikatuur. Niettemin komt zijn gezin op de eerste plaats. Wanneer Anna in de winter van 1942 weer zijn pad kruiste, liet hij haar over aan haar lot.

Marcel Féron is een typische in crisis verkerende Simenon held, die schittert in een uitstekend uitgewerkte roman, geschreven in de kenmerkende eenvoudige Simenon stijl. Het einde vloeit als vanzelf voort uit de omstandigheden, wat ‘De trein’ inderdaad tot een hoogtepunt maakt in de carrière van de Belgische schrijver.

Oorspronkelijke titel: Le train.
Jaar van publicatie: 1961.

Danielles blogwereld

Foto door Pixabay op Pexels.com

Bloggen inzetten als talent.

Naast boeken bespreken neem ik af en toe ook mijn lees- en blogwereld onder de loep. Dankzij de KernTalentenmethode van Danielle Krekels weet ik, wat me drijft bij het onderhouden van dit blog. 

Volgens mijn moeder wou ik als peuter plaatjesboeken kijken in plaats van te slapen. Dat ik moest slapen, ging gepaard met kindergezang. Moeten lezen daarentegen is een andere kwestie. Ik was dan ook blij toen me eerder deze maand tijdens een KernTalentenanalyse verteld werd, dat ik veel moet lezen.

Het was onder de rubriek ‘Persoonlijkheid’ dat ik een paar jaar geleden Danielle Krekels’ boek ‘Beken(d) talent’ vond in mijn lokale bibliotheek. Naast een uitleg over de Kerntalentenmethode krijg je in ‘Beken(d) talent’ de verhalen van veertien bekende Vlamingen, die er geen graten in zagen hun KernTalentenanalyse te delen met de rest van de wereld. Met de KernTalentenmethode, ontwikkeld door Danielle Krekels, achterhaal je je natuurlijke aanleg en talenten. Die aangeboren talenten zijn die dingen, die je al deed als kind. Je krijgt bij een KernTalentenanalyse dan ook vragen over de spelletjes, de activiteiten, de interesses, het speelgoed waar je als kind graag mee speelde.

Hoewel ik ‘Beken(d) talent’ een interessant boek vond, zette ik niet de stap naar een KernTalentenanalyse. Toch bleef er iets hangen van het boek, en kon ik die kennis bovenhalen tijdens de module basis management in ondernemingscommunicatie bij HBO 5 eerder dit jaar. “Ja, ik had al van de KernTalentenmethode gehoord.” Mijn lector was en is laaiend enthousiast over zijn eigen KernTalentenanalyse, waardoor mijn interesse in deze methode gewekt was. Toen ik eind september nadacht over mijn professioneel leven googelde ik op Kerntalenten, en besliste een analyse te laten doen. Zo kwam ik terecht bij KernTalentenanalist, Werner Jochmans van Wingr.

Dit lezertje is overigens een geboren kennisvergaarder, en dit zowel in de diepte als in de breedte. Vandaar dat je op ‘Boeken’ blogs vindt over Tarzan en Zorro naast blogs over ‘Oorlog en Vrede’ van Tolstoj en ‘Het lijden van de jonge Werther’ van Goethe. Ik hou van afwisseling en soms is het best een uitdaging om blogs te schrijven en te bedenken. Daarnaast schuim ik met plezier internet af, om meer informatie te vinden over een bepaald boek, of over het leven van een auteur. Bij het luisteren naar audioboeken kan ik breien of sudoku’s invullen. En lezen verplaatst me sowieso in de gevoelens, gedachten en leefwereld van anderen.

Ik hou van gezelschap. Dat gezellig samenzijn ontbreekt bij het bloggen, maar wie weet, breng ik mijn online eenvrouwsredactie onder de mensen door met mijn laptop op café te gaan. Koffies of theetjes drinken bij de lokale horeca en terwijl naar werk zoeken lijkt me een leuk idee, want solliciteren is een eenzame bezigheid. Met Werners adviezen en mijn KernTalentenanalyse sta ik alvast stevig in mijn schoenen voor een nieuwe professionele uitdaging.

Ook weten wat je drijft? Op www.coretalents.be vind je alle uitleg die je nodig hebt, en kan je zoeken naar een analist in je omgeving.

De foto bij dit bericht komt van Pixabay.

Stilte van Shusaku Endo

Rome, 1635. Vier priesters willen naar Japan afreizen om ondergronds missiewerk te doen. De kerkelijke autoriteiten vinden het een roekeloos plan. Japan is een uiterst gevaarlijk land. Christenen in Japan worden vervolgd, gemarteld en gedood. Priester-missionaris Ferreira, die al 33 jaar in Japan leeft, heeft volgens de rapporten die Rome bereiken, zijn geloof afgezworen. Reden te meer voor de vier priesters om naar Japan te gaan. Ze willen de vermeende afvalligheid van priester Ferreira compenseren, en zijn ondergronds missiewerk verder zetten. Tegelijkertijd komen in Portugal drie jonge priesters op hetzelfde idee. Hun reis naar Japan is ingegeven door het geloof dat Ferreira geen afvallige kan zijn. Ferreira was namelijk hun mentor. Ze willen naar Japan om de ware toedracht rond Ferreira’s verraad te onderzoeken. Pas in 1637 krijgen ze toestemming voor hun verre reis.

‘Stilte’ volgt twee Portugese priesters: Sebastião Rodrigues en Francis Garpe. Garpe en Rodrigues weten na een lange gevaarlijke reis clandestien voet te zetten op Japanse bodem. Op een gegeven moment besluiten ze elk hun eigen weg te gaan. Als lezer lees je aanvankelijk de brieven die hoofdpersonage Sebastião Rodrigues naar huis stuurt. Na zijn arrestatie lees je in de derde persoon hoe het hem vergaat. Na het verloochenen van zijn geloof zijn het brieven van andere, die je meer vertellen over het verdere verloop van zijn leven. Na het afstand doen van zijn geloof krijgt de jezuïet een Japanse naam, de kleren van een boeddhistische monnik, een huis en een vrouw. Net als zijn mentor voor hem, is hij niet gefolterd geweest, maar zijn het de martelingen van Japanse christenen, die hem overstag deden gaan. Inmiddels ben je als lezer getuige geweest van zijn twijfels en cultuurshock. Zijn religieus wereldbeeld komt namelijk niet overeen met de Japanse realiteit. Wat hij vooral niet kan begrijpen, is waarom God zwijgt bij zo veel lijden.

‘Stilte’ kan je lezen als een verhaal over geloof, vertwijfeling en verlossing, maar evengoed als een verhaal over botsende wereldbeelden en assimilatie. Het christendom was een centraal thema in het werk van de rooms-katholieke Japanse schrijver Endo (1923-1996). ‘Stilte’ is zijn belangrijkste werk en is gebaseerd op historische feiten. Het speelt zich af tegen de achtergrond van een sterk Japan, waarin het boeddhisme een staatsreligie en de bron van de Japanse cultuur werd. Het christelijk geloof van de Europeanen was bijgevolg een ongevraagd opgedrongen goed. Voor hun anti-christelijk beleid had Japan zich opengesteld voor de rooms-katholieke bekeringsijver, en was het een succesverhaal voor Rome. Dat veranderde echter vanaf 1587.

‘Stilte’ is een knap geconstrueerd verhaal over de houding van de Japanners ten opzichte van het christendom.

Oorspronkelijke titel: Čimmoku.
Datum van publicatie: 1966.