De zaak van de vermiste auteur

Was ze vermoord?

De koplampen stonden nog aan. In de wagen werden kledingstukken en een rijbewijs gevonden. Maar waar was de bestuurster? Haar verdwijning was groot nieuws en zorgde voor speculaties in de pers: had zij zelfmoord gepleegd in het nabijgelegen meer? Was het misschien een publiciteitsstunt? Zij schreef per slot van rekening detectives. Eerder dat jaar had haar laatste detectiveverhaal voor heel wat ophef gezorgd. De verteller bleek namelijk de moordenaar, wat ongezien was in 1926.

Of was ze vermoord? Haar toenmalige echtgenoot, een flamboyante oorlogsheld was de hoofdverdachte in dit spoor. De dag dat ze verdween, had hij haar verteld dat hij het weekend ging doorbrengen met zijn minnares, Nancy Neele. Meer nog, hij ging haar verlaten voor de jongere Neele.

Veel vragen.

Uiteindelijk, na elf dagen in de ban geweest te zijn van de zaak van de vermiste auteur kon het Engelse publiek terug adem halen: de auteur was levend en wel teruggevonden in een hotel in Yorkshire. Het einde van de zaak bracht nog meer vragen mee dan haar plotse verdwijning. Waarom had zij zichzelf uitgegeven voor een Zuid-Afrikaanse vrouw? En waarom stond zij met de achternaam van haar rivale in het hotelregister? Wat was de bedoeling geweest van haar verdwijning? Officieel heette het dat ze in de winter van 1926 aan geheugenverlies leed. Zij heeft het verhaal nooit verteld, ook niet in haar autobiografie. Haar talrijke biografen kunnen enkel speculeren over haar mysterieuze verdwijning.

Verkoop in stijgende lijn.

De verdwijning had effect op de verkoop van haar boeken. Die ging vanaf toen in stijgende lijn. In 1928 scheidde zij van haar eerste man, kreeg het hoederecht over hun dochter en behield zijn naam voor haar carrière als misdaadschrijfster.

Minder gekend is dat zij naast detectives ook semi-autobiografische romans schreef onder het pseudoniem Mary Westmacott. De pers kwam achter Westmacotts identiteit, wat de doodsteek betekende voor haar romans, die iets prijsgaven over de vrouw achter het schrijffenomeen. Met speurders als Hercule Poirot en Miss Marple was Agatha Mary Clarissa Miller echter uitgegroeid tot dé koningin van het misdaadgenre. We kennen Agatha Miller en Mary Westmacott dan ook vooral als Agatha Christie.

Bron: Voor het artikel gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. Foto komt van Flickr en is van Ninian Reid.

Watergraf van Simon Beckett

Zijn naam was wat te veel in de media gekomen. Sindsdien is hij niet meer door de politie gevraagd als deskundige. Maar dan krijgt hij een telefoontje van rechercheur Lundy. Of hij aanwezig kan zijn bij de berging van een waterlijk in het brakke kustgebied van Essex. Bij de berging wordt het duidelijk voor forensisch antropoloog David Hunter dat de politie niets aan het toeval wou laten. Hij zal snel weer thuis zijn. Vooral nadat de invloedrijke Sir Stephen Villiers het lijk identificeert als dat van zijn zoon, Leo. Leo heeft naar alle waarschijnlijkheid zelfmoord gepleegd.

Op weg naar het lijkenhuis komt David in de problemen. Omdat zijn auto stuk is moet hij noodgedwongen in het boothuisje van de familie Trask logeren. De van de aardboden verdwenen Emma Trask had echter een verhouding met Leo Villiers. Dat David uitgerekend bij de Trasks logeert, valt niet goed bij de politie. Gelukkig hebben ze Davids expertise niet nodig. Maar dan duikt er een tweede waterlijk op. Dit waterlijk is in verre staat van ontbinding. Bovendien rijzen er aanzienlijke twijfels over het eerste waterlijk. Kortom, de politie kan alsnog Davids expertise gebruiken.

Zullen de botten van de twee waterlijken David de ware toedracht onthullen? En wat met de net ontluikende gevoelens tussen David en Emma’s zus Rachel?

‘Watergraf’ is het vijfde deel in de reeks rond forensisch antropoloog David Hunter. Deze Hunter komt traag op gang. Het wint niettemin behoorlijk aan spanning naargelang het verhaal vordert. Ook weet Beckett zijn cliffhangers op de juiste momenten in te plannen, zodat je blijft lezen. Terwijl de meeste auteurs naar het einde toe wat uitgeblutst lijken, weet Beckett van zijn laatste woord een geslaagde cliffhanger te maken, en schept hij gelijk bepaalde verwachtingen voor het volgend boek in de serie. Toch liggen sommige dingen er te dik op, zijn niet alle antwoorden op de vele vragen even geslaagd en zijn sommige stukken iets te langdradig. Deze Hunter- en Beckettfan ervoer zelfs ergernis, waardoor ‘Watergraf’ voor haar niet het niveau van de vorige boeken haalt.

Oorspronkelijke titel: The Restless Dead.
Jaar van publicatie: 2016.

Edgar Allan Poe, de biografie van Peter Ackroyd

In december 1845 konden de lezers van de American Whig Review lezen hoe het brein, dankzij hypnose, na de dood blijft verder leven. Dit bericht werd niet alleen door de Amerikaanse maar ook door de Europese kranten gretig overgenomen. Het verhaal was echter een broodjeaapverhaal. Het was gewoon een kortverhaal van schrijver-dichter Edgar Allan Poe, dat hij presenteerde als waargebeurd. Poe haalde graag zulke grappen uit. Toch werd hij door tijdgenoten omschreven als een man die nooit lachte. Het is niet de enige contradictie, zoals blijkt uit Ackroyds biografie.

Met broodjeaapverhaal ‘De zaak van Mr. Valdemar’ speelde Poe zoals steeds in op universele angsten. Volgens zijn criticasters was het duidelijk dat enkel een geestelijk onstabiel man, een opiumgebruiker en dronkenlap zo’n rare gruwelverhalen kon schrijven. Toch gaf Poe de lezers van toen, wat ze wilden, namelijk sensatie en gruwel. Poe had namelijk een heel goede neus voor wat de markt wilde. Rijk zou hij er niet van worden, integendeel hij leed armoede, ondanks zijn succes als redacteur en literair criticus. Elk magazine waarvoor Poe schreef of de redactie verzorgde, zag zijn abonnementen fors toenemen. Hij was de meest controversiële literaire journalist van de VS en zijn eigen ongelukkig lot ging dan ook niet onopgemerkt voorbij.

De drank had zijn vader en oudere broer een vroege dood ingejaagd en eenzelfde lot wachtte Poe. Poe kon lange periodes van de drank afblijven, maar als hij een glas dronk bleef hij uren-, dagen- of wekenlang drinken. En dan werd hij een heel andere man: twistziek en agressief. Biograaf-schrijver Peter Ackroyd begint zijn biografie gelijk met de feiten rond Poes mysterieuze dood. Hij spreekt over verfraaiingen en geeft tegelijkertijd aan dat de put te diep is om de waarheid rond Poes overlijden te kunnen achterhalen. Hij maakt de cirkel mooi rond, want de biografie eindigt terug met Poes dood, nadat hij diens leven chronologisch heeft verteld. Hij voegt er evenwel aan toe dat Poes reputatie na zijn dood bleef groeien. Voor heel wat Franse en Engelse schrijvers en dichters was Poe het grote voorbeeld. Ook was hij de vader van heel wat genres: horror, avontuur, sciencefiction, psychologische thriller en detective.

Omdat Ackroyd  in de geest van Edgar Allan Poe schrijft, speelt hij spelletjes met zijn lezers, koppelt hij terug, gebruikt hij ironie, symboliek en overdrijving. Net als Poe schreef Ackroyd een verhaal met een open einde. Het is aan de lezer van zijn biografie om de vragen die naar boven komen zelf in te vullen. Voor een biografie is het kort, nog geen tweehonderd pagina’s. Maar Poes leven, net als zijn verhalen was kort maar krachtig. ‘Edgar Allan Poe, de biografie’ is een aanrader voor alle liefhebbers van Poe, en een mooie inleiding voor diegene die meer over Poes werk willen weten.

Oorspronkelijke titel: Poe: A Life Cut Short.
Jaar van uitgave: 2008.

Eerder schreef ik al een blog over de invloed van Poe op het horrorgenre.