Boven de waterval van Ron Rash

Sinds kort verschijnt Les pas halverwege de ochtend op het bureau. Zo went zijn opvolger alvast aan het leiden van het bureau op zijn eentje. Binnen drie weken zit Les’ loopbaan bij de politie er namelijk op. Hij gaat met pensioen. Voor hij met pensioen gaat, moet hij nog een drugsinval doen en een zaak rond dode vissen in het nabijgelegen resort oplossen.

Het mysterie van de dode vissen lijkt aanvankelijk eenvoudig. Op de camerabeelden is de oude Gerald te zien. Er zijn al langer problemen tussen Gerald en de eigenaar van het resort, Harold Tucker. Volgen Tucker stroopt Gerald vissen. Wat de dode forellen betreft, is Gerald formeel: hij heeft er niets mee te maken. Parkwachter Becky, die goed bevriend is met Gerald, gelooft in zijn onschuld. Les is niet zo zeker van Geralds onschuld, wat zijn band met Becky op de proef stelt.

In de twee jaar dat Les en Becky elkaar kennen, hadden ze een paar afspraken gehad en een paar kussen gewisseld. Op een avond was het bijna meer geworden. Maar het water tussen hen is veel te diep.

“Maar door het late uur en de lege wijnfles ontstond het gevoel dat we te veel hadden onthuld, iets in onszelf geweld hadden aangedaan, precies datgene wat ons aanvankelijk tot elkaar had aangetrokken. Dus daar hadden we het een half jaar bij gelaten.” 

In tegenstelling tot ‘De fluitspeler‘ en ‘Serena‘ geeft Rash voor een keer eens een hedendaags beeld van het leven, zoals het is in North Carolina. En er loopt behoorlijk wat mis in dat leven. Je krijgt als lezer vooral een beeld van de problematieken waarmee Les als ordehandhaver te maken krijgt. Net als Les en zijn opvolger Jarvis kan je enkel beamen dat de politie in het door crystal meth geteisterd district een klotejob heeft.

Voor het vertellen van zijn verhaal koos Rash voor twee ik-perspectieven: het perspectief van Les en het perspectief van Becky. Bijzonder is dat Rash voor elk perspectief een andere stijl hanteert. Becky’s perspectief is heel fragmentarisch en poëtisch, terwijl Les’ perspectief duidelijk en nuchter is. Met Becky brengt Rash een ode aan de natuur. De natuur is voor Becky een manier om met haar verleden om te gaan, terwijl een ander personage in het verhaal er alles aan doet om van diezelfde plek weg te raken. Door de wisselende perspectieven kom je meer te weten over Les en Becky, en begin je te begrijpen waarom het water zo diep is tussen hen beide. Het visincident zal hen hoogstwaarschijnlijk dichter bij elkaar brengen.

Oorspronkelijke titel: Above the Waterfall
Jaar van publicatie: 2014

Onze zielen bij nacht van Kent Haruf

“En toen was er de dag dat Addie Moore bij Louis Waters langsging. Het was op een avond in mei, vlak voordat het helemaal donker was.”

Addie Moore woont al vierenveertig jaar in haar huis in Holt, Colorado. Haar man is al jaren dood. Zij is eenzaam. Vooral de nachten duren lang voor de zeventigjarige Addie. Zij slikt pillen om te kunnen slapen en dan nog ligt ze uren te lezen. Op een dag gaat zij langs bij Louis Waters. Zijn vrouw is ook al jaren dood. Addie stelt Louis voor om af en toe bij haar te komen slapen. Niet voor de seks, maar om de nacht door te komen. Zij hoopt terug te kunnen slapen als er iemand bij haar in bed ligt. Louis is geschokt maar wil erover nadenken. De volgende dag gaat hij naar de kapper en belt hij Addie op.

Na die eerste keer gaat Louis bijna dagelijks naar Addie. Ze hebben veel om over te praten. Zowel Louis als Addie hebben het nodige meegemaakt in hun huwelijk. Louis’ bezoeken aan Addie blijven niet onopgemerkt in het kleinstedelijke Holt, maar dat hadden ze voorzien. Hun kinderen, dat is andere koek.

Holly Waters beklaagt zich al snel over haar vaders gênante en puberale gedrag. Maar Louis weet het met Holly op een akkoordje te gooien: hij moeit zich niet met haar leven en zij moeit zich niet met het zijne. Addies zoon, Gene heeft zijn eigen problemen. Zijn zaak dreigt failliet te gaan en zijn vrouw heeft hem en zijn zoontje Jamie verlaten. Gene vraagt Addie om Jamie tijdelijk in huis te nemen. Als hij via zijn zesjarige zoontje te weten komt dat Addie en Louis het bed delen, heeft hij een machtig wapen in handen om hun relatie een halt toe te roepen. Maar kunnen Louis en Addie hun relatie zomaar beëindigen?

‘Onze zielen bij nacht’ schreef Haruf vlak voor zijn dood op 71-jarige leeftijd. De Amerikaanse schrijver was gekend voor zijn sobere stijl. Er staat dan ook geen woord te veel in dit originele en ontroerende verhaal. En geen leesteken te veel. Aanhalingstekens bij dialogen zijn gewoon weggelaten, wat ‘Onze zielen bij nacht’ een bijzonder karakter geeft. Op het einde krijg je een brok in je keel, maar toch eindigt het met een positieve noot.

Oorspronkelijke titel: Our Souls at Night.
Jaar van publicatie: 2015.

Uitgeverij Hollands Diep. Vertaald door Irving Pardoen.

Woorden volgens Huxley

aldous huxley

We kennen Aldous Huxley (1894-1963) vooral als de schrijver van ‘Brave New World’ (Heerlijke nieuwe wereld), waarin hij een pessimistische toekomstvisie gaf. Huxley kwam uit een familie van vooraanstaande biologen en was deskundig op veel gebieden. Naast romans schreef hij ook essays en kritieken over literatuur, schilderkunst, muziek, filosofie, godsdienst, psychologie en de natuurwetenschappen.

Foto Aldous Huxley: The Huxley Brothers. LIFE Magazine. 24 March, 1947. Bron Wikimedia Commons.