Populairste kerstverhaal

Klassiekers zoals ‘Een kerstvertelling’ blijven betoveren.

Het populairste kerstverhaal is zonder twijfel ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens. Dickens was niet de eerste schrijver die een kerstverhaal schreef, maar was wel een van de eersten die zijn eigen visie op het kerstfeest gaf. In ‘Een kerstvertelling kaartte hij sociaal onrecht en armoede aan.

Christelijke inspiratie.

De novelle kent trouwens geen hoofdstukken maar strofen. Het gaat immers om een ‘carol’ of kerstlied, dat gezongen wordt ter ere van de geboorte van Jezus Christus. De christelijke inspiratie is duidelijk, mits hoofdpersonage Scrooge tot inzicht komt. Toch ligt de focus vooral op het vieren van kerst, en de dingen, waar geldwisselaar Scrooge aan verzaakte, zoals liefde en vriendschap. Op het einde van de novelle verhoogt Scrooge het loon van zijn bediende en gaat hij kerstmis vieren. Kortom, hij is weer een gul en vriendelijk man.

Oude gebruiken.

Sommige zien in de oude Scrooge de winter. Zijn hart krijgt de  jeugdige onschuld van zijn kindertijd of de lente terug. De naam Scrooge had Dickens niet zomaar gekozen. To scrooge was toen een synoniem voor ‘to squeeze out’ (= uitpersen). Nu is Scrooge een synoniem voor vrek.

In het begin van de negentiende eeuw werd kerstmis amper gevierd in Engeland. De publicatie van ‘A Christmas Carol’ in december 1843 droeg bij tot de popularisering van het kerstfeest. Er was toen een hernieuwde belangstelling voor de oude gebruiken rond het kerstfeest, en daarnaast deden de kerstboom en de kerstkaart hun intrede. De uitdrukking ‘A merry Christmas’ hebben we te danken aan ‘A Christmas Carol’.

A christmas carol
Illustraties uit de eerste uitgave van 1843 van John Leech.

“I don’t know what to do! I am as light as a feather, I am as happy as an angel, I am as merry as a school-boy. I am as giddy as a drunken man. A merry Christmas to every-body! A happy New Year to all the world!”

Bron: Voor dit blog gebruikte ik verschillende bronnen waaronder Wikipedia. 

The king’s speech van Mark Logue en Peter Conradi

Mooie aanvulling op de film.

Ik kocht dit boek na het zien van de schitterende film ‘The King’s Speech’. Het boek verdween in de boekenkast tot ik eerder dit jaar besloot om het te lezen. Zowel het boek als de film zijn gebaseerd op de dagboeken en het archief van Lionel Logue.

Wie was Lionel Logue? Lionel Logue was een onbekende spraakleraar, een autodidact, die de onder zijn spraakgebrek gebukt gaande hertog van York, tot één van de grootste koningen van Groot-Brittannië maakte. Over de methodes die Logue gebruikte is weinig gekend. Allicht was het de speciale band, die Logue opbouwde met de koning het succes achter het verhaal. Dat die relatie uniek was, bleek uit het antwoord van de koningin-moeder, na de dood van haar echtgenoot: “ik denk dat ik misschien beter weet dan wie ook hoezeer u de koning geholpen hebt, niet alleen met zijn spraak, maar daardoor ook met zijn hele leven en zijn kijk op het leven”.

Het boek begint met de kroning van de hertog van York tot koning George VI. De commentaren in de dagbladen op de kroning, en de daarop volgende radiotoespraak bevatten niets dan lof: de woorden van de koning waren vast en duidelijk, en zonder hapering doorgekomen. Zowel de koning als Lionel Logue hadden zich geen mooier compliment kunnen wensen; het was de bekroning van hun werk, dat in 1926 begonnen was.

Naast het portret van koning George VI, krijg je eerst en vooral het volledige verhaal van Lionel Logue. Wat een belangrijke meerwaarde geeft aan het boek, is de historische duiding rond de troonsafstand van Edward VIII en de jaren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit wordt vooral met krantenberichten uit die tijd geïllustreerd. Ook geeft ‘The King’s speech’ je een persoonlijk portret van de Britse monarchie.

Kortom, een mooie en interessante aanvulling op de film.

Oorspronkelijke titel: The King’s Speech: How One Man Saved the British Monarchy.
Jaar van publicatie: 2010.

Kinderidool Paddington nu ook filmster

Sinds eind november speelt de film ‘Paddington’ in de bioscoopzalen. De film is gebaseerd op de boeken van Michael Bond. Michael Bond werkte als cameraman, wanneer hij tijdens de kerstaankopen in 1956 een kleine eenzame speelgoed teddybeer ontdekte bij Selfridges. Michael kocht het beertje voor zijn vrouw, Brenda. Daar Michael en Brenda in de nabijheid van Paddington Station in Londen woonden, noemden ze de teddybeer: Paddington.

Tien dagen na de aankoop van het beertje had Michael een boek geschreven over een beer genaamd Paddington. Paddington is een jonge bruine beer uit Peru, die in Londen belandt en in Paddington Station wordt opgemerkt door de familie Brown, die hem adopteert. Beertje Paddington heet voluit dan ook Paddington Brown. Als het boek ‘A bear called Paddington’ in 1958 verscheen, veroverde het al heel snel de kinderharten.

Bond schreef meer dan 20 verhalen rond het beertje dat altijd in de problemen komt, maar de beste bedoelingen heeft. Naast de boeken, die intussen in meer dan 40 talen zijn vertaald, en verschillende televisieseries en pluchen varianten, is er nu de film.

Paddington_Bear_in_bronze
Standbeeld van Paddington in Paddington Station, Londen.

Bron: Wikipedia en website Michael Bond.
De foto bij dit blog komt van Wikimedia Commons en is van shrinkin’violet uit Bristol, UK.